Άγιος Μάρκελλος Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Απαμείας

Στα χρόνια του ευσεβούς αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, ένα φως ορθοδόξου ομολογίας έλαμπε στη Συρία και έφτανε ως την μακρινή Κύπρο. Στην Κύπρο γεννήθηκε ο Άγιος Μάρκελλος, βλαστός λαμπρών και ευγενών γονέων, άνθρωπος μορφωμένος με σπάνια πραότητα και καθαρότητα στην ψυχή του. Από νεαρή ηλικία ανέλαβε υψηλό κοσμικό αξίωμα στο νησί και του ανατέθηκε η διοίκηση ολόκληρης της Κύπρου από τους τότε άρχοντες. Στα καθήκοντά του φάνηκε πάντοτε δίκαιος, ευπρόσιτος και φιλόστοργος, ώστε όλοι θαύμασαν την καθαρότητα του βίου και τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του.

Έπειτα από καιρό άφησε με συγκίνηση τη σύζυγο και τα παιδιά του και αναχώρησε στη Συρία, για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον μοναχικό βίο. Όταν κάποτε βρέθηκε στην πόλη της Απαμείας για μια απλή πρακτική υπόθεση, ο λαός της Εκκλησίας αναγνώρισε αμέσως την αρετή και τη σύνεσή του. Με θερμή φωνή ο λαός τον εξέλεξε επίσκοπό τους, παρά τη δική του βαθιά και ταπεινή αντίσταση στην εκλογή. Ως ποιμενάρχης πια έδειξε δικαιοσύνη και σύνεση, ενώ βρισκόταν συνεχώς κοντά στις δυσκολίες και τα προβλήματα του ποιμνίου του.

Αναδείχθηκε θερμός και ακαταπόνητος ζηλωτής της αληθινής πίστεως, ανήγειρε πολλές νέες χριστιανικές εκκλησίες και γκρέμιζε ταυτόχρονα τους παλαιούς ναούς της ειδωλολατρίας. Με ειδική άδεια του ευσεβούς αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ο επίσκοπος αποφάσισε να γκρεμίσει στην Απάμεια έναν περίφημο και στερεό ναό του Διός. Το οικοδόμημα ήταν τόσο μαζικό και ανθεκτικό, ώστε καμία ανθρώπινη δύναμη δεν κατάφερνε να το γκρεμίσει με τα συνηθισμένα μέσα. Ένας έμπειρος τεχνίτης τότε υποσχέθηκε βοήθεια και έσκαψε τρεις μεγάλους μαρμάρινους κίονες, στηρίζοντάς τους προσωρινά με χοντρούς κορμούς από ξύλο ελιάς.

Όταν προσπάθησαν να ανάψουν φωτιά στα ξύλα της ελιάς, εκείνα παράδοξα έμεναν άθικτα και δεν έπαιρναν φωτιά με κανέναν τρόπο. Μόλις ο Άγιος έμαθε για το παράδοξο αυτό γεγονός, τέλεσε αμέσως αγιασμό και πρόσταξε να ραντίσουν τα ξύλα με το ηγιασμένο νερό. Αμέσως τότε οι κορμοί άναψαν με σφοδρότητα, οι κίονες σωριάστηκαν στη γη και ολόκληρος ο ναός του Διός κατέρρευσε. Λίγο αργότερα, κοντά στην Αυλώνα της επαρχίας Απαμείας, στρατιώτες γκρέμιζαν άλλον ειδωλολατρικό ναό υπό την ποιμαντική εποπτεία του επισκόπου Μαρκέλλου.

Ομάδα ειδωλολατρών παρακολούθησε από μακριά τον Άγιο, όρμησαν επάνω του με μίσος και τον συνέλαβαν με βία. Τον έσυραν αμέσως σε καμίνι αναμμένης φωτιάς και τον έριξαν μέσα χωρίς κανέναν οίκτο και χωρίς έλεος. Έτσι ο Μάρκελλος παρέδωσε με ειρήνη το άγιο πνεύμα του στον Κύριο, λαμβάνοντας τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Όταν οι δολοφόνοι βρέθηκαν, οι υιοί του Αγίου ζήτησαν με ορμή να εκδικηθούν τον βίαιο θάνατο του πατρός τους.

Τοπική όμως Σύνοδος απαγόρευσε κάθε εκδίκηση, αποφαίνοντας ότι έπρεπε να ευχαριστούν τον Θεό για το ένδοξο μαρτυρικό τέλος του. Ταις πρεσβείαις του αγίου ιερομάρτυρος Μαρκέλλου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.