Στην μακρινή γη της Περσίας, εκεί όπου η λατρεία της φωτιάς και του ηλίου κυβερνούσε τις ψυχές, ένας γενναίος ιεράρχης ύψωσε φωνή για τον αληθινό Θεό. Ο Άγιος Αβδαίος έζησε στα χρόνια του Πέρση μονάρχη Ιζδιγέρδη του Πρώτου και του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Δευτέρου, σε εποχή ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους χριστιανούς της Ανατολής. Ζώντας ανάμεσα σε ειδωλολάτρες, ο επίσκοπος προσπαθούσε να τους πείσει για την ματαιότητα των ψεύτικων ειδώλων και να τους οδηγήσει στον αληθινό Χριστό.

Με την δύναμη του κηρύγματος και την παρρησία της πίστεώς του οδήγησε πολλούς στην αλήθεια, προκαλώντας την οργή των ισχυρών μάγων της αυλής. Κάποια ημέρα, γεμάτος από θείο ζήλο, εισήλθε στον ειδωλικό ναό όπου ο βασιλιάς προσέφερε τις θυσίες του και ανέτρεψε το ιερό πυρ. Ο μονάρχης οργίστηκε υπερβολικά και παρακινούμενος από τους ζηλόφθονους μάγους κήρυξε αυστηρό διωγμό κατά της Εκκλησίας του Χριστού. Διέταξε την καταστροφή των ναών και των μοναστηρίων, καθώς και τη σύλληψη και δίκη πολλών ιερέων και πιστών.

Ξεκίνησε έτσι μια φοβερή περίοδος μαρτυρίου για τους χριστιανούς της Περσίας, που διήρκεσε πάνω από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Όταν παρουσιάσθηκε αλυσοδεμένος ενώπιον του βασιλέως, ο Αβδαίος ομολόγησε με θάρρος ότι λατρεύει μόνο τον Δημιουργό του ουρανού και της γης. Τέσσερις στρατιώτες τον έδειραν αλύπητα με ακανθώδεις ράβδους και τον μετέφεραν μισοπεθαμένο στο σπίτι του, όπου παρέδωσε την μακαρία ψυχή του στον Κύριο. Ταις πρεσβείαις του γενναίου ιερομάρτυρος Αβδαίου του επισκόπου της εν Περσίδι Εκκλησίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.