Πίσω από κάθε μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας κρύβεται συχνά μια αγία μητέρα που γαλούχησε με δάκρυα και προσευχή την ψυχή του. Έτσι ακριβώς και η αγία Εμμελεία ανέθρεψε με την ταπεινή ζωή της μια ολόκληρη γενιά αγίων, που φώτισαν αιώνες ολόκληρους τη χριστιανοσύνη. Η οσία Εμμελεία καταγόταν από ευσεβέστατη και αρχοντική οικογένεια της Καισαρείας της Καππαδοκίας, σε μια εποχή φοβερών διωγμών και σκληρών δοκιμασιών. Ο ίδιος ο πατέρας της αναδείχθηκε μάρτυρας του Χριστού κατά τους τελευταίους μεγάλους διωγμούς, χύνοντας με γενναιότητα το αίμα του για την ομολογία της πίστεως.

Έχασε λοιπόν τους αγαπημένους της γονείς σε πολύ μικρή ηλικία, ακόμα προτού ολοκληρώσει τις φυσικές ετοιμασίες για τον επερχόμενο γάμο της. Η ζωή της υπήρξε από την πρώτη στιγμή μια αγαθή και ιερή ρίζα, από την οποία βλάστησαν γλυκύτατοι και ευώδιαστοι καρποί πνευματικοί. Τα τέκνα της αναδείχθηκαν ξεχωριστά μέλη της τότε κοινωνίας και της ορθοδόξου Εκκλησίας, και τα περισσότερα από αυτά κατέλαβαν θέση μεταξύ των μεγάλων αγίων. Όπως δίδαξαν συμφώνως οι θεοφόροι πατέρες, από αγία ρίζα προέρχονται πάντοτε αγιασμένοι βλαστοί, και από ευλογημένους γονείς γεννιούνται μέσα στην ιστορία πάντοτε άγια τέκνα.

Έτσι ακριβώς και η αγία αυτή μάνα έγινε ζωντανή απόδειξη ότι η αγιότητα κληρονομείται με την προσευχή. Μεταβίβασε στα παιδιά της όχι κοσμικά υπάρχοντα και κτήματα, αλλά τη ζωντανή φλόγα της πίστεως στον αναστάντα Κύριο. Από τη μυστική κοιλιά της σεμνής αυτής μητέρας ανέβηκαν ψηλά στους ουρανούς πέντε γνωστοί άγιοι της ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο πρώτος ήταν ο Μέγας Βασίλειος, ο φωτιστής της οικουμένης και πατέρας της λειτουργικής ζωής, ο οικουμενικός διδάσκαλος.

Ο δεύτερος ήταν ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, ο βαθύς θεολόγος των δογμάτων και ο ακριβής αναλυτής των μυστηρίων. Τρίτος αναδείχθηκε ο άγιος Πέτρος, που έγινε επίσκοπος της Σεβαστείας και ποίμανε θεοπρεπώς το ποίμνιό του στην ορεινή εκείνη επαρχία. Η αγία Μακρίνα, η αγαπημένη της κόρη, ανέλαβε αργότερα ηγουμένη του γυναικείου μοναστηρίου που η ίδια ίδρυσε. Ο ασκητικός Ναυκράτιος αποσύρθηκε από νέος στη μοναχική και ησυχαστική ζωή, αλλά κοιμήθηκε πρόωρα και άφησε τη μητέρα του βυθισμένη σε βαθύ πένθος.

Έτσι ολόκληρη η μητρότητά της μετατράπηκε σταδιακά σε μια ζωντανή προσφορά αγίων ψυχών στην ορθόδοξη Εκκλησία της Καππαδοκίας. Πολλές μεγάλες θλίψεις δοκίμασε στη ζωή της η αγία αυτή ψυχή, όπως συμβαίνει συνήθως στους εκλεκτούς δούλους του Θεού. Πέρασε τον θάνατο των γονέων της, την απώλεια του πιστού της συζύγου μόλις γεννήθηκε ο μικρότερος γιος της Πέτρος, και τη φοβερή είδηση του αδόκητου θανάτου του Ναυκρατίου. Όλες όμως αυτές τις πικρές δοκιμασίες τις αντιμετώπισε με υποδειγματική πίστη, ηρωική ανδρεία και θαυμαστή υπομονή, χωρίς ποτέ να γογγύσει εναντίον της θείας πρόνοιας.

Έπρεπε λοιπόν να αναθρέψει εντελώς μόνη της, με χριστιανική παιδεία και νουθεσία Κυρίου, τα μικρά της παιδιά μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Τα δίδασκε κυρίως όχι με ξερά λόγια, αλλά με το φωτεινό και έμπρακτο παράδειγμα της δικής της ζωής. Μαζί με το μητρικό της γάλα έδινε στα τέκνα της και το ανόθευτο γάλα της αληθινής ορθοδόξου πίστεως. Τα μύησε από τα τρυφερά τους χρόνια στα μεγάλα μυστήρια της Εκκλησίας και στη ζωντανή σχέση με τον αναστημένο Χριστό.

Φύλαξε την οικογένειά της από τις πλάνες της εποχής και από τα διάφορα ρεύματα των αιρέσεων που σάρωναν τότε την Ανατολή. Η σιωπηλή προσευχή της και η ασκητική της εγκράτεια έγιναν σταθερό θεμέλιο για όλους τους ναούς και τα μοναστήρια που έκτισαν τα τέκνα της. Όταν τα παιδιά της είχαν πια ωριμάσει πνευματικά και είχαν κάνει το δικό τους αυλάκι στην Εκκλησία, αποσύρθηκε με ησυχία. Πέρασε λοιπόν τις τελευταίες ημέρες της σε γυναικείο μοναστήρι, όπου ηγουμένη ήταν η ίδια η μεγάλη της κόρη, η αγία Μακρίνα.

Εκεί παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον φιλάνθρωπο Κύριο, αξιωμένη να γευτεί από αυτή τη γη τους καρπούς της μητρικής της θυσίας. Ταις πρεσβείαις της οσίας μητρός ημών Εμμελείας, της φυτευσάσης τους αγιωτάτους κλάδους εις τον αμπελώνα της Εκκλησίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.