Στη σκονισμένη πλευρά ενός παλιού παρεκκλησιού, μια εικόνα της Παναγίας έμενε ξεχασμένη ανάμεσα σε δύο άλλες αρχαίες μορφές για πολλά χρόνια. Η Παναγία κρατά τον μικρό Χριστό, που τυλίγει το χέρι της με τα δάχτυλά του όπως κάνει εκείνος που εγγυάται για κάποιον άλλον. Η εικόνα παίρνει το όνομά της από την επιγραφή που τη συνοδεύει και δηλώνει την Παναγία ως εγγυήτρια των αμαρτωλών ενώπιον του Υιού της. Η επιγραφή λέει ότι όσοι της φέρνουν τη χαρά να τους ακούει θα λάβουν αιώνια χαρά μέσω αυτής.

Δεν γνωρίζουμε πότε ζωγραφίστηκε η εικόνα ούτε από ποιον αγιογράφο φιλοτεχνήθηκε αρχικά μέσα στους αιώνες. Πιστεύεται όμως πως το θεολογικό της θεμέλιο βρίσκεται στον Ακάθιστο Ύμνο της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εκεί χαιρετίζεται η Παναγία ως αυτή που προσφέρει τα χέρια της σε εγγύηση προς τον Θεό για χάρη μας. Η εικόνα παρέμενε για δεκαετίες έξω από την πύλη της μονής του Αγίου Νικολάου Όντριν.

Η μονή βρισκόταν στην παλιά γκουμπέρνια του Ορλόφ της Ρωσίας και ανήκε σε άνδρες μοναχούς. Εκεί φυλασσόταν επίσης η περίφημη εικόνα «Καταπράυνε τις Λύπες μου», που τιμάται στις εννέα Οκτωβρίου. Επειδή η μορφή είχε καλυφθεί από σκόνη και είχε ξεθωριάσει με τον χρόνο, η επιγραφή της δεν διαβαζόταν εύκολα από τους πιστούς. Στα χίλια οκτακόσια σαράντα τρία αποκαλύφθηκε σε πολλούς πιστούς, μέσα από ζωντανά όνειρα, ότι η εικόνα κρύβει θαυματουργική δύναμη.

Έτσι οι μοναχοί της μονής τη μετέφεραν με μεγαλοπρέπεια από το παλιό παρεκκλήσι μέσα στον κεντρικό ναό της αδελφότητας. Οι πιστοί άρχισαν να συρρέουν, ζητώντας από την Παναγία θεραπεία σωματική και ανακούφιση για τις θλίψεις της καρδιάς τους. Το πρώτο σημείο έγινε σε ένα ανάπηρο παιδί, του οποίου η μητέρα προσευχήθηκε με θερμά δάκρυα μπροστά στη σεπτή μορφή το επόμενο έτος. Το παιδί βρήκε εκείνη την ίδια ημέρα τη θεραπεία του και η είδηση διαδόθηκε γρήγορα ανάμεσα στους κατοίκους.

Λίγο αργότερα η εικόνα δοξάστηκε ακόμη περισσότερο μέσα από βαριά επιδημία χολέρας, που έπληττε άγρια τις γύρω περιοχές της Ρωσίας. Πολλοί άνθρωποι αρρώστησαν θανάσιμα από εκείνη τη φοβερή αρρώστια και οι συγγενείς τους έτρεξαν στη μονή να ζητήσουν τη σκέπη της Θεοτόκου. Όσοι προσευχήθηκαν με βαθιά πίστη μπροστά στην εικόνα έλαβαν την υγεία τους και επέστρεψαν στο σπίτι τους ευγνώμονες. Η φήμη των θαυμάτων απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και έφερε χιλιάδες προσκυνητές προς τη ρωσική μονή.

Για να φιλοξενηθεί ο λαός που έφτανε καθημερινά, χτίστηκε εκεί μεγάλος λίθινος ναός με τρία ιερά, αφιερωμένος αποκλειστικά στη θαυματουργή εικόνα. Στα χίλια οκτακόσια σαράντα οκτώ, με τη ζηλωτή φροντίδα του αντισυνταγματάρχη Δημητρίου Μπονσέσκουλ, έγινε ένα πιστό αντίγραφο της θαυματουργικής μορφής της Παναγίας. Ο ευλαβικός αξιωματικός τοποθέτησε με σεβασμό την αντίγραφη εικόνα μέσα στην ίδια του την οικία, για να την έχει πάντοτε κοντά στην οικογένειά του. Σύντομα όμως η εικόνα του σπιτιού άρχισε να αναβλύζει θαυμαστά ευωδιαστό μύρο, χωρίς να υπάρχει καμιά φυσική εξήγηση για το γεγονός αυτό.

Το άγιο μύρο μοιραζόταν δωρεάν σε όσους νοσούσαν βαριά και κατέφευγαν στο σπίτι του ζητώντας τη βοήθεια της Παναγίας. Πολλοί ασθενείς, χρισμένοι με αυτό το άγιο μύρο, ανέκτησαν τις δυνάμεις τους ύστερα από φοβερές και επώδυνες αρρώστιες. Ο Μπονσέσκουλ δώρισε αργότερα το θαυματουργό αντίγραφο στον ναό του Αγίου Νικολάου, στη συνοικία Χαμοβνίκι της Μόσχας. Εκεί οι ενορίτες έχτισαν ξεχωριστό παρεκκλήσι προς τιμήν της εικόνας, ώστε να φυλάσσεται με την οφειλόμενη ευλάβεια και τη λατρευτική προσοχή.

Έτσι η χάρη της Εγγυήτριας απλώθηκε από τη μικρή μονή του Όντριν μέχρι την καρδιά της ρωσικής πρωτεύουσας. Η εικόνα τιμάται ξεχωριστά και άλλες δύο ημέρες, στις επτά Μαρτίου και την Πέμπτη της εβδομάδας των Αγίων Πάντων. Η Παναγία διά της σεπτής εικόνος της συνεχίζει να σκέπει τους ευλαβείς πιστούς που καταφεύγουν στην αμέριστη πρεσβεία της.