Φυλακισμένος με βαριές αλυσίδες μαζί με τον αδελφό του Δημήτριο για τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια, ο νεαρός πρίγκιπας Ιωάννης δεν έχασε ποτέ την βαθιά πίστη του. Παρηγορούσε αδιάκοπα τον αδελφό του στις σκληρές δοκιμασίες και έβλεπε στις αλυσίδες αυτές ευλογία του Θεού για την ψυχική τους σωτηρία. Ο Άγιος ευσεβής πρίγκιπας Ιωάννης ήταν εκλεκτός υιός του ευσεβούς και χριστιανικότατου πρίγκιπα Ανδρέου Βασίλεβιτς του Ούγκλιτς. Η μητέρα του ονομαζόταν Ελένη και ήταν γνωστή για την ευσέβεια και τις χριστιανικές αρετές της στην ρωσική κοινωνία.
Έλαβε με ευλάβεια το άγιο μυστήριο της Βαπτίσεως στην ρωσική πόλη των Μεγάλων Λουκών, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση. Όταν έφτασε σε ηλικία ώριμη, έμαθε γρήγορα τα ιερά γράμματα της Εκκλησίας και τα συγγράμματα των πατέρων της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Διέθετε πράο και ειρηνικό χαρακτήρα ψυχής και δεν αγαπούσε καθόλου τα παιδικά παιχνίδια ούτε τις ανώφελες κοσμικές διασκεδάσεις. Τηρώντας με ακρίβεια το χριστιανικό μέτρο σε όλες τις πτυχές της ζωής του, έζησε στο πατρικό σπίτι μέχρι τα τριάντα χρόνια.
Σε εκείνη την ευλογημένη ηλικία, ο μισόκαλος εχθρός του ανθρωπίνου γένους δραστηριοποίησε εναντίον του δαιμονικά τεχνάσματα και αυλικές ίντριγκες. Διοχέτευσε δηλαδή σπέρματα φοβερού μίσους στην καρδιά του Μεγάλου Πρίγκιπα της Μόσχας Ιωάννου Βασίλεβιτς απέναντι στον αδελφό Ανδρέα. Έγινε επίσης σφοδρός εχθρός των ευσεβών υιών του πρίγκιπα Ανδρέου, του ευλογημένου Ιωάννου και του αγαπημένου του αδελφού Δημητρίου. Διέταξε αμέσως την ταπεινωτική σύλληψή τους και την επιβολή σιδερένιων αλυσίδων με αυστηρότητα στα νεανικά τους ευγενικά σώματα.
Οι ευσεβέστατοι πρίγκιπες μεταφέρθηκαν με βία στην ρωσική πόλη Πέρεγιασλαβλ, όπου τους έκλεισαν με ασφάλεια σε σκοτεινή φυλακή. Στην συνέχεια οι αρχές τους μετέφεραν αρχικά στην απομονωμένη Λευκή Λίμνη και έπειτα στην ξακουστή πόλη της Βολογκντάς. Εκεί αυτοί οι ταλαιπωρημένοι πρίγκιπες έζησαν αιχμάλωτοι μέσα σε σκοτεινή φυλακή με βαριές σιδερένιες αλυσίδες για τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια. Παρέμειναν με ευλάβεια κάτω από αυστηρή φρουρά για όλα αυτά τα τραγικά χρόνια του εγκλεισμού της επιγείου ζωής τους.
Ο μακάριος πρίγκιπας Ιωάννης Ανδρέεβιτς διακρινόταν για την σπουδαία πνευματική σοφία ψυχής και παρηγορούσε ασταμάτητα τον αδελφό του Δημήτριο. Έλεγε με κατάνυξη και πνευματική σοφία στον αγαπημένο αδελφό του τα ακόλουθα συγκινητικά παρηγορητικά λόγια μέσα στις δοκιμασίες της φυλακίσεως. «Αδελφέ μου αγαπημένε, μη λυπάσαι αδιάκοπα που είμαστε φυλακισμένοι σε αυτή την σκοτεινή φυλακή και υποφέρουμε από αυτές τις βαριές αλυσίδες». Ο Παντοδύναμος Δεσπότης Θεός φώτισε τον θείο μας Μέγα Πρίγκιπα Ιωάννη Βασίλεβιτς να ενεργήσει με αυτόν τον σκληρό τρόπο εναντίον μας.
Η όλη οικονομία αυτή έγινε με προφανή σκοπό να οδηγηθούν τελικά οι ψυχές μας στην αληθινή πνευματική ωφέλεια. Διά της δοκιμασίας της φυλακής μας έκανε αδύνατο να σκεφτούμε την πρόσκαιρη και ανώφελη ματαιότητα αυτού του φθαρτού κόσμου. Ας προσευχόμαστε λοιπόν στον Πανάγαθο Δεσπότη Θεό να μας στείλει το έλεός Του να υπομείνουμε με χαρά τα δεινά μας. Ας μας απαλλάξει επίσης ο φιλάνθρωπος Κύριος από τα αιώνια δεινά της κολάσεως διαμέσου της επίγειας αυτής χριστιανικής υπομονής.
