Στον τρίτο σωτήριο αιώνα ο φοβερός ασεβής αυτοκράτορας της Ρώμης Δέκιος ξεκίνησε φοβερό διωγμό κατά των ορθοδόξων χριστιανών της επικράτειας. Αφού βασάνισε σκληρά πλήθος πιστών στη Ρώμη, ο διώκτης ξεκίνησε με ολόκληρο τον στρατό του εκστρατεία εναντίον της μακρινής Περσίας. Νίκησε εκεί την ισχυρή περσική δύναμη και κατέλαβε τις πλούσιες περιοχές της Βαβυλωνίας, της Βακτριανής, της Ασσυρίας και της παλαίφατης Υρκανίας. Στις βαθιές αυτές χώρες ανακάλυψε με έκπληξη πλήθος ορθοδόξων χριστιανών, και άρχισε αμέσως φοβερό σκληρό διωγμό εναντίον τους.

Στην παλαίφατη Βαβυλώνα ζούσε ο μακάριος επίσκοπος Πολυχρόνιος μαζί με τους τρεις πρεσβυτέρους Παρμένιο, Ελιμά και Χρυσοτέλη. Συνεργάζονταν επίσης μαζί τους με αγάπη οι δύο ευλαβείς διάκονοι Λουκάς και Μώκιος της εκκλησίας της παλαίφατης Βαβυλώνος. Ο τύραννος Δέκιος συνέλαβε όλους αυτούς τους ορθόδοξους κληρικούς και τους διέταξε με αγριότητα να θυσιάσουν στα είδωλα. Ο μακάριος Πολυχρόνιος όμως απάντησε με γενναιότητα ότι θυσιάζουν τους εαυτούς τους στον αληθινό Σωτήρα Κύριο Ιησού Χριστό.

Δήλωσε με σθένος ότι ποτέ δεν θα προσκυνήσουν δαίμονες και ασήμαντα είδωλα φτιαγμένα από ανθρώπινα ασεβή χέρια. Με αυτές τις γενναίες παρρησίες αρχίζει ο φοβερός μαρτυρικός αγώνας του γενναίου ορθοδόξου ποιμενάρχη και των πιστών μαθητών συνεργατών του στην παλαίφατη Βαβυλώνα. Ο εξαγριωμένος Δέκιος διέταξε αμέσως να φυλακιστούν όλοι οι ομολογητές κληρικοί στις σκοτεινές υπόγειες φυλακές της παλαίφατης Βαβυλώνος. Ο ίδιος άρχισε να κτίζει στη Βαβυλώνα φοβερό περικαλλή ναό για τον δικό του ασεβή θεό Σατούρνο, στήνοντας χρυσωμένο είδωλο.

Έγραψε με κομπασμό στη Ρώμη στον διοικητή Βαλεριανό για την ένδοξη νίκη του στους Πέρσες, και διέταξε μεγάλη πανήγυρη. Όρισε επίσης να βασανίζονται και να σκοτώνονται οι χριστιανοί στη Ρώμη με κάθε ωμότητα, σε μια φοβερή κρατική γενοκτονία. Όταν ο φοβερός ναός του Σατούρνου ολοκληρώθηκε στη Βαβυλώνα, ο ασεβής Δέκιος κάλεσε ξανά τους κρατουμένους στο δικαστικό του βήμα. Ρώτησε με αγριότητα τον μακάριο επίσκοπο αν αυτός είναι ο βλάσφημος που δεν τιμά τα είδωλα ούτε τα αυτοκρατορικά διατάγματα.

Ο μακάριος Πολυχρόνιος δεν απάντησε διόλου με κανένα λόγο, αλλά στάθηκε ασάλευτος και σιωπηλός μπροστά στον σκληρό διώκτη. Τότε ο πρεσβύτερος Παρμένιος μίλησε εκ μέρους του και είπε ότι ο πατέρας τους δεν θέλει να ρίξει τα μαργαριτάρια στους χοίρους. Επικαλέστηκε ο γενναίος τα πανάγια λόγια του ζώντος Σωτήρα από το Ευαγγέλιο για τη μη ρίψη του αγίου σε ασεβείς. Τα λόγια αυτά εξόργισαν αφάνταστα τον ασεβή τύραννο, ο οποίος ζητούσε αμέσως τιμωρία για την παρρησία.

