Σε ένα φαράγγι της Χίου ρίχτηκε το άγιο σώμα του ναύτη Ισιδώρου, για να καταφαγωθεί από τα όρνεα του ουρανού. Στρατιώτες φύλαγαν τον τόπο, μήπως οι Χριστιανοί παραλάβουν το σώμα, αλλά μία ευσεβής γυναίκα ονόματι Μυρόπη το πήρε νύχτα. Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού ρωμαϊκού στόλου στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου του διώκτη. Καταγόταν από τη φημισμένη πόλη της Αλεξανδρείας της Αιγύπτου και ζούσε σε εποχή έντονων διωγμών των χριστιανών.

Είχε ασπασθεί από νεαρή ηλικία τη χριστιανική πίστη και ομολογούσε με παρρησία τον Χριστό μέσα στο στράτευμα. Παρά την ειδωλολατρική ανατροφή της οικογενείας του, είχε γνωρίσει τον αληθινό Θεό και είχε βαπτισθεί στην ορθόδοξη πίστη. Την εποχή του ρωμαίου βασιλέως Δεκίου, ο βασιλικός στόλος ταξίδευε διαρκώς στη Μεσόγειο για στρατιωτικές αποστολές της αυτοκρατορίας. Κάποια ημέρα η μοίρα του στόλου αγκυροβόλησε στη νήσο της Χίο για ανεφοδιασμό και ανάπαυση των ναυτών.

Ένας κεντυρίωνας ονόματι Ιούλιος, ο οποίος ήταν επικεφαλής του τμήματός του, κατήγγειλε τον νεαρό ναύτη Ισίδωρο. Καταγγέλθηκε στον Ναύαρχο Νουμέριο, ο οποίος ήταν ο διοικητής του τμήματος, ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο σε προσωπική του ομολογία. Όταν τον προσκάλεσε σε δικαστήριο για ανάκριση, ο Ισίδωρος ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στον Χριστό. Ο Νουμέριος εξοργίστηκε με την ομολογία του και διέταξε τους στρατιώτες του να τον δείρουν αμέσως σκληρά.

Τον υπέβαλαν λοιπόν σε πολλά φοβερά βασανιστήρια, σχίζοντας τις σάρκες του και προκαλώντας του σοβαρές πληγές στο σώμα. Ο Άγιος Ισίδωρος όμως παρέμεινε σταθερός στην ομολογία του και υπέμενε με υπομονή κάθε νέο σκληρό κολαστήριο. Στη συνέχεια τον έριξαν δέσμιο στη φυλακή, όπου ο Άγιος συνέχισε να προσεύχεται και να ψάλλει ύμνους. Η είδηση της σύλληψης και του βασανισμού του Ισιδώρου έφτασε γρήγορα μέχρι τον πατέρα του στην Αλεξάνδρεια. Ο πατέρας του μόλις έμαθε το γεγονός αυτό, αμέσως κίνησε για τη Χίο πολύ στενοχωρημένος και πικραμένος.

Ήταν πικραμένα στενοχωρημένος, διότι ο γιος του είχε εγκαταλείψει την πατροπαράδοτη ειδωλολατρική θρησκεία της οικογενείας τους εκεί. Όταν έφθασε στη νήσο της Χίο, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να δει τον γιο του στη φυλακή. Οι αρχές της φυλακής τού επέτρεψαν να επικοινωνήσει με τον φυλακισμένο γιο του, καθώς ήλπιζαν σε κάμψη του Αγίου. Ο νεαρός Ισίδωρος, μόλις αντίκρισε τον πατέρα του να μπαίνει στο κελί της φυλακής, συγκινήθηκε βαθιά στην καρδιά. Με πολλή ευλάβεια και στοργή ασπάσθηκε ο νεαρός μάρτυρας τον πατέρα του, παρά τη διαφορά της θρησκευτικής τους πίστεως.

