Στις λαμπρές ώρες της αρχαίας Αντιοχείας, η μεγάλη πόλη της Συρίας φιλοξενούσε έναν ποιμένα πραγματικά αξιοθαύμαστο, τον Άγιο Βαβύλα. Έζησε κατά τα χρόνια του αυτοκράτορα Νουμεριανού, γύρω στο διακόσια ογδόντα τέσσερα, και διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Αντιοχείας τον προηγούμενο πατριάρχη Σεβίνο. Εκείνη την περίοδο ο Νουμεριανός κρατούσε αιχμάλωτο τον νεαρό γιο του βασιλιά των Περσών ως εγγύηση ειρήνης ανάμεσα στις δύο αντίπαλες αυτοκρατορίες.

Παρόλο που είχε δώσει όρκο φιλίας και προστασίας, ο αυτοκράτορας έσφαξε με τα ίδια του τα χέρια το παιδί μπροστά στους ψεύτικους θεούς. Η αποτρόπαια αυτή θυσία ξεσήκωσε την οργή του επισκόπου Βαβύλα, ο οποίος καταδίκασε ανοιχτά την ασέβεια και την επιορκία του Νουμεριανού. Όταν αργότερα ο αυτοκράτορας θέλησε να εισέλθει στον ιερό ναό για να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία, ο γενναίος ποιμένας του έφραξε τον δρόμο. Στάθηκε στις πύλες του ναού και του δήλωσε ότι κανείς κοινός εγκληματίας δεν επιτρέπεται να μολύνει τον οίκο του Θεού.

Ο Νουμεριανός γύρισε πίσω καταντροπιασμένος μπροστά στους ακολούθους του, αλλά η οργή κόχλαζε στην καρδιά του εναντίον του Βαβύλα. Την επόμενη ημέρα διέταξε να καεί ο ναός και να οδηγηθεί ο Άγιος δέσμιος στο παλάτι. Εκεί προσπάθησε με κολακείες και απειλές να τον λυγίσει, υποσχόμενος δόξα και πλούτη μέσα στην αυτοκρατορία του. Ο Βαβύλας όμως απάντησε ότι οι αλυσίδες του είναι τόσο τίμιες όσο το αυτοκρατορικό στέμμα του διώκτη του. Δίπλα στον Άγιο Βαβύλα βρίσκονταν πάντοτε τρία μικρά αδέλφια, ο Ουρβανός, ο Πριλιδιανός και ο Επολλώνιος, πνευματικά παιδιά του γέροντα.

Κατά την ελληνική παράδοση τα τρία παιδιά ονομάζονται Αμμώνιος, Δονάτος και Φαύστος, ονόματα που σώθηκαν στα μαρτυρολόγια της εκκλησίας μας. Ο Νουμεριανός, βλέποντας τα μικρά κοντά στον δάσκαλο, ανέκρινε αυστηρά τη μητέρα τους, την ευσεβή και ορθόδοξη Χριστοδούλη. Εκείνη απάντησε με θάρρος ότι παρέδωσε τα παιδιά της σαν απαρχή των ωδίνων της στον αληθινό Θεό. Ο τύραννος διέταξε να κτυπήσουν τα παιδιά με ραβδιά, τόσα κτυπήματα όσα ήταν τα έτη της ηλικίας του καθενός.

Πρώτο πήρε δώδεκα κτυπήματα, δεύτερο εννέα και τρίτο επτά, χωρίς όμως κανένα από τα παιδιά να λυγίσει. Στη συνέχεια κρέμασαν τους μάρτυρες σε δέντρο και τους έκαψαν με αναμμένη φωτιά, ενώ ο γέροντας ψιθύριζε λόγια ενθάρρυνσης στα αδέλφια. Όταν ούτε αυτό απέδωσε, ο αυτοκράτορας απελπίστηκε και διέταξε αποκεφαλισμό για όλους μαζί στον τόπο εκείνο. Ο Άγιος Βαβύλας πρώτα παρέδωσε τα παιδιά στο ξίφος, για να μην λυγίσει κανείς από τον φόβο του θανάτου.

Έπειτα ανέκραξε χαρμόσυνα τον λόγο του Ησαΐα, «ιδού εγώ και τα παιδία ά μοι έδωκεν ο Θεός», και έσκυψε τον αυχένα του. Ζήτησε μάλιστα να ταφούν μαζί του στον τάφο και οι σιδερένιες αλυσίδες, ως κόσμημα αγάπης προς τον Νυμφίο Χριστό. Ταις πρεσβείαις του αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα και των τριών αυτού πνευματικών παίδων μαρτύρων Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς τους ταπεινά πιστεύοντας, αμήν.