Στη Σόφια του δέκατου έκτου αιώνα, υπό τον τουρκικό ζυγό, ένας νέος εικοσιπέντε ετών έφτυσε καταγής το κόκκινο φέσι που του φόρεσαν με τη βία οι κατακτητές. Από τη φωτιά που άναψαν για να καεί ζωντανό το σώμα του πέρασε αιφνίδια βροχή με δυνατές βροντές και αστραπές. Η βροχή έσβησε τη φλόγα και τα λείψανά του βρέθηκαν ολόκληρα και άθικτα μέσα στις στάχτες. Ο Γεώργιος ήρθε στον κόσμο ως καρπός μακρόχρονης και επίμονης προσευχής δύο πολύ ευσεβών και θεοφοβούμενων συζύγων της εποχής.

Οι γονείς του Ιωάννης και Μαρία είχαν φτάσει σε προχωρημένη ηλικία χωρίς να αποκτήσουν παιδί, όπως ο Αβραάμ και η Σάρρα της Παλαιάς Διαθήκης. Ο πατέρας ανήκε στους πιο επιφανείς άρχοντες της πόλης Σρέντετς, η οποία σήμερα ονομάζεται Σόφια και αποτελεί την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Κάθε μέρα οι δύο σύζυγοι πήγαιναν στον ναό του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Καππαδόκη, μοίραζαν ελεημοσύνες στους φτωχούς και παρακαλούσαν τον Κύριο να λύσει την ατεκνία τους. Ο Θεός δεν παρέβλεψε τη δέηση τους και τους χάρισε στα γεράματα έναν υγιή και ευλογημένο γιο.

Οι γονείς έφεραν αμέσως το βρέφος στον ίδιο ναό, το βάπτισαν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Του έδωσαν το όνομα Γεώργιος, για να βρίσκεται διαρκώς υπό τη σκέπη του προστάτη τους. Το παιδί ανατράφηκε με αληθινό φόβο Θεού και έμαθε γράμματα από μικρή ηλικία στα ιερά σχολεία της πόλης του. Μελέτησε με προσοχή τις Άγιες Γραφές με τέτοιον ασυνήθιστο ζήλο, ώστε ξεπέρασε σε γνώσεις όλους τους συνομηλίκους του στη Σόφια.

Όταν έφτασε στη νεανική ηλικία, η ομορφιά του προσώπου και η σωφροσύνη του θύμιζαν στους συγχωριανούς τον πάγκαλο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης. Στα είκοσι πέντε του χρόνια οι γονείς του είχαν ήδη αναπαυθεί εν Κυρίω και ο νέος έμεινε μόνος μέσα στο πατρικό σπίτι. Εκείνη την περίοδο η Βουλγαρία βρισκόταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό και ο σουλτάνος Σελίμ ο Πρώτος εξουσίαζε απέραντες χώρες της Ανατολής. Οι Τούρκοι προσπαθούσαν με κάθε δυνατό τρόπο να εξαναγκάσουν τους Χριστιανούς να ασπαστούν τη μουσουλμανική θρησκεία.

Κάποιοι από αυτούς πλησίασαν τον Γεώργιο στην αγορά και άρχισαν να τον παρακινούν να εγκαταλείψει τον Χριστό. Του είπαν να ακούσει τον Μωάμεθ ως απεσταλμένο του Θεού και να δεχτεί τον δικό τους νόμο. Καθώς μιλούσαν με ύπουλο τρόπο, του τοποθέτησαν στο κεφάλι το κόκκινο σκουφί με το οποίο εισέρχονταν οι ίδιοι στα τζαμιά της Ανατολής. Ο Γεώργιος αντιλήφθηκε αμέσως τι σήμαινε εκείνη η συμβολική κίνηση και ετοιμάστηκε εσωτερικά να αντισταθεί με όλη του τη δύναμη.

Με σταθερή και δυνατή φωνή ο νέος αρνήθηκε να μιμηθεί τις ασεβείς συνήθειες των κατακτητών και να απαρνηθεί τον αληθινό Θεό. Τους είπε πως δεν επιτρέπεται στους Χριστιανούς να χάνουν τους πολύτιμους καρπούς του αγίου βαπτίσματος για χάρη ενός ψεύτικου προφήτη. Ρώτησε με παρρησία γιατί να πιστέψει στον Μωάμεθ, που δεν στάλθηκε ούτε από τον Θεό ούτε από προφήτες ούτε από αποστόλους. Τους κατηγόρησε πως οι ίδιοι δεν γνώριζαν σε τι ακριβώς πίστευαν, επειδή είχαν απομακρυνθεί από τον δρόμο της αληθινής σωτηρίας.