Το ίδιο έκανε και ο πατέρας του, αλλά δεν άργησε να εκφράσει σε αυτόν τη βαθιά θλίψη του. Ο Ισίδωρος του είπε με αγάπη ότι μάλλον έπρεπε να χαίρεται για τη μεταστροφή του στην αληθινή πίστη. Διότι είδε το φως της σωτηρίας, που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός σε κάθε ανθρώπινη ψυχή στον κόσμο. Ο πατέρας του τον παρακάλεσε θερμά να επιστρέψει στην ειδωλολατρία και να προσφέρει θυσία στους ψευδοθεούς. Ο Ισίδωρος όμως έμεινε αμετακίνητος στην ορθόδοξη πίστη του και απέρριψε με σταθερότητα την παρότρυνση του πατέρα.

Τότε ο πατέρας του οργίστηκε και τον καταράστηκε, παροτρύνοντας ο ίδιος τον Νουμέριο να τον θανατώσει το συντομότερο. Με αυτή την παρότρυνση φανέρωσε τη βαθιά κακία της απιστίας του και την περιφρόνηση προς τον υιό του. Πράγματι, ο Νουμέριος ευχαριστήθηκε από την παρότρυνση του πατέρα και εξέδωσε αμέσως απόφαση εκτελέσεως του ομολογητού Αγίου. Έτσι ο Ισίδωρος, μετά από διάφορα φοβερά βασανιστήρια, αποκεφαλίστηκε δια ξίφους ως ομολογητής της πίστεως του Χριστού.

Με αυτόν τον τρόπο επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, ότι «παραδώσει εις θάνατον πατήρ τέκνον» στις διώξεις. Δηλαδή, στους έσχατους χρόνους δεν θα είναι μόνο οι εξωτερικοί ξένοι εναντίον των αγωνιζομένων ορθοδόξων χριστιανών. Αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι του σπιτιού τους θα γίνονται κάποτε διώκτες της ορθής πίστεως. Ο άπιστος πατέρας θα παραδώσει στον θάνατο το πιστό παιδί του, εκπληρώνοντας την προφητεία του Κυρίου. Το σεπτό λείψανο του Αγίου Ισιδώρου το έριξαν οι ασεβείς σε ένα βαθύ φαράγγι της Χίου.

Σκοπός τους ήταν να καταφαγωθεί από τα άγρια όρνεα και τα κοράκια του ουρανού της περιοχής. Λίγοι στρατιώτες φύλαγαν τον τόπο εκείνο, για να μην έλθουν οι Χριστιανοί και να παραλάβουν το ιερό σώμα. Όμως μία ευσεβής χριστιανή γυναίκα της περιοχής, ονόματι Μυρόπη, αποφάσισε να κάνει το έργο της αγάπης. Η Αγία Μυρόπη τιμάται από την Εκκλησία στις δύο Δεκεμβρίου ως παρθενομάρτυς, σύμφωνα με το συναξάριο. Ήλθε λοιπόν τη νύχτα στο φαράγγι μαζί με δύο πιστές υπηρέτριες της αρχοντικής οικογενείας της Χίου.

Την ώρα που οι ρωμαίοι στρατιώτες είχαν πέσει σε βαθύ ύπνο και ησύχαζαν, η Μυρόπη ενήργησε με σύνεση. Παρέλαβε με μεγάλη ευλάβεια το ιερό λείψανο του Αγίου Ισιδώρου, το οποίο ενταφίασε σε ασφαλή και κρυφό τόπο. Την επόμενη ημέρα ο Νουμέριος πληροφορήθηκε ότι το λείψανο του Μάρτυρος είχε αρπαχθεί από τη θέση του. Υπέθεσε ότι οι στρατιώτες δελεάστηκαν με χρήματα και δώρα και επέτρεψαν στους χριστιανούς να παραλάβουν το λείψανο. Γι' αυτό τους φυλάκισε όλους και κυκλοφόρησε την είδηση ότι θα τους φονεύσει εκτός εάν αποκαλύψουν.

Ζητούσε να μάθει σε ποιον είχαν παραδώσει το λείψανο του Αγίου Ισιδώρου του μάρτυρος του Χριστού. Η ευσεβής Μυρόπη έκρινε ότι θα ήταν άδικο να εκτελεσθούν οι αθώοι ρωμαίοι στρατιώτες για το έργο της. Γι' αυτό παρουσιάστηκε με θάρρος μπροστά στον Νουμέριο και του δήλωσε ξεκάθαρα την αλήθεια του γεγονότος της κλοπής. Εκείνος έμεινε εμβρόντητος από το θάρρος της και έδωσε εντολή να τη φυλακίσουν στις σκοτεινές φυλακές. Μετά από φοβερά βασανιστήρια η Αγία Μυρόπη μαρτύρησε για τον Χριστό και έλαβε τον στέφανο της παρθενομάρτυρος.