Με αυτόν τον ευλογημένο τρόπο ο μακάριος Άγιος απέκτησε εσωτερική πνευματική ηρεμία μέσα στις φοβερές επίγειες δοκιμασίες των αλυσίδων. Ένιωθε επιπλέον αληθινή θλίψη για τις πιθανές αμαρτίες της μέχρι τότε επιγείου ζωής του και εξομολογιόταν με δάκρυα. Παρέμεινε για τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια μέσα στην σκοτεινή φυλακή και με τις βαριές σιδερένιες αλυσίδες στο σώμα του. Τελικά αρρώστησε σοβαρά και ένιωσε ολοκάθαρα ότι πλησίαζε ταχέως το ευλογημένο τέλος της επιγείου και πολυβασανισμένης ζωής του.
Κάλεσε αμέσως κοντά του τον σεβάσμιο Ηγούμενο της Μονής του Σπασσκαγκο, τον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος ονομαζόταν Μισαήλ. Έλαβε από εκείνον τον σεβάσμιο γέροντα το αγγελικό μοναχικό σχήμα και του δόθηκε το ευλογημένο μοναστικό όνομα Ιγνάτιος. Χαρά και εσωτερική αγαλλίαση γέμισαν την ψυχή του μακαρίου πρίγκιπος, όταν ντύθηκε επιτέλους το αγγελικό σχήμα του μοναχικού βίου. Έλαβε στην συνέχεια τα Πανάχραντα Μυστήρια του Χριστού και έκανε με ευλάβεια το σημείο του Τιμίου Σταυρού.
Εν συνεχεία παρέδωσε γαλήνια την μακαρία ψυχή του στις αιώνιες κατοικίες του Δεσπότου Θεού στους ουρανούς. Αυτό έγινε στις δεκαεννέα Μαΐου του ευλογημένου έτους χίλια πεντακόσια είκοσι δύο μετά την σάρκωση του Σωτήρος Χριστού. Μετά τον θεάρεστο θάνατο του οσίου πρίγκιπα, εξήλθε από το ιερό σώμα του ουράνια ευωδία που γέμισε ολόκληρη την ρωσική πόλη. Οι κάτοικοι της Βολογκντάς ετοίμασαν αμέσως το ιερό σώμα του για την οσιακή ταφή του στην ευλογημένη μοναστική γη.
Με ευλάβεια μετέφεραν το τίμιο σκήνωμά του στο μοναστήρι του οσίου Δημητρίου του Πριλούτσκι της ευρύτερης περιοχής της Βολογκντάς. Τοποθετήθηκε με τιμή στον ναό του Παντελεήμονος Σωτήρος Χριστού και ενταφιάστηκε με ιεροπρέπεια κάτω από το άγιο θυσιαστήριο. Βρίσκεται κοντά στον τάφο του ξακουστού Δημητρίου του θαυματουργού της σπουδαίας πνευματικής μοναστικής αδελφότητος της Βολογκντάς. Σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, οι μακάριοι όσιοι πρίγκιπες Ιγνάτιος και Δημήτριος χαρίζουν θεραπείες σε όσους τους πλησιάζουν με πίστη.
Παραμένει επίσης σπουδαία ευλογία και προσκυνηματική αναφορά για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας μέχρι τις σημερινές ημέρες. Σύμφωνα με την συντομότερη ελληνική του βιογραφία, ο Όσιος Ιγνάτιος, κατά κόσμον Ιωάννης, γεννήθηκε στην Ρωσία στο έτος χίλια τετρακόσια εβδομήντα επτά. Ήταν εκλεκτός υιός του ξακουστού ορθοδόξου πρίγκιπα Ανδρέου Βασίλεβιτς Μπλαγκοβέρνογκο και της ευσεβέστατης συζύγου του Ελένης. Σε ηλικία τριάντα δύο ετών της ταραγμένης επίγειας ζωής του, εγκατέλειψε οριστικά τον φθαρτό κόσμο και εκάρη μοναχός.
Πήρε στο αγγελικό μοναστικό σχήμα το ευλογημένο όνομα Ιγνάτιος, ως επίσημο σύμβολο της απαρνήσεως των κοσμικών ματαιοτήτων. Ο Όσιος Ιγνάτιος εκοιμήθη οσιακά με ειρήνη το χίλια πεντακόσια είκοσι δύο μετά την σάρκωση του Σωτήρος Χριστού. Κατά την ευλογημένη ημέρα της κηδείας και του ενταφιασμού του, το τίμιο λείψανό του ευωδίαζε με ουράνιο και θαυμαστό τρόπο. Η ευωδία αυτή σκόρπιζε την σταθερή πεποίθηση όλων των πιστών για την μεγάλη αγιότητά του ενώπιον του Δεσπότου Θεού. Με τις πρεσβείες του Οσίου Ιγνατίου του πρίγκιπα του Ούγκλιτς, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.