Εύρεση της Αχειροποίητης Εικόνας του Χριστού στα Καμουλιανά

Σε καιρούς διωγμών και σκληρών δοκιμασιών της Εκκλησίας, ο Κύριος αποκάλυπτε την αγάπη του προς τους ανθρώπους με τρόπους θαυμαστούς και ανερμήνευτους. Ένα από τα συγκλονιστικότερα γεγονότα αυτής της θείας συγκατάβασης συνέβη στα Καμουλιανά της Καππαδοκίας, όταν αποτυπώθηκε άχραντη η όψη του Σωτήρα σε λευκό μανδύλιο. Η διήγηση για την εύρεση της αχειροποίητης εικόνας του Χριστού αποδίδεται κατά παράδοση στον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή, μια ειδωλολάτρισσα ονόματι Βάσσα, που αργότερα μετονομάστηκε Ακυλίνα, αξιώθηκε αυτής της μεγάλης δωρεάς.

Ζούσε στα χρόνια του ασεβούς αυτοκράτορα Διοκλητιανού, περί το έτος διακόσια ογδόντα εννέα, σε εποχή σκληρού διωγμού. Ο σύζυγός της ονομαζόταν Κάμουλος, Έλληνας και άπιστος, τοπάρχης της περιοχής εκείνης και διώκτης πιστός των Χριστιανών. Έδιωκε και πολεμούσε σκληρά τους Χριστιανούς, εκτελώντας την προσταγή που είχε λάβει απευθείας από τον Διοκλητιανό. Η σύζυγός του όμως Ακυλίνα, με τη φώτιση της θείας χάριτος, γνώρισε στην καρδιά της τον αληθινό Θεό.

Ζητούσε να χωριστεί από τον άνδρα της και από την ασέβειά του, για να στραφεί ολόκληρη στον Κύριο. Όμως αναγκαζόταν να κρύβει την επίγνωση του Θεού μέσα στα βάθη της καρδιάς της από φόβο για τον άπιστο σύζυγό της. Παρακαλούσε τον Κύριο να την αξιώσει του αγίου Βαπτίσματος, καταγινόμενη ολόψυχα σε αγρυπνίες, νηστείες, προσευχές και κάθε καθαρότητα ψυχής και σώματος. Μια νύχτα, καθώς η μακαρία Ακυλίνα προσευχόταν με δάκρυα και συντετριμμένη καρδιά, ο Κύριος εισάκουσε τη δέηση και την επισκέφθηκε.

Της είπε να ετοιμάσει καθαρό τραπέζι, να βάλει επάνω ένα λευκό μανδύλιο και ένα λαμπρό αγγείο γεμάτο νερό. Έπρεπε να τα τοποθετήσει σε στολισμένη κάμαρα και η ίδια να πέσει κατά γης έξω από αυτήν με ευλάβεια. Η Ακυλίνα έκανε όσα της είπε η θεία φωνή με απόλυτη υπακοή και βαθύ φόβο Θεού. Τότε ο Δεσπότης Χριστός κατέβη μαζί με όλες τις αγγελικές δυνάμεις των ουρανών, που έψαλλαν τον επινίκιο ύμνο. Ο Κύριος ένιψε το άχραντο πρόσωπό του με το νερό εκείνο, που βρισκόταν τοποθετημένο μέσα στο αγγείο.

Έπειτα σπόγγισε με τα άχραντα χέρια του το άγιο και θεόμορφο πρόσωπό του με το λευκό αυτό μανδύλιο. Αμέσως αποτυπώθηκε πάνω σε αυτό ο τύπος και η εικόνα της θεανδρικής του μορφής με τρόπο θαυμαστό. Η Ακυλίνα δόξασε με δάκρυα συγκίνησης τον Κύριο και δεν μπορούσε να χορτάσει από τις θερμές ευχαριστίες της. Έκρυψε όμως την ιερή εικόνα σε μια γωνία του σπιτιού της από τον φόβο του ασεβούς συζύγου της. Όταν προγνώρισε την κοίμησή της, η μακαρία Ακυλίνα τοποθέτησε γραπτή την ιστορία μαζί με την αχειροποίητη εικόνα.

Σφράγισε με προσοχή τον τόπο, παραδίδοντας στους κατοπινούς πιστούς το ιερό μυστήριο αυτής της θείας συγκατάβασης. Έπειτα από εκατό χρόνια και επιπλέον, ο Άγιος Γρηγόριος αξιώθηκε αποκάλυψης από τον Θεό για την ύπαρξη της εικόνας. Έμαθε ότι στα Καμουλιανά, μέσα στον οίκο της Ακυλίνας, βρισκόταν κεκρυμμένη η αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου. Πηγαίνοντας στον δειχθέντα τόπο και σκάβοντας τον τοίχο, βρήκε ένα σεντούκι με τον άγιο χαρακτήρα του Σωτήρος.

Μαζί με την εικόνα βρήκε επίσης την κανδήλα να καίει ακόμη, αναμμένη από την Αγία Ακυλίνα προ εκατό ετών. Βρήκε ακόμη και μικρό θυμιατό, το οποίο έκαιγε και έδινε γλυκιά την ευωδία του ιερού θυμιάματος. Το μεγάλο αυτό θαύμα είδε με τα ίδια του τα μάτια ο ελάχιστος των Επισκόπων και το γνωστοποίησε σε όλους. Παίρνοντας τον αχειροποίητο άγιο χαρακτήρα του Κυρίου, τον απόθεσε με ευλάβεια στη Μητρόπολη της φημισμένης Καισαρείας.

Από τη χάρη της ιερής εικόνας πραγματοποιήθηκαν πολλές θαυματουργικές ιατρείες, όμοιες με εκείνες που γίνονταν στην ενανθρώπηση του Κυρίου. Αμέσως ιατρεύονταν τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι και δαιμονισμένοι, για να φανερωθεί το πλήρωμα της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Η απόκρυψη της αχράντου εικόνας έγινε επί της βασιλείας του ασεβούς Διοκλητιανού, σε χρόνια διωγμού και σκληρότητας. Η φανέρωσή της όμως πραγματοποιήθηκε επί του ευσεβούς αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, το έτος τριακόσια ενενήντα δύο, για δόξα του μονογενούς Υιού.

Ταις πρεσβείαις της κυρίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.