Σαν άλλος προφήτης Ηλίας ο άγιος έθρεψε με λίγο αλεύρι ολόκληρες χιλιάδες πεινασμένων Αργείων μέσα σε χρονιά σκληρού λιμού. Λύτρωσε επίσης με την επίμονη προσευχή του μια νεαρή αιχμάλωτη των Σαρακηνών και θεράπευσε γυναίκα που βασανιζόταν από δαιμονικό πνεύμα. Ο Άγιος Πέτρος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη γύρω στα μέσα του ενάτου αιώνα από γονείς ευσεβείς και φιλάνθρωπους με τους πτωχούς. Τα ονόματα των γονέων του δεν παραδίδονται, όμως γνωρίζουμε ότι ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου πέντε παιδιά.

Τα τέκνα τους ήταν ο Παύλος, ο Διονύσιος, ο Πέτρος, ο Πλάτωνας και μία θυγατέρα, της οποίας το όνομα δεν διασώθηκε. Όλη η οικογένεια αποφάσισε με κοινή απόφαση να αφιερωθεί στη μοναχική ζωή και να αποσυρθεί μαζί σε ένα μοναστήρι. Έτσι γονείς και τέκνα πέρασαν το κατώφλι της ασκητικής πολιτείας μαζί, με την ίδια καρδιά και τον ίδιο ένθεο ζήλο. Ο Πέτρος, από νεαρή ηλικία, παρέδωσε όλες τις δυνάμεις της ψυχής του στον αγώνα της αρετής.

Έγινε αυστηρός ασκητής της ερήμου και στολίστηκε με ταπεινοφροσύνη, σωφροσύνη, υπομονή, εγκράτεια και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Μελετούσε καθημερινά την Αγία Γραφή, τους Πατέρες της Εκκλησίας και την αρχαία ελληνική γραμματεία με βαθιά αφοσίωση. Είχε ως φωτεινό πρότυπο τον Μέγα Φώτιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον σοφό διδάσκαλο του ένατου αιώνα. Η φήμη της αρετής και της σοφίας του έφτασε σύντομα μέχρι τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαο τον Μυστικό.

Εκείνος, άνδρας προικισμένος με σοφία, διορατικότητα και αποφασιστικότητα, επιθύμησε διακαώς να αναβιβάσει τον Πέτρο στην αρχιεροσύνη. Τον κάλεσε λοιπόν για να πληρώσει τη χηρεύουσα μητρόπολη της Κορίνθου, η οποία είχε ανάγκη φωτισμένου ποιμένα. Όμως ο άγιος δίστασε να ανταλλάξει την αγαπητή του ειρηνική ζωή με την τύρβη και τους θορύβους του κόσμου. Με βαθιά μετριοφροσύνη αρνήθηκε την προσφερόμενη τιμή και ευχαρίστησε ταπεινά τον πατριάρχη του για την εμπιστοσύνη.

Ο Νικόλαος τότε στράφηκε προς τον αδελφό του Παύλο και τον κατέστησε ο ίδιος Μητροπολίτη Κορίνθου. Συνέχισε ωστόσο να προσπαθεί να πείσει τον Πέτρο να αποδεχθεί κάποια στιγμή την αρχιερωσύνη και τη διακονία. Για να μην πικραίνει άλλο τον πατριάρχη, ο άγιος αποφάσισε να κατέλθει στην Κόρινθο κοντά στον αδελφό του. Ήλπιζε να βρει εκεί ησυχία και να συνεχίσει τον ασκητικό του αγώνα δίπλα στον Παύλο.

Έμεινε στην Κόρινθο και έζησε την ίδια ησυχαστική ζωή με ευλάβεια, σιωπή και βαθιά υπακοή. Όταν λίγο αργότερα χήρεψε η Επισκοπή Άργους, οι Αργείοι και οι Ναυπλιείς απευθύνθηκαν προς τον επίσκοπο Παύλο. Ζήτησαν επίμονα να τους δοθεί ως επίσκοπος της περιοχής τους ο Πέτρος, για τον οποίον είχαν ακούσει εξαιρετικά λόγια. Ως επίσκοπος αναδείχθηκε σε όλα τύπος των πιστών και ποιμένας υποδειγματικός, βαδίζοντας πάντοτε κατά το μέτρο του Χριστού.