Ο φοβερός Δέκιος εξοργίστηκε αμέσως με τα τολμηρά και ευθαρσή λόγια του πιστού πρεσβυτέρου ορθοδόξου ομολογητή. Διέταξε με αγριότητα να κοπεί η γλώσσα του γενναίου Παρμενίου ως φοβερή τιμωρία για την παρρησία του. Παρόλο όμως που του έκοψαν τη γλώσσα, ο πιστός Παρμένιος μίλησε καθαρά και ζήτησε από τον επίσκοπό του να προσευχηθεί. Ομολόγησε με δάκρυα ότι έβλεπε το άγιο Πνεύμα να τον περιβάλλει και να στηρίζει την ψυχή του στη φοβερή δοκιμασία.

Έγινε έτσι ένα θαυμαστό σημείο, ότι αυτός που είχε γλώσσα σιωπούσε, ενώ αυτός που του την έκοψαν μιλούσε καθαρά. Ο εξαγριωμένος Δέκιος ζήτησε ξανά από τον μακάριο επίσκοπο να θυσιάσει στα είδωλα και να αναλάβει τον νέο ναό του Σατούρνου. Ο γενναίος ομολογητής όμως παρέμεινε σιωπηλός και ασάλευτος στην ορθόδοξη ομολογία της φλογερής χριστιανικής του πίστεως. Τότε διέταξε ο φοβερός τύραννος να τον χτυπούν με μεγάλες πέτρες στο ιερό στόμα του μέχρι να ξεψυχήσει μαρτυρικά.

Ο μακάριος ποιμενάρχης ύψωσε με σταθερότητα τα ιερά χέρια του στον ουρανό και παρέδωσε εκεί την ψυχή του στον αγαπημένο Σωτήρα. Ολοκλήρωσε έτσι ένδοξα τον δρόμο του πιστού ποιμενάρχη και ομολογητή της ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως μπροστά στον φοβερό ασεβή τύραννο της εποχής εκείνης. Δύο ευγενείς πέρσες πρίγκιπες, ο Αβδών και ο Σεννής, που ήταν κρυφοί χριστιανοί, πήραν νύχτα το ιερό σώμα του επισκόπου. Το έθαψαν με ευλάβεια κοντά στα τείχη της παλαίφατης Βαβυλώνος για να μην βεβηλωθεί από τους ασεβείς κατά την ημέρα.

Στη συνέχεια ο φοβερός Δέκιος αναχώρησε για τη μακρινή πόλη Κορδύβα στην περσική γη, και διέταξε να μεταφερθούν αλυσοδεμένοι οι κρατούμενοι. Ενώ τους οδηγούσαν στην Κορδύβα, οι σιδερένιες αλυσίδες έπεφταν θαυμαστά μόνες τους από τους τραχήλους και τα χέρια των γενναίων ομολογητών. Στην Κορδύβα ο σκληρός διώκτης ζήτησε ξανά από τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους να θυσιάσουν στα ασεβή είδωλα. Ο μακάριος Παρμένιος, παρόλο που του είχαν κόψει τη γλώσσα, αρνήθηκε δυνατά και θαυμαστά την ασεβή πρόταση.

Βλέποντας ο τύραννος το θαυμαστό αυτό σημείο της ομιλίας του γλωσσοκομμένου ομολογητή, νόμισε ότι επρόκειτο για κάποια ασιατική μαγεία. Διέταξε αμέσως να βασανιστούν φρικτά με φωτιά και πυρωμένες σιδερένιες πλάκες στα πλευρά τους και να τους ξεσχίζουν με γάντζους. Όταν συνέβαιναν αυτά τα φοβερά μαρτύρια ακούστηκε από τον ουρανό η φωνή του Κυρίου να καλεί τους ταπεινούς αδελφούς. Ο φοβερός Δέκιος εξήγησε ξανά τη φωνή ως μαγεία και διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό όλων των γενναίων ομολογητών της πίστεως.