Ύστερα, με δυνατή και βροντερή φωνή, ομολόγησε τον Χριστό αληθινό Θεό και Δημιουργό όλων των ορατών και αοράτων. Έφτυσε μπροστά στα πρόσωπα των ασεβών και έριξε καταγής το κόκκινο σκουφί που του φόρεσαν λίγο νωρίτερα. Άρχισε να το ποδοπατά και να λέει στον εαυτό του πως ο Χριστός τον καλούσε χωρίς αναβολή στο μαρτύριο. Οι Τούρκοι εξαγριώθηκαν με την πράξη και τα τολμηρά λόγια του και τον έσυραν με ξυλοδαρμούς ενώπιον του ηγεμόνα της πόλης.

Στον δρόμο τον έβριζαν και τον χτυπούσαν ασταμάτητα, καταγγέλλοντάς τον ως υβριστή της θρησκείας τους ενώπιον του πλήθους. Ο νέος υπέμενε όλη αυτή την κακοποίηση χωρίς να βγάζει το παραμικρό παράπονο από το στόμα του. Ο ηγεμόνας έμεινε άναυδος από την ομορφιά του προσώπου και το ανδρείο βλέμμα του νέου ομολογητή της πίστης. Άρχισε να του μιλάει με κολακείες και υποσχέσεις, σαν να ήθελε να τον λυπηθεί και να τον σώσει.

Του είπε πως αν αρνηθεί τον Ιησού και υπακούσει στις διαταγές του σουλτάνου Σελίμ, θα κερδίσει αμέτρητα πλούτη και τιμές. Του υποσχέθηκε πως θα γινόταν ακόμα και αρχηγός όλων των στρατευμάτων της μεγάλης πόλης της Σόφιας. Ο Γεώργιος όμως ομολόγησε ξανά τον Χριστό μπροστά στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην αυλή του παλατιού. Έλεγξε τη μουσουλμανική πίστη ως πλάνη και έδειξε άφοβα στους παρευρισκόμενους την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Τότε ο ηγεμόνας οργίστηκε και έβαλε στρατιώτες να τον χτυπούν με ραβδιά ανηλεώς, ώστε η σάρκα να κολλάει στα ξύλα και το αίμα να τρέχει σταγόνες. Έπειτα πρόσταξε να του σκίσουν το σώμα με κοφτερά μαχαίρια από την κορυφή του κεφαλιού ως τα νύχια των ποδιών. Άναψαν επίσης κεριά και έκαψαν με τη φλόγα τις ανοιχτές πληγές του, ώστε η σάρκα του να λιώνει σαν κερί στη φωτιά. Ο μάρτυρας υπέφερε όλα τα φρικτά αυτά μαρτύρια με γενναιότητα, καλώντας αδιάκοπα το όνομα του Ιησού Χριστού στη βοήθειά του.

Έπειτα οι στρατιώτες τον περιέφεραν δεμένο στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, χτυπώντας τύμπανα και φωνάζοντας στον λαό να μην υβρίζει τον Μωάμεθ. Στο μέσο της πόλης άναψαν τεράστια πυρά, ώστε να τον κάψουν ζωντανό μπροστά στα μάτια όλων των τρομαγμένων χριστιανών. Καθώς τον οδηγούσαν εκεί, εκείνος εξαντλημένος από τις πληγές έπεσε άφωνος στη σκληρή γη του δρόμου. Μόνο τα χείλη του σάλευαν ψιθυριστά, καλώντας τον Κύριο σε βοήθεια στην ύστατη ώρα του μαρτυρίου.

Οι Τούρκοι τον σήκωσαν ζωντανό και τον έριξαν μέσα στις φλόγες, πετώντας από πάνω και πτώματα σκύλων, ώστε να μη βρεθεί ποτέ το λείψανό του από τους πιστούς. Ο Θεός όμως δόξασε τον γενναίο δούλο του με μεγάλο και ολοφάνερο θαύμα μπροστά σε όλη την πόλη. Σύννεφο γέμισε ξαφνικά τον ουρανό με βροντές και αστραπές και κατέβηκε δυνατή βροχή που έσβησε εντελώς τη φωτιά. Όταν νύχτωσε, ένα ολόλαμπρο φως ξεχύθηκε από το σημείο και φάνηκε σε όλη τη Σόφια και τα γύρω χωριά.

Ο μητροπολίτης Ιερεμίας έσπευσε με κλήρο και λαό, βρήκε το ιερό λείψανο άθικτο μέσα στις στάχτες και το κατέθεσε σε λάρνακα. Διά πρεσβειών του γενναίου νεομάρτυρος Γεωργίου, Χριστέ ο Θεός, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας.