Ένα πολύτιμο μαργαριτάρι αναδύθηκε από τα βαθιά νερά της ειδωλολατρικής Βυζαντιακής κοινωνίας του πρώτου αιώνος μετά τη γέννηση του Σωτήρα Χριστού. Στους δύσκολους εκείνους χρόνους γεννήθηκε και ανατράφηκε η ευγενική και χαριτωμένη Ωραιοζήλη, μέσα σε σπίτι ολωσδιόλου εθνικό και ξένο προς την αλήθεια του ζώντος Θεού. Από τα μικρά της χρόνια προσηλώθηκε στη σκοτεινή λατρεία των ψεύτικων ειδώλων, ακολουθώντας πιστά τα έθιμα των γονέων της και της ταραγμένης εποχής της. Εκείνη ωστόσο ήταν μορφωμένη πολύ πέρα από τα συνηθισμένα μέτρα των γυναικών των ημερών της και διψούσε από νωρίς για κάτι αληθινότερο.

Η καλλιεργημένη της σκέψη ζητούσε επιμόνως τη γνήσια γνώση και δεν αναπαυόταν καθόλου στις ψεύτικες σκιές των αρχαίων μύθων της εποχής. Όταν λοιπόν έφθασε στη μεγάλη βασιλεύουσα ο πρωτόκλητος μαθητής Ανδρέας, εκείνη άκουσε αμέσως τον λόγο του με μεγάλη προσοχή και ανοιχτή καρδιά. Το ζωντανό κήρυγμα του ένδοξου αποστόλου άναψε ξαφνικά πυρωμένη φωτιά μέσα στην ψυχή της και έκαψε αμέσως όλα τα προηγούμενα είδωλα της. Ζήτησε λοιπόν επιμόνως από εκείνον το άγιο βάπτισμα και βαπτίστηκε από τα ίδια τα χέρια του στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Μέσα στα ζωοποιά νάματα του βαπτίσματος ξέπλυνε κάθε ίχνος της προηγούμενης πλάνης και ντύθηκε με χαρά τον φωτεινό χιτώνα του Χριστού. Έγινε λοιπόν αμέσως δεκτή στους θερμούς κόλπους της νεοσύστατης Εκκλησίας ως γνήσια και πιστή θυγατέρα της αληθινής πίστεως του Σωτήρα. Η ζωή της άλλαξε ολότελα πορεία και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στον γλυκύτατο Νυμφίο της Χριστό με αδιάλειπτη και θερμή προσευχή. Ο απόστολος Ανδρέας διέκρινε γρήγορα την πνευματική ωριμότητα της νέας μαθήτριας και την κατέστησε διδάσκαλο των γυναικών της Πόλεως.

Της ανέθεσε λοιπόν τη συστηματική διδασκαλία των γυναικών της βασιλεύουσας, καθώς εκείνη γνώριζε τις σωτήριες αλήθειες του ευαγγελικού κηρύγματος. Πολλές γυναίκες ειδωλολάτρισσες οδηγήθηκαν στη φωτεινή πίστη του Χριστού μέσα από τον θερμό και πειστικό λόγο της σοφής Ωραιοζήλης. Αργότερα προσκολλήθηκε στον περιώνυμο ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στα Ρεύματα, στις όχθες του πανέμορφου στενού του Βοσπόρου. Στη συνοδεία της δέχτηκε δύο πρώην ειδωλολάτρισσες γυναίκες, οι οποίες πίστευαν τώρα ολόψυχα στον Σωτήρα Χριστό.

Εκείνες αγωνίζονταν με αμίμητο ζήλο σε καθημερινές νηστείες, νυχτερινές αγρυπνίες και θερμές προσευχές προς τον Νυμφίο της ψυχής τους. Τα ευλογημένα χρόνια κύλησαν ειρηνικά μέσα στις ασκητικές πάλες της αρετής και την ένθερμη μελέτη του ευαγγελίου. Όταν όμως ο σκληρός αυτοκράτορας Δομετιανός εξαπέλυσε φοβερό διωγμό κατά των πιστών χριστιανών, η Ωραιοζήλη συνελήφθη πρώτη από τις διώκτριες αρχές. Στάθηκε με γενναίο φρόνημα μπροστά στον τύραννο βασιλιά και αρνήθηκε σταθερά να θυσιάσει στα νεκρά και αναίσθητα είδωλα.

Εκείνος διέταξε αμέσως φοβερά βασανιστήρια, αλλά η αγία φαινόταν να μην αισθάνεται καθόλου τα ισχυρά κτυπήματα των δημίων. Στο τέλος αποκεφαλίστηκε ένδοξα από το ξίφος και το άγιο σώμα της ρίφθηκε στις φλόγες για περιφρόνηση από τους εθνικούς. Στέκεται όμως τώρα δοξασμένη μπροστά στον Νυμφίο Χριστό μέσα στον λαμπερό χορό των ενδόξων μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Δι' ευχών της ενδόξου παρθενομάρτυρος Ωραιοζήλης, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τις ψυχές των δούλων σου.