Στῦλος οὐρανομήκης τῆς ἀσκητικῆς ἀνδρείας ἀναδεικνύεται ὁ ὅσιος Συμεὼν, ὁ ἀρχιμανδρίτης καὶ στυλίτης ὁ ἐπέκεινα τοῦ Ἀνάπλου, σιωπηλὴ φωνὴ ἑνὸς λησμονημένου ἁγίου. Τὸ ὄνομά του διασώζεται μὲ εὐλάβεια στοὺς ἀρχαίους χειρόγραφους κώδικες ποὺ φυλάσσονται στὸ μοναστηριακὸ ἀρχεῖο τῆς νήσου Πάτμου. Συγκεκριμένα ὁ Πατμιακὸς Κῶδιξ διασώζει τὴ μνήμη του μαζὶ μὲ τὸν Βιεννέζικο θεολογικὸ ἑλληνικὸ κώδικα τριακόσια. Παράλληλα τὴ μνήμη του διασώζει καὶ ὁ Συναξαριστὴς τοῦ ἁγίου Ἰππολύτου Δελεαίου, ἀνάμεσα στὶς πολλὲς ἀναφορὲς ἁγίων χωρὶς λεπτομερὲς βιογραφικὸ ὑπόμνημα.

Ἀντιθέτως, ὁ Συναξαριστὴς τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου δὲν περιλαμβάνει τὴ μνήμη αὐτοῦ τοῦ ὁσίου πατρός. Ἡ τοποθεσία «ἐπέκεινα τοῦ Ἀνάπλου» παραπέμπει στὴν περιοχὴ τοῦ Βοσπόρου, βορείως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου ὑπῆρχαν ἀσκητικὲς κοινότητες κατὰ τὴ βυζαντινὴ ἐποχή. Ὁ ὅσιος Συμεὼν ἔζησε ἀκολουθῶντας τὴν παράδοση τῶν στυλιτῶν, ἐκείνων δηλαδὴ τῶν ἁγίων ποὺ ζοῦσαν ἐπάνω σὲ ψηλοὺς στύλους ἢ κίονες. Πάνω σὲ ἕναν τέτοιο κίονα ἀσκήθηκε μὲ ἀκραία αὐστηρότητα, προσευχόμενος μέρα καὶ νύχτα στὸν Νυμφίο Χριστόν.

Ἡ θέση τοῦ ἀρχιμανδρίτου δηλώνει ὅτι εἶχε διοικητικὲς εὐθύνες σὲ μοναστικὴ ἀδελφότητα, ὁδηγῶντας μοναχοὺς στὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς τελειώσεως. Παρὰ τὴν ἀπουσία λεπτομερῶν πληροφοριῶν γιὰ τὸν βίο του, ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀποδίδει τὴν δέουσα τιμή. Δι' εὐχῶν τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ ἀρχιμανδρίτου καὶ στυλίτου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ἀμήν.