Έτσι έλαβαν τον αμαράντινο μαρτυρικό στέφανο οι τρεις πιστοί πρεσβύτεροι Παρμένιος, Ελιμάς και Χρυσοτέλης, και οι δύο διάκονοι Λουκάς και Μώκιος. Τα τίμια λείψανά τους πέταξαν αρχικά ντροπιαστικά στους δρόμους, αλλά οι δύο πρίγκιπες Αβδών και Σεννής τα παρέλαβαν κρυφά. Τα έθαψαν με τιμή στο πατρικό τους κτήμα κοντά στην Κορδύβα για να μη βεβηλωθούν από τους ασεβείς εχθρούς. Την ίδια εποχή κατηγορήθηκαν επίσης δύο άλλοι ευγενείς πέρσες χριστιανοί, ο Ολύμπιος και ο Μάξιμος, για την ομολογία τους.

Ο φοβερός Δέκιος διέταξε να τους χτυπούν με ραβδιά χωρίς ανάκριση, λέγοντας ότι δεν αξίζει καν να ακουστούν τα λόγια τους. Οι μακάριοι ομολογητές χάρηκαν αφάνταστα που τους κατατάχθηκαν στον αριθμό των δούλων του Σωτήρα Χριστού και ευχαρίστησαν τον Κύριο. Παραδόθηκαν στη συνέχεια στον σκληρό υποτελή Ανίσιο, ο οποίος τους βασάνισε φρικτά και αποκεφάλισε με σπαθί. Πέταξαν τα τίμια σώματά τους στα σκυλιά να τα φάνε, αλλά κανένα ζώο δεν τα άγγιξε επί πέντε ολόκληρες ημέρες.

Την έκτη ημέρα κάποιοι ευσεβείς χριστιανοί παρέλαβαν τα ιερά λείψανα τη νύχτα και τα έθαψαν με μεγάλη τιμή και ευλάβεια. Έτσι μαρτύρησαν λαμπρά οι ένδοξοι αυτοί ομολογητές και έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο της ουράνιας δόξας από τον αγαπημένο Σωτήρα. Ο φοβερός Δέκιος, μαθαίνοντας από προδοτικούς υπηρέτες ότι οι δύο πρίγκιπες Αβδών και Σεννής ήταν χριστιανοί, διέταξε αμέσως τη σύλληψή τους. Οι ηρωικοί ομολογητές δήλωσαν θαρρετά ότι η ζωή τους είναι στα χέρια του ζώντος Σωτήρα Θεού, του δημιουργού των ουρανών.

Ο εξαγριωμένος τύραννος τους φυλάκισε σε στενή σκοτεινή φυλακή, και αργότερα τους πήρε μαζί του στη μεγαλούπολη Ρώμη ως σκλάβους. Παρουσίασε τους κρατούμενους ομολογητές στη φοβερή σύγκλητο ως αιχμαλώτους πολέμου, αλλά εκείνοι ομολόγησαν με παρρησία τον αγαπημένο Σωτήρα Χριστό. Καταδικάστηκαν τότε σε φοβερό θάνατο διά θηρίων στην ένδοξη ρωμαϊκή αρένα, αλλά τα λιοντάρια και οι αρκούδες δεν τους πείραξαν. Έπεσαν με ημερότητα στα πόδια τους ως πιστοί φρουροί, μέχρι που οι δήμιοι τους θανάτωσαν τέλος με ακονισμένες σπάθες.

Πέταξαν τα τίμια σώματά τους μπροστά στο είδωλο του Ηλίου ως φόβητρο για τους χριστιανούς της Ρώμης. Παρέμειναν εκεί τρεις ολόκληρες ημέρες, μέχρι που ένας ευλαβής χριστιανός υποδιάκονος ονόματι Κυρήνιος τους παρέλαβε και τους έθαψε. Τα τίμια λείψανα παρέμειναν κρυμμένα μέχρι την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, οπότε φανερώθηκαν θαυμαστά και κατατέθηκαν στην Ποντιανή κατακόμβη. Διά πρεσβειών του αγίου ιερομάρτυρος Πολυχρονίου και των συν αυτώ μαρτυρησάντων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.