Οι Χριστιανοί έθαψαν αργότερα με μεγάλη ευλάβεια το λείψανο της Παρθενομάρτυρος Μυρόπης κοντά στον τάφο του Ισιδώρου. Ο τάφος βρισκόταν δίπλα στον προηγούμενο τάφο, όπου είχε αποθέσει αυτή το λείψανο του Αγίου Ισιδώρου. Έτσι οι δύο μάρτυρες βρίσκονται μαζί στον ίδιο ευλογημένο τόπο της νήσου Χίου σε ορθόδοξη ανάπαυση. Πολλοί προσκυνητές έρχονταν εκεί ζητώντας τις πρεσβείες των δύο μαρτύρων για διάφορες πνευματικές και υλικές ανάγκες. Επιτελούνταν πολλά θαύματα στο σημείο αυτό με τη χάρη του φιλανθρώπου Θεού δια των αγίων του.

Σταδιακά διαμορφώθηκε ξεχωριστή λατρευτική παράδοση γύρω από τους ιερούς τάφους των δύο αγίων στη νήσο Χίο. Τα ονόματα των δύο αγίων έγιναν γνωστά σε ολόκληρη την ορθόδοξη χριστιανοσύνη και τιμώνται με ξεχωριστές ακολουθίες. Ο Άγιος Ισίδωρος είναι ένας από τους πιο τιμημένους τοπικούς αγίους της νήσου Χίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η ύπαρξη των λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου στη Χίο μαρτυρείται κιόλας κατά τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν. Ο αγιολόγος Γρηγόριος Τουρώνης αναφέρει αυτή την παράδοση στα συγγράμματά του, επιβεβαιώνοντας τη συνεχή λατρεία στη νήσο.

Προηγουμένως, τον πέμπτο αιώνα, ο Άγιος Μαρκιανός, οικονόμος της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, ενήργησε για τη μεταφορά. Ο Άγιος Μαρκιανός τιμάται από την Εκκλησία στις δέκα Ιανουαρίου ως ομολογητής της ορθοδόξου πίστεως και ευεργέτης. Είχε μεταφέρει στη Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη την τίμια κάρα και μέρος των ιερών λειψάνων του μάρτυρος Ισιδώρου. Κατέθεσε αυτά τα ιερά λείψανα σε παρεκκλήσιο του ναού της Παναγίας στο Πέραν της βασιλεύουσας Κωνσταντινουπόλεως.

Τα υπόλοιπα λείψανα του Αγίου αφαιρέθηκαν από τη Χίο το έτος χίλια εκατόν είκοσι πέντε με πειρατική επιδρομή. Η αφαίρεση έγινε με τη βοήθεια του Βενετικού Στόλου από τον ελληνόφωνο λατίνο κληρικό Σεμπράνο Σεμπράνι. Επωφελήθηκε ο λατίνος κληρικός από τη στρατιωτική αποστολή του Δόγη Δομηνίκου Μικιέλ προς την ορθόδοξη Ανατολή. Την πρώτη Μαΐου του χίλια τριακόσια πενήντα έξι τα λείψανα του μάρτυρος κατατέθηκαν σε νέο παρεκκλήσιο. Το παρεκκλήσιο αυτό ήταν αφιερωμένο προς τιμήν του Αγίου, μέσα στον περίφημο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου.

Στις δεκαεπτά Σεπτεμβρίου του χίλια εξακόσια είκοσι έξι κλάπηκε η κάρα του Αγίου από την Τουρκοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη. Η κάρα έφθασε στη Βενετία την πρώτη Μαρτίου του χίλια εξακόσια είκοσι επτά και κατατέθηκε στον Θησαυρό. Με τις πρεσβείες του μάρτυρος Ισιδώρου του εν Χίω, αξίωσον και εμάς, Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.