Αιμιλιανός ο Ιερομάρτυς

Από τα βραχώδη υψώματα της Αρμενίας ξεκίνησε ο νεαρός Αιμιλιανός για να φωτίσει τους κατοίκους της Ουμβρίας. Γεννήθηκε από ευσεβείς και ευγενείς γονείς χριστιανούς, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν για μόρφωση στον ενάρετο ιερομόναχο Ιλαρίωνα. Ο νεαρός σπούδασε με επιμέλεια τα ιερά κείμενα και ζούσε με νηστεία, προσευχή και αγνότητα διαρκή στο σώμα και την ψυχή του. Μαζί του ήταν και τα δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Διονύσιος και ο Έρμιππος, που μοιράζονταν τον ίδιο πόθο για τον Χριστό.

Όταν έφτασε στην Αρμενία η είδηση των φοβερών διωγμών που εξαπέλυσαν οι Διοκλητιανός και Μαξιμιανός στην Ευρώπη, η καρδιά του φλογίστηκε. Μετά τον θάνατο των γονιών τους, τα τρία αδέλφια εγκατέλειψαν την κληρονομιά και το σπίτι τους με κοινή απόφαση. Πήραν μαζί τους τον γέροντα διδάσκαλο Ιλαρίωνα και έπλευσαν από την Ασία στην Ιταλία, φτάνοντας στην πόλη Σπολίτο. Εκεί συνάντησαν πολλούς χριστιανούς που ζούσαν αγνή ζωή ανάμεσα στους ειδωλολάτρες, σαν κρίνοι ανάμεσα σε αγκάθια.

Ο Αιμιλιανός γρήγορα έγινε παράδειγμα αγιότητας για όλους, διότι ημέρα και νύχτα κήρυττε τον λόγο του Θεού. Όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος της γειτονικής πόλης Τρέβιον, οι πιστοί διέκριναν την αρετή του και τον επέλεξαν επίσκοπό τους. Στάλθηκε στη Ρώμη, όπου χειροτονήθηκε ιερέως από τον αγιότατο πάπα Μαρκελλίνο και κατόπιν επέστρεψε στην ποίμνη του. Στην επισκοπή του ο Αιμιλιανός κήρυττε ακούραστα και έκανε θαύματα, ώστε πολλοί ειδωλολάτρες αναγνώρισαν τον Χριστό ως αληθινό Θεό.

Όταν πληροφορήθηκε τη δράση του ο σκληρός ηγεμόνας Μαξιμιανός, διοικητής της Ετρουρίας και της Ουμβρίας, έσπευσε στο Τρέβιον. Διέταξε να συλληφθεί ο επίσκοπος και τον προκάλεσε να αρνηθεί τον Χριστό, απειλώντας τον με φρικτά βασανιστήρια. Ο άγιος αποκρίθηκε ότι δεν υποκλίνεται σε δαίμονες, αλλά μόνον στον ζωντανό Θεό που έπλασε τον ουρανό και τη γη. Έπειτα ο Αιμιλιανός πρότεινε δοκιμασία, να φέρουν έναν παράλυτο και να δουν ποιος θεός θα τον θεραπεύσει.

Οι ειδωλολάτρες ιερείς προσευχήθηκαν μάταια στον Απόλλωνα, στον Δία και στον Ερμή, χωρίς κανένα θαύμα να γίνει. Τότε ο άγιος γονάτισε, ύψωσε τα χέρια στον ουρανό και επικαλέστηκε τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού Χριστού. Πιάνοντας το χέρι του παράλυτου, του είπε να σηκωθεί, και εκείνος αμέσως στάθηκε όρθιος δοξάζοντας τον αληθινό Θεό. Το θαύμα τάραξε τα πλήθη και πολλοί πίστεψαν, ενώ ο ίδιος ο Μαξιμιανός κλονίστηκε στιγμιαία στην καρδιά του.

Οι ειδωλολάτρες ιερείς όμως τον έπεισαν ότι το θαύμα ήταν μαγεία, και έτσι ο ηγεμόνας διέταξε νέα φρικτά βασανιστήρια. Έκαψαν το σώμα του με αναμμένα κεριά, αλλά εμφανίστηκε ο Χριστός και ενίσχυσε τον αθλητή ψιθυρίζοντας λόγια θάρρους. Τα κεριά έσβησαν παρευθύς και τα χέρια των δημίων αχρηστεύθηκαν, ενώ ο ηγεμόνας σάστισε μπροστά στα θαυμαστά αυτά γεγονότα. Έπειτα τον έριξαν σε καζάνι με βραστό μόλυβδο, αλλά ο Κύριος μπήκε μαζί του και η φωτιά έσβησε αμέσως.

Τον έδεσαν με βαριά πέτρα στον λαιμό και τον πέταξαν στον ποταμό Κλιτούμνο, μα ο Χριστός τον τράβηξε ζωντανό στην όχθη. Τον έριξαν στην αρένα στα άγρια θηρία, αλλά εκείνα έγλειψαν τα πόδια του και κάθισαν ήμερα σαν αρνιά. Τότε χίλιοι άνθρωποι πίστεψαν στον Χριστό, και ο εξαγριωμένος ηγεμόνας διέταξε να σφαγούν όλοι μαζί με τα ίδια τα θηρία. Έδεσαν τον άγιο σε τροχό με σιδερένια αιχμηρά καρφιά, αλλά κατά την κατάβαση ο Κύριος τον έλυσε αόρατα.

Τότε συνέλαβαν και τα αδέλφια του Διονύσιο και Έρμιππο, μαζί με τον γέροντα διδάσκαλο Ιλαρίωνα, και τους έβαλαν στη φυλακή. Μετά από νέα βασανιστήρια οι τρεις σύντροφοί του αποκεφαλίστηκαν με ξίφος και έλαβαν τα στεφάνια του μαρτυρίου. Την επομένη ο Μαξιμιανός κατεδίκασε και τον Αιμιλιανό σε αποκεφαλισμό, και τον οδήγησαν στον τόπο Καρπιανού έξω από την πόλη. Το πρώτο σπαθί λύγισε σαν κερί στον αυχένα του, και οι στρατιώτες έπεσαν στα γόνατά τους ζητώντας συγχώρεση.

Ο άγιος προσευχήθηκε ζητώντας μαρτυρικό τέλος και έπειτα ο δεύτερος δήμιος του απέκοψε την τιμία κεφαλή με νέο σπαθί. Αντί για αίμα έτρεξε γάλα από την πληγή, και πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χριστό βλέποντας το θαυμαστό σημείο. Ταις πρεσβείαις του αγίου ιερομάρτυρος Αιμιλιανού επισκόπου Τρεβίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.