Ένας νεαρός Ρώσος μοναχός πήρε κατά γράμμα την εντολή του Κυρίου και αποπειράθηκε να κάψει το ένα του μάτι με κερί. Ο Άγιος Ιερομάρτυς Παχώμιος, κατά κόσμον Πέτρος Κεδρώφ, γεννήθηκε στις τριάντα Ιουλίου του έτους χίλια οκτακόσια εβδομήντα έξι μετά Χριστόν. Γεννήθηκε στην ιστορική πόλη Γιαράνσκ, η οποία βρίσκεται στην επαρχία Βυάτκα στην κεντρική Ρωσία της εποχής εκείνης. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αγίου Ιερομάρτυρος Αβερκίου Κεδρώφ, ο οποίος μαρτύρησε επίσης για τον Χριστό.
Από τη φύση του ο Πέτρος ήταν ταπεινός και πράος, και αγαπούσε πολύ την Ορθόδοξη Εκκλησία. Μετά τις εγκύκλιες βασικές σπουδές του, φοίτησε στην περίφημη Θεολογική Ακαδημία της πόλεως Καζάν της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Διευθυντής εκεί ήταν εκείνη την εποχή ο σπουδαίος ιεράρχης Επίσκοπος Αντώνιος Χαροποβίτσκιυ, μεγάλος ποιμένας της τοπικής Εκκλησίας. Ο Πέτρος είχε τέτοια απλότητα ψυχής, ώστε αποφάσισε να εκπληρώσει κυριολεκτικά την εντολή του Κυρίου από το Ευαγγέλιο.
Η εντολή αυτή λέει ότι, αν κάτι τόσο σπουδαίο σαν το δεξί σου μάτι σε σκανδαλίζει, να το βγάλεις. Έτσι προσπάθησε μια νύχτα να κάψει το ένα του μάτι με ένα κερί που έκαιγε στο κελί του. Το έγκαυμα ήταν τόσο σοβαρό, ώστε απαιτήθηκε πολύπλοκη χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία του ματιού. Το έτος χίλια οκτακόσια ενενήντα εννέα ο Πέτρος εισήλθε επίσημα στις τάξεις του ιερού κλήρου της Εκκλησίας. Το έτος χίλια εννιακόσια δεκαέξι εξελέγη Επίσκοπος της πόλεως Σταροντούμπ της επαρχίας Τσέρνιγκωφ της σημερινής Ουκρανίας.
Τον αμέσως επόμενο χρόνο αναδείχθηκε Αρχιεπίσκοπος της σπουδαίας ρωσικής πόλεως Τσέρνιγκωφ από την τοπική Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια του άθεου σοβιετικού καθεστώτος, οι αρχές προσπάθησαν πολλές φορές να τον συλλάβουν αδίκως. Μια ημέρα προσπάθησαν να τον συλλάβουν την ώρα που τελούσε τη Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό. Όμως το πλήθος των πιστών χριστιανών, οι οποίοι παρευρίσκονταν εκεί, τους εμπόδισε με σθένος και αποφασιστικότητα. Ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος είχε ευλαβική συνήθεια να παραμένει επί πολλή ώρα μέσα στο ιερό βήμα.
Το συνήθιζε αυτό κάθε φορά που τελείωναν οι θείες ακολουθίες της Εκκλησίας στον επισκοπικό ναό. Ακριβώς εκεί τον συνέλαβαν τελικά για πρώτη φορά οι αστυνομικές αρχές του άθεου καθεστώτος εκείνου. Η οδυνηρή ιστορία της σύλληψής του επανελήφθη πολλές φορές στο πέρασμα των μετέπειτα δύσκολων ετών. Αυτός ήταν ο συνεχής εφιάλτης που άρχισε να υπονομεύει την εσωτερική ειρήνη της ψυχής του ιεράρχου της Εκκλησίας. Μια άθεη επιτροπή επιστημόνων είχε τη φοβερή αρμοδιότητα να αποφαίνεται για την αγιότητα των ιερών λειψάνων.
Πολλές φορές πετούσαν με μεγάλη ασέβεια τα τίμια λείψανα των αγίων στα σκουπίδια χωρίς καμία αιδώ. Ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος έζησε τη φοβερή σκηνή της έρευνας για τα λείψανα του Αγίου Θεοδοσίου του Τσέρνιγκωφ. Όταν άνοιξαν τη λειψανοθήκη βιαίως, εκείνος δεν επέτρεψε σε κανέναν άθεο επιστήμονα να πλησιάσει τα ιερά λείψανα. Οι αρχές πήραν τότε με βία τα λείψανα και τα τοποθέτησαν σε κρατικό μουσείο της πόλεως. Από εκεί οι ευσεβείς Χριστιανοί της πόλεως τα μετέφεραν κρυφά τη νύχτα προς ασφαλή φύλαξη.
Για τον λόγο αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος συνελήφθη ξανά από το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς της Μόσχας. Μετά την απελευθέρωσή του το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι τρία βρήκε καταφύγιο στη μονή του Αγίου Δανιήλ της Μόσχας. Συνελήφθη και πάλι, εγκλείστηκε στη φυλακή Μπουτύρκι, και καταδικάσθηκε σε τριετή εξορία σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Εκεί υπέφερε σκληρές κακουχίες και πολλές ταλαιπωρίες μαζί με άλλους ορθοδόξους ιερωμένους και απλούς πιστούς.
Το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι επτά υπέγραψε επιστολή κατά της κρατικής θρησκείας μαζί με τον αδελφό του Αβέρκιο. Συνελήφθη ξανά με ψευδείς κατηγορίες για επαναστατική δραστηριότητα το έτος χίλια εννιακόσια τριάντα μετά Χριστόν. Το μαρτυρικό τέλος του Αγίου Παχωμίου συνέβη το έτος χίλια εννιακόσια τριάντα επτά μετά Χριστόν. Είθε με τις πρεσβείες του Ιερομάρτυρος ο Κύριος να ελεεί και να σώζει τις ψυχές μας, αμήν.