Όταν ο ξύλινος ναός κάηκε ολοσχερώς, παιδιά είδαν την Παναγία να κάθεται πάνω σε πέτρα και να κρατά την εικόνα. Η εικόνα βρέθηκε άθικτη μετά την πυρκαγιά, με ένα κερί να καίει αδιάκοπα μπροστά της σαν ζωντανή υπενθύμιση. Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ζίροβιτς εμφανίστηκε το έτος χίλια τετρακόσια εβδομήντα στην περιοχή του Γκρόντνενσκ. Στο δάσος του ορθόδοξου λιθουανού άρχοντα Αλεξάνδρου Σόλτον, βοσκοί είδαν ασυνήθιστα έντονο φως μέσα στα κλαδιά μιας αχλαδιάς.

Η αχλαδιά στεκόταν πάνω από ένα ρυάκι στους πρόποδες ενός λόφου, σε γαλήνιο και ήσυχο μέρος του δάσους. Πλησίασαν με ευλάβεια οι βοσκοί και αντίκρισαν μια λαμπρή εικόνα της Θεοτόκου επάνω στον κορμό του δένδρου. Με σεβασμό την παρέλαβαν και την μετέφεραν στον άρχοντα Αλέξανδρο Σόλτον για να τη φυλάξει με τιμή. Εκείνος όμως δεν πρόσεξε ιδιαίτερα τα λόγια των βοσκών και απλώς τοποθέτησε την εικόνα μέσα σε ένα ξύλινο κιβώτιο. Την άλλη ημέρα δέχτηκε καλεσμένους και θέλησε να τους δείξει τη θαυμαστή εικόνα που είχε βρεθεί στο δάσος.

Με μεγάλη του έκπληξη όμως δεν βρήκε την εικόνα μέσα στο κιβώτιο, αν και την είχε δει λίγο νωρίτερα. Το γεγονός εκείνο της εξαφάνισης τον προβλημάτισε για λίγο, αλλά γρήγορα συνέχισε τις καθημερινές υποθέσεις του. Έπειτα από κάποιο διάστημα οι ίδιοι βοσκοί ξαναβρήκαν την εικόνα στον ίδιο τόπο και την πήγαν πάλι στον Σόλτον. Αυτή τη φορά ο Σόλτον δέχτηκε την εικόνα με βαθιά ευλάβεια και έκανε τάμα για την ανέγερση ναού στον τόπο εκείνο. Έχτισε ξύλινο ναό προς τιμήν της Παναγίας στο σημείο όπου είχαν βρει αρχικά την εικόνα οι ευλαβείς βοσκοί.

Γύρω από τον ναό σύντομα διαμορφώθηκε οικισμός και σχηματίστηκε μια ακμαία ορθόδοξη ενορία στην ευρύτερη περιοχή. Περίπου το έτος χίλια πεντακόσια είκοσι ο ναός κάηκε ολοσχερώς, παρά τις προσπάθειες των κατοίκων να σβήσουν τη φωτιά. Όλοι οι πιστοί πίστεψαν ότι η ιερή και θαυματουργός εικόνα είχε καταστραφεί μέσα στις φλόγες της μεγάλης πυρκαγιάς. Όμως κάποια χωρικόπουλα που γύριζαν από το σχολείο, αντίκρισαν στον τόπο της πυρκαγιάς ένα θαυμαστό όραμα του Θεού.

Η Παναγία, υπερβολικά όμορφη και λαμπρή, καθόταν πάνω σε μία πέτρα δίπλα στον ναό που είχε καεί. Στα χέρια της κρατούσε την ίδια εικόνα που όλοι θεωρούσαν ότι είχε καταστραφεί στη μεγάλη φωτιά. Τα παιδιά δεν τόλμησαν να την πλησιάσουν, αλλά έτρεξαν να ειδοποιήσουν τους συγγενείς και τους γνωστούς τους. Το έτος χίλια εξακόσια εννέα η μονή καταλήφθηκε από τους Ουνίτες και παρέμεινε στα χέρια τους πολλούς αιώνες. Όλοι δέχτηκαν την αφήγηση των παιδιών ως θεϊκή αποκάλυψη και ανέβηκαν στον λόφο μαζί με τον ιερέα της ενορίας τους.

Πραγματικά βρήκαν την εικόνα του Ζίροβιτς εντελώς άθικτη επάνω στην πέτρα, με ένα κερί να καίει μπροστά της. Για ένα διάστημα τοποθέτησαν την ιερή εικόνα στο σπίτι του ιερέα και η ιερή πέτρα περιφράχτηκε για προστασία της. Όταν αργότερα οικοδομήθηκε πέτρινος ναός στον ίδιο τόπο, μετέφεραν εκεί την θαυματουργό εικόνα για μόνιμη προσκύνηση. Στη συνέχεια αναπτύχθηκε γύρω από τον ναό ένα ανδρικό μοναστήρι, που έγινε φάρος Ορθοδοξίας στην περιοχή. Οι μοναχοί ηγήθηκαν του αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας ενάντια στην Ουνία και τον Λατινισμό της εποχής τους.

Κατά το διάστημα της κατοχής, η θαυματουργή εικόνα τιμώταν τόσο από τους Ουνίτες όσο και από τους Καθολικούς. Το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα εννέα η μονή επιστράφηκε στους Ορθοδόξους και αναβίωσε η ορθόδοξη παράδοση. Έγινε ο πρώτος τόπος όπου αναστηλώθηκαν οι ορθόδοξες ακολουθίες στα δυτικά σύνορα της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Στις αρχές της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια είκοσι η εικόνα επέστρεψε ξανά στη μονή του Ζίροβιτς. Σήμερα φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη μητρόπολη της πόλης του Μινσκ. Με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ζίροβιτς, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.