Ο Κάρπος μετέφερε με τα ίδια του τα χέρια τις επιστολές του αποστόλου Παύλου στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες της Μικράς Ασίας και της Θράκης. Φιλοξένησε επίσης στο σπίτι του τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και αξιώθηκε ουράνιας οπτασίας του ίδιου του Χριστού του Σωτήρα. Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Νέρωνα και συναριθμείται με τους εβδομήκοντα μαθητές που εξέλεξε ο Κύριος για το έργο του κηρύγματος. Έγινε στενός συνεργάτης του αποστόλου Παύλου και ταξίδεψε μαζί του στην Τρωάδα, όπως μαρτυρεί η Δεύτερη προς Τιμόθεον επιστολή.

Εκεί κήρυξε το Ευαγγέλιο με μεγάλο ζήλο και υπέφερε πολλούς κινδύνους από τους εθνικούς και τις τοπικές αρχές. Παρά τις δυσκολίες, έμενε ατάραχος και προχωρούσε δυναμικά στη μάχη για την αλήθεια του Χριστού, χωρίς να λυγίζει στους εκβιασμούς. Στήριζε τον λόγο του στους λόγους του Κυρίου ότι μέσα στον κόσμο οι μαθητές του αναγκαστικά θα αντιμετωπίσουν θλίψη. Με αυτή τη βεβαιότητα ξεπερνούσε όλους τους πόνους και τις κακοπάθειες χωρίς να υπολογίζει την οργή των τυράννων της εποχής.

Ο Παύλος, βλέποντας τη γενναιότητα και την αγιότητά του, τον χειροτόνησε επίσκοπο στη Βέρροια της Θράκης, σημερινή Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας. Εκεί φώτισε ολόκληρη την επαρχία με τις θείες διδασκαλίες του και έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους. Στην επισκοπή του ο Κάρπος έστρεψε πολλούς Έλληνες ειδωλολάτρες προς τον Χριστό και ήλεγχε με παρρησία όσους Ιουδαίους αρνούνταν τον Σταυρωθέντα ως αληθινό Θεό και Δημιουργό των πάντων. Επιτελούσε πλήθος θαυμάτων, ελευθέρωνε δαιμονισμένους από κάθε γωνιά της Θράκης και οδηγούσε ολόκληρα πλήθη πιστών στη βάπτιση με πλήρη κατάδυση στο νερό.

Ο μαθητής του Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης διασώζει με σαφήνεια ότι ο Κάρπος ποτέ δεν τελούσε τα άχραντα και ζωοποιά μυστήρια χωρίς προηγουμένως να αξιωθεί ουράνιο όραμα. Κάποτε ταξίδεψε στο μακρινό νησί της Κρήτης και ζήτησε με ένταση από τον Κύριο να τιμωρήσει με σκληρότητα δύο αμετανόητους αμαρτωλούς. Τότε άκουσε με τρόμο τη φωνή του Χριστού να του απαντά πως είναι έτοιμος να σταυρωθεί άλλη μια φορά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Το συγκλονιστικό αυτό όραμα σημάδεψε για πάντα τη συνείδηση του αποστόλου και βάθυνε τη φιλάνθρωπη και ελεήμονα διάθεσή του.

Στο τέλος της επίγειας πορείας του ο Κάρπος κοιμήθηκε ειρηνικά, αφού δοξολόγησε τον Θεό σε όλη τη ζωή του. Τα τίμια λείψανά του εναποτέθηκαν από ευλαβείς πιστούς στην ίδια πόλη της Θράκης και χάριζαν αναρίθμητες ιάσεις στους ασθενείς. Με τις αποστολικές πρεσβείες του αγίου Κάρπου, Χριστέ ο Θεός, στερέωσε την Εκκλησία σου και ελέησέ μας.