Πάνω σε μια γέφυρα του δωδέκατου αιώνα, γνωστή ως «Γέφυρα της Βασίλισσας Ταμάρας», οι Οθωμανοί έστησαν λαιμητόμο για τους ηλικιωμένους Χριστιανούς της Ατζαρίας. Έκοβαν τα κεφάλια τους, έστελναν τις άκρες των γλωσσών τους στον πασά και έριχναν τα νεκρά σώματα στον ποταμό Ατζαριστσκάλι. Η Ατζαρία υπήρξε χριστιανικός προμαχώνας από τους αποστολικούς χρόνους και διατήρησε ζωντανή τη μαρτυρία της πίστης στη γεωργιανή γη. Από εκείνη ακριβώς την περιοχή πέρασε ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, όταν έφερε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο στη γεωργιανή Ιβηρία.

Στο χωριό Γκόνιο της ίδιας γης βρίσκονται θαμμένα τα ιερά λείψανα του μαρτυρικού Αποστόλου Ματθία, που σφράγισαν τον τόπο με την παρουσία τους. Από τον δέκατο έκτο αιώνα και έπειτα η Ατζαρία γνώρισε αδιάκοπες τουρκικές επιθέσεις και βίαιες εισβολές που σάρωναν τα χωριά της. Μετά τη νίκη τους στον οθωμανο-περσικό πόλεμο, οι Τούρκοι πήραν στα χέρια τους μεγάλο μέρος της νότιας και της δυτικής Γεωργίας. Το Σαμτσχέ, η Ατζαρία και το Τσανέτι ανακηρύχθηκαν τουρκικές επαρχίες και υποτάχθηκαν σε σκληρή διοικητική κατοχή.

Οι κατακτητές γνώριζαν καλά ότι, για να υποτάξουν πλήρως τον γεωργιανό λαό, έπρεπε προηγουμένως να ξεριζώσουν τη χριστιανική του πίστη. Έτσι ξεκίνησαν αμέσως μια συστηματική και αυστηρά οργανωμένη εκστρατεία βίαιου εξισλαμισμού σε ολόκληρη την περιοχή της Ατζαρίας. Όταν οι Οθωμανοί απέτυχαν να πετύχουν τον σκοπό τους με δωροδοκίες και απάτες, κατέφυγαν τελικά στη γυμνή και αμείλικτη βία. Ο διακεκριμένος μελετητής Ζαχαρίας Τσιτσινάτζε, στις αρχές του εικοστού αιώνα, διέσωσε στο έργο του για τον εξισλαμισμό της Γεωργίας μια συγκλονιστική διήγηση από έναν γέροντα Ατζάρο.

Στην Ατζαρία η εμφύτευση του Ισλάμ συνάντησε δυνατή και βαθιά οργανωμένη αντίσταση μέσα στα χριστιανικά χωριά της ορεινής περιοχής. Πολλοί από τους γέροντες άνδρες και η πλειονότητα των γυναικών στάθηκαν σταθερά κοντά στη χριστιανική πίστη των πατέρων τους. Δεν δίστασαν μάλιστα να αντιπαρατεθούν δημόσια με τους Τούρκους μουλάδες και να συζητήσουν μαζί τους ανοιχτά τα δόγματα. Ο αριθμός αυτών των ηλικιωμένων ομολογητών στην Ατζαρία ήταν εξαιρετικά υψηλός για τις τοπικές συνθήκες της εποχής εκείνης.

Στο τέλος εκδόθηκε επίσημη διαταγή να συλληφθούν όλοι ανεξαιρέτως οι αντιφρονούντες και να οδηγηθούν στα δεσμωτήρια χωρίς καμία εξαίρεση. Έπρεπε όλοι αυτοί να εξισλαμιστούν δια της βίας και όσοι αντιστέκονταν θαρραλέα να εκτελεστούν επί τόπου ως παραδειγματισμός. Πολύ σύντομα όλοι σχεδόν οι ηλικιωμένοι Χριστιανοί της Ατζαρίας συνελήφθησαν χωρίς αντίσταση και ρίχτηκαν αλυσοδεμένοι μέσα στη φυλακή. Από εκεί τους οδήγησαν με συνοδεία στρατιωτών στον ποταμό Ατζαριστσκάλι, στη γέφυρα της Βασίλισσας Ταμάρας.

Όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα συνέβησαν εκατό χρόνια πριν από τον Τσιτσινάτζε, το χίλια επτακόσια ενενήντα. Λαιμητόμες και αγχόνες υψώθηκαν επίσης στα γειτονικά χωριά Ατζαριστσκάλι, Κέντα, Τσάκβι, Χούλο, Ματσαχέλα και Γκόνιο, σκορπώντας παντού τον τρόμο. Τα πολύτιμα έγγραφα που φυλάσσονται στη χειρόγραφη συλλογή του Μουσείου του Αχαλτσίχε διασώζουν τις φρικτότερες λεπτομέρειες του μαρτυρίου των Ατζάρων πιστών. Η ανθρώπινη γλώσσα αδυνατεί να περιγράψει επαρκώς τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι Γεωργιανοί εκείνα τα μαύρα χρόνια για την ομολογία της πίστης τους.

Ενώ οι μάρτυρες ήταν ακόμη ζωντανοί, τους έγδερναν τις σάρκες και τεμάχιζαν με μανία τα σώματά τους με κοφτερά σπαθιά. Άνοιγαν βίαια τις κοιλιές τους, τους έκαιγαν πάνω σε αναμμένες υπαίθριες φωτιές και τους τρυπούσαν με πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδους. Τους πέταγαν ακόμη μέσα σε μεγάλα καζάνια με νερό που έβραζε και χυνούσαν λιωμένο μολύβι μέσα στους λαιμούς τους. Άλλους πάλι τους έριχναν ζωντανούς μέσα σε ανοιχτούς λάκκους με καυτή ασβέστη, ώστε να πεθάνουν αργά μέσα σε αφάνταστο μαρτύριο.

Η Γεωργιανή Αποστολική Εκκλησία συναρίθμησε αργότερα επίσημα στους αγίους όλους τους πατέρες και τις μητέρες της Ατζαρίας. Πρόκειται για όσους θυσίασαν συνειδητά τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τη χριστιανική τους πίστη απέναντι στη βία των ξένων κατακτητών. Με το αίμα τους ποτίστηκε γενναιόδωρα η Εκκλησία της Γεωργίας· είθε και εμείς να αντλούμε δύναμη από την αντοχή τους.