Ἀδάμας τῆς ἁγιασμένης σωφροσύνης ἀναδείχθηκε ὁ ὅσιος Μωυσῆς ὁ Οὕγγρος, ὁ ὁποῖος νίκησε τὸν ἀκάθαρτο πειρασμὸ τῆς πορνείας μὲ τὴν δύναμη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ πάθη ὁ ἀσεβέστατος ἐχθρὸς συνηθίζει νὰ πολεμᾶ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ ἀκάθαρτο πάθος τῆς πορνείας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ σκοτίζεται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀκάθαρτη μολυσμὸ παύει νὰ βλέπει τὸν Θεὸν στὰ ἔργα τῆς ζωῆς του. Μόνον οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ θὰ δοῦν τὸν Θεόν, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στοὺς Μακαρισμούς.

Ὁ μακάριος πατὴρ ἡμῶν Μωυσῆς ἀγωνίσθηκε σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἁγίους ὁσίους τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Ὑπέφερε σκληρὰ ὡς γνήσιος στρατιώτης τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μέχρι ποὺ νίκησε ὁλοκληρωτικὰ τὴ δύναμη τοῦ ἀκαθάρτου ἐχθροῦ τῆς ψυχῆς. Ἄφησε σὲ ὅλους ἐμᾶς ἕνα φωτεινὸ διδακτικὸ παράδειγμα γιὰ μίμηση στὶς δύσκολες πάλες ἐνάντια στὴ σαρκικὴ πορνεία. Ὁ μακάριος Μωυσῆς ἦταν Οὕγγρος στὴν φυσικὴ καταγωγή, ἀγαπημένος δοῦλος τοῦ ἁγίου ρώσσου πρίγκιπα καὶ μάρτυρος Βόρι.

Ὑπηρετοῦσε τὸν εὐσεβῆ πρίγκιπα μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Γεώργιο, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε ἡρωικὰ προσπαθῶντας νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν κύριό του. Ὁ Γεώργιος ἔπεσε νεκρὸς πάνω στὸν Βόρι κοντὰ στὸν ποταμὸ Ἄλτα, σκοτωμένος ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες τοῦ ἀσεβοῦς Σβιατοπόλκ. Οἱ δολοφόνοι τοῦ ἀφαίρεσαν ἀκόμη καὶ τὴν τίμια κεφαλὴ ἐξαιτίας τοῦ χρυσοῦ μενταγιὸν ποὺ τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ ἅγιