Στις αρχαίες παραδόσεις της Εκκλησίας μας μνημονεύεται μια αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου, που βρέθηκε με θαυμαστό τρόπο στα Καμουλιανά. Η μνήμη της εορτής αυτής αναγράφεται στον περίφημο Λαυριωτικό Κώδικα, ένα σπουδαίο εκκλησιαστικό χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας. Σε αυτή την παράδοση συμπεριλαμβάνεται η μνήμη μιας ιερής σύναξης που τελείται μέσα στο περιτείχισμα της πόλεως. Παράλληλα η εορτή αυτή συνδέεται με την ανάδειξη μιας θαυμαστής εικόνας, που δεν ζωγραφίσθηκε από ανθρώπινο χέρι.
Η διήγηση περί της ευρέσεως της αχειροποιήτου εικόνος του Κυρίου διασώθηκε στους αιώνες με μεγάλη ευλάβεια. Σύμφωνα με τη διήγηση αυτή, η εικόνα βρέθηκε από μια γυναίκα που ονομαζόταν Ακυλίνα και ήταν αρχικά ειδωλολάτρισσα. Η Ακυλίνα μετέπειτα έγινε Χριστιανή και εναγκαλίσθηκε με μεγάλη ευλάβεια την ορθή πίστη του Χριστού. Η ίδια ανακάλυψε την αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου μέσα σε ένα κιβώτιο, σε τόπο που δεν προσδιορίζεται. Η συγκλονιστική αυτή διήγηση αποδόθηκε στον μέγα πατέρα της Εκκλησίας, τον Άγιο Γρηγόριο Επίσκοπο Νύσσης.
Όμως οι έρευνες των ειδικών απέδειξαν ότι το κείμενο αυτό είναι ψευδεπίγραφο και δεν προέρχεται όντως από εκείνον. Παρά τη φιλολογική αμφιβολία, η ευλάβεια του πιστού λαού προς την αχειροποίητη εικόνα παρέμεινε ακλόνητη μέσα στους αιώνες. Είθε με τη χάρη του Κυρίου να φωτιζόμαστε από τη θεία αυτή μορφή και να σωζόμεθα αιωνίως, αμήν.