Ένα τεράστιο φίδι προσπαθούσε να την καταπιεί σε φοβερό όραμα και η ίδια η Παναγία την έσωσε την τελευταία στιγμή. Λίγα χρόνια αργότερα η ίδια κοπέλα θα πέθαινε εκούσια στη θέση του αδελφού της, για να εκπληρώσει την υπακοή στον Άγιο Σεραφείμ. Η Έλενα Βασίλιεβνα Μαντούροβα ήταν στα νεανικά της χρόνια κοπέλα με εύθυμο χαρακτήρα και ιδιαίτερη αγάπη για τα εγκόσμια. Οι διασκεδάσεις την έλκυαν φυσικά και ζούσε όπως άλλες νέες της κοινωνικής της τάξης σε εκείνη την εποχή.

Είχε φτάσει μάλιστα στο σημείο να ετοιμάζει τον γάμο της, χωρίς εσωτερικές αμφιβολίες ή κάποιον δισταγμό. Όμως την τελευταία στιγμή απέρριψε τον γαμπρό, χωρίς να μπορεί η ίδια να εξηγήσει κάποιον συγκεκριμένο λόγο για την απόφαση αυτή. Αμέσως μετά είδε εκείνο το φοβερό όραμα με το φίδι και τη μητρική προστατευτική επέμβαση της Θεοτόκου επάνω της. Τότε υποσχέθηκε στον εαυτό της να πάει στο μοναστήρι και να απαρνηθεί εντελώς κάθε εγκόσμια απόλαυση.

Άρχισε αμέσως να μελετά τα έργα των Αγίων Πατέρων, να προσεύχεται με κατάνυξη και να εργάζεται αδιάκοπα. Ο Άγιος Σεραφείμ ανέλαβε προσωπικά την πνευματική της προετοιμασία για τρία ολόκληρα χρόνια πριν τη δεχτεί επίσημα στη μοναστική αδελφότητα του Ντιβέεβο. Το χίλια οκτακόσια είκοσι πέντε η Έλενα έγινε επίσημα μέλος της μοναστικής αδελφότητας με την ευλογία του γέροντος Σεραφείμ. Ο άγιος προφήτεψε τον δρόμο που θα ακολουθούσε και την παρότρυνε να μιμηθεί τη ζωή της Μοναχής Αλεξάνδρας, ιδρύτριας της κοινοβίας.

Έτσι η Έλενα συνέχισε την παράδοση της Αλεξάνδρας, με ζωή διαρκούς προσευχής και βαθιάς εσωτερικής σιωπής μέσα στο κελί. Όταν αρρώστησε βαριά ο αδελφός της Μιχάι Βασίλιεβιτς Μαντούροβ, ο γέροντας της ζήτησε να πεθάνει εκείνη στη θέση του. Η Έλενα δέχτηκε την υπακοή χωρίς αντίσταση και ετοιμάστηκε για την επερχόμενη κοίμηση με γαλήνη και εσωτερική ηρεμία. Πριν αφήσει την τελευταία της πνοή αξιώθηκε να δει τον Κύριο σαν φωτιά μαζί με την Παναγία πλάι του.

Η Θεοτόκος της έδειξε σε όραμα την προηγούμενη και τη μέλλουσα αδελφότητα του Ντιβέεβο μέσα σε ουράνια λάμψη. Η οσία εκοιμήθη ειρηνικά την εικοστή ογδόη Μαΐου του χίλια οκτακόσια τριάντα δύο μέσα στη μονή της. Ο Άγιος Σεραφείμ έλαβε τότε την πληροφορία ότι η μοναχή στεκόταν πλέον κοντά στον θρόνο της Αγίας Τριάδος. Βρισκόταν στον ουράνιο χορό των παρθένων μέσα στη Βασιλεία και το ιερό λείψανό της παρέμεινε άφθορο και αδιάφθαρτο.

Με την ευχή της οσίας ας πορευόμαστε όλοι στον στενό δρόμο της εσωτερικής σιωπής και της σωτηρίας.