Στα βαθιά εκείνα σπήλαια της Λαύρας του Κιέβου, εκεί όπου επί αιώνες ολόκληρους ασκούνταν στρατιές μοναχών αγίων, αναδείχθηκε κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ένας θαυμαστός αγωνιστής. Το όνομά του ήταν Μωυσής, και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό με ολοκληρωτική παράδοση της ψυχής του στον Δεσπότη Χριστόν. Έζησε στα τρομερά εκείνα υπόγεια κελλιά, μέσα στη σιγή του βράχου, σε εποχή σκληρών δοκιμασιών για τη ρωσική γη μετά την μογγολική επιδρομή. Φορούσε διαρκώς πάνω στο σώμα του βαριές σιδερένιες αλυσίδες, που τον πληγώνανε στις σάρκες με κάθε του κίνηση.

Επίσης κρεμούσε στους ώμους του έναν χάλκινο σταυρό μεγάλου βάρους, ως υπενθύμιση συνεχή της σταυρικής θυσίας του Σωτήρος. Με αυτή τη φορτωμένη μορφή προσευχόταν αδιαλείπτως ημέρα και νύκτα μέσα στο σκοτεινό υπόγειο σπήλαιό του. Η πιο αγαπημένη του άσκηση ήταν η ψαλμωδία αδιάλειπτη και οι ανυπέρβλητες σε αριθμό μετάνοιες ως την γη. Έκανε χιλιάδες μετάνοιες ολονυκτίως, σπάζοντας τα ταπεινά του γόνατα στον σκληρό βράχο του φτωχικού ασκητηρίου του.

Η συνεχής αυτή σωματική και ψυχική άσκηση καθάρισε την ψυχή του ως κρύσταλλο διαφανέστατο και φωτεινότατο. Έλαβε από τον φιλάνθρωπο Θεόν το μέγα χάρισμα της θαυματουργίας και της ιατρείας των πασχόντων πιστών. Πλήθη προσκυνητών έρχονταν στα ιερά σπήλαια του Κιέβου, ζητώντας τη βοήθειά του για ασθένειες ψυχικές και σωματικές. Όσιε πάτερ Μωυσή, θαυματουργέ ασκητά των αγίων Σπηλαίων του Κιέβου, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών στον επουράνιο θρόνο.

Δίδαξέ μας την υπομονή στις θλίψεις και την αγάπη προς την προσευχή την αδιάλειπτη του ησυχαστού. Αμήν, γένοιτο, διά της προστασίας σου της κραταιάς, εις τους αιώνας των αιώνων του Σωτήρος ημών.