Δίδασκε αδιάλειπτα τον λαό του με τα λόγια αλλά και με τα έργα του στην απλή καθημερινή ζωή. Στήριζε τους κλονιζόμενους πιστούς, έτρεφε τους πεινασμένους, θεράπευε τους πάσχοντες και εξαγόραζε αιχμαλώτους από τα χέρια των Σαρακηνών. Σε εποχή σκληρού λιμού πολλαπλασίασε το λίγο αλεύρι του και έθρεψε όλους τους κατοίκους της φτωχής επαρχίας του. Μέσα στο σκεύος βρέθηκε πάντοτε αρκετή τροφή για τους πεινασμένους, ακόμα και όταν φαινόταν τελείως άδειο.

Λύτρωσε με την επίμονη και θερμή προσευχή του μια νεαρή αιχμάλωτη και την επέστρεψε υγιή στους γονείς της. Θεράπευσε επίσης μια γυναίκα δαιμονισμένη και ελευθέρωσε πολλούς αδυνάμους από τη βία ισχυρών ανθρώπων της εποχής εκείνης. Πρόβλεψε ακόμη με σαφή προφητικό λόγο τη συμφορά που θα έπληττε αργότερα ολόκληρη την Πελοπόννησο. Ο άγιος ήταν επιπλέον πολυμαθής και σοφός, ευφράδης διδάσκαλος και υπομονετικός παιδαγωγός του λαού του.

Διέσωσε επτά λόγους του, οι οποίοι μαρτυρούν τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση και την ποιμαντική του ικανότητα. Σε αυτούς εξηγούσε με σαφήνεια τα δόγματα της πίστεως και νουθετούσε τους πιστούς για τη χριστιανική ζωή. Όλοι όσοι τον γνώριζαν φωτίζονταν από το φως της αλήθειας και το άγιο παράδειγμά του. Όταν έφτασε το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του, ο άγιος προαισθάνθηκε την κοίμησή του και ετοιμάστηκε ψυχικά να αναχωρήσει.

Επί τρεις συνεχείς ημέρες η γλυκιά φωνή του νουθετούσε από το κρεβάτι τα πνευματικά του τέκνα και τους έδινε την τελευταία ευλογία. Έπειτα, με την προσευχή στα χείλη του και το σημείο του Σταυρού, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο γύρω στα εννιακόσια είκοσι πέντε. Το πρόσωπό του φαινόταν σαν να ζούσε ακόμη και να κοιμόταν, φωτισμένο από ένα ολόλαμπρο ουράνιο φως. Ιερείς και πλήθος λαού, με συγκίνηση και ευλάβεια, ενταφίασαν το ιερό λείψανο μέσα στον επισκοπικό ναό της πόλεως.

Ο τάφος του τοποθετήθηκε στην αριστερή πλευρά του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Άργος. Από τα τίμια λείψανά του πήγαζε ευωδία και επιτελούνταν πολλά θαύματα προς όσους τα προσέγγιζαν με πίστη και ταπείνωση. Έδιωχναν τα δαιμόνια, θεράπευαν κάθε αρρώστια και νουθετούσαν εκείνους που ζητούσαν συμβουλή στον ιερό τάφο. Στις είκοσι μία Ιανουαρίου του χίλια τετρακόσια είκοσι ένα, ο Λατίνος επίσκοπος Σιγουντονάνης άρπαξε με βία το ιερό σκήνωμα.

Σκόπευε να το μεταφέρει στη Ρώμη ως πολύτιμο θησαυρό, μακριά από την πατρίδα και το ποίμνιο του αγίου. Με τις ποιμαντικές πρεσβείες του θαυματουργού Πέτρου, Κύριε, στερέωσε την Εκκλησία σου και τους ποιμένες της σε κάθε εποχή.