Σε ένα μικρό χωριό της Συρίας, στις αρχές του δεύτερου αιώνα, ένα παιδί από ειδωλολατρική οικογένεια αναζητούσε την αλήθεια. Ο Άγιος Αριστίων γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αριβαζώ της επαρχίας Απαμείας, και τα πρώτα του χρόνια κύλησαν μέσα στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Όμως η ψυχή του δεν αναπαυόταν στις τιμές των ψεύτικων θεών, και αναζητούσε με δίψα τον αληθινό Θεό του ουρανού και της γης. Ένας δεκάχρονος συντοπίτης του, ο μετέπειτα Μάρτυς Αντώνιος, του φανέρωσε τον δρόμο που οδηγεί στη σωτηρία διά του Σταυρού.

Ο Αντώνιος τον κατήχησε με ζήλο στην αληθινή Πίστη, παρότι ο ίδιος αντιμετώπιζε διωγμούς, εξορίες και τον κίνδυνο της ίδιας της ζωής του. Ο Αριστίων προόδευε καθημερινά σε ευσέβεια και θείο ζήλο, μέχρι που οδηγήθηκε στο μαρτύριο και ο φίλος του σε ηλικία είκοσι ετών. Έτσι ο νεαρός Αντώνιος χάρισε στην Εκκλησία όχι μόνο τον δικό του ένδοξο αγώνα, αλλά και έναν δεύτερο μάρτυρα και ιεράρχη. Όταν ο Αριστίων ωρίμασε στην αρετή και τη γνώση των Γραφών, χειροτονήθηκε επίσκοπος της μικρής Αλεξανδρείας στην Κιλικία, κοντά στην πόλη Ισσόν.

Στη θέση του ποιμενάρχη αναδείχθηκε καλός ποιμένας του λογικού του ποιμνίου, φροντίζοντας με αγάπη τη σωτηρία κάθε ψυχής που του εμπιστεύτηκε ο Κύριος. Μια ημέρα ο Ρωμαίος έπαρχος της πόλης διέταξε να συλληφθεί ο επίσκοπος Αριστίων, επειδή κήρυττε με παρρησία τον Χριστό. Στη δημόσια δίκη του ο άγιος Αριστίων στάθηκε ήρεμος και ατάραχος, χωρίς να δείξει το παραμικρό σημάδι φόβου ή υποχώρησης. Με όλη τη στάση του έκανε τον έπαρχο να αντιληφθεί ότι ήταν αδύνατον να λυγίσει αυτόν τον γενναίο ομολογητή της Αληθείας.

Ο διώκτης προσπάθησε πρώτα με κολακείες και υποσχέσεις αμοιβής να τον αποσπάσει από τον Χριστό, αλλά ο επίσκοπος έμεινε ασάλευτος βράχος. Έπειτα τον απείλησε με φρικτά βασανιστήρια, όμως ούτε αυτές οι απειλές βρήκαν την παραμικρή απήχηση στη γενναία καρδιά του Αριστίωνος. Μπροστά σε ολόκληρο πλήθος ειδωλολατρών, ο επίσκοπος κήρυξε τον Τριαδικό Θεό, από τον οποίο δημιουργήθηκαν όλα τα ορατά και αόρατα. Μίλησε για την ένσαρκη οικονομία του Κυρίου Ιησού Χριστού και για τη θέωση που χαρίζεται στον πεπτωκότα άνθρωπο μέσα από το άγιο Βάπτισμα.

Είπε με αφοπλιστική παρρησία πόσο φτωχά και άψυχα είναι τα αγάλματα των θεών και πόσο αδύναμος φαίνεται ο έπαρχος μέσα στη λαμπρή του στολή. Όσοι άκουσαν τον άγιο έμειναν έκπληκτοι και ρωτούσαν ο ένας τον άλλον από πού αντλούσε αυτή την υπερφυσική θεϊκή δύναμη. Μη βρίσκοντας άλλη απάντηση πέρα από τη βία, ο έπαρχος τον καταδίκασε να ριχτεί ζωντανός σε μεγάλη πύρινη κάμινο. Ο γενναίος ιερομάρτυς προχώρησε χωρίς αντίσταση προς το μαρτύριο, παραμένοντας ψύχραιμος και θαρραλέος ως την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του.

Οι λιγοστοί χριστιανοί που ήταν παρόντες προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυα, ψιθυρίζοντας θερμές προσευχές για τον αγαπημένο τους ποιμένα. Λυπούνταν βαθιά διότι έφευγε ο πνευματικός τους πατέρας, αλλά γνώριζαν ότι από τους ουρανούς θα συνέχιζε να πρεσβεύει για το ποίμνιό του. Ο άγιος Αριστίων έμεινε όρθιος στη φωτιά και ακουγόταν να ψάλλει ύμνους δοξολογίας προς τον Χριστό μέχρι την τελευταία του πνοή. Με την ψυχή γαλήνια και χαρούμενη παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο και έλαβε από Εκείνον τον αμαράντινο στέφανο της δόξας.

Ο ασύνετος έπαρχος αγνοούσε ότι ο θάνατος δεν αποτελεί τέλος ούτε για τους ανθρώπους ούτε για την αλήθεια του Θεού. Τίποτε δεν μπόρεσε να χωρίσει τον Αριστίωνα από την πηγή της Ζωής, και έτσι κέρδισε αιώνιο τόπο κοντά στον Νυμφίο Χριστό. Όταν έσβησαν οι φλόγες, τα πνευματικά του παιδιά πλησίασαν την κάμινο και συγκέντρωσαν με ευλάβεια όσα οστά μπόρεσαν να βρουν. Έπειτα τοποθέτησαν τα ιερά λείψανα σε ένα κρυφό μέρος, για να τα προστατεύσουν από τη μανία των ειδωλολατρών διωκτών.

Σήμερα ο τόπος της απόκρυψης των ιερών λειψάνων παραμένει άγνωστος, μυστικός ωσάν σιγή προσευχής μέσα στους αιώνες. Η ακολουθία του αγίου ιερομάρτυρος συντέθηκε στις ημέρες μας από τον ιερομόναχο Αθανάσιο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Ταις πρεσβείαις του αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Αριστίωνος επισκόπου Αλεξανδρείας της εν Κιλικία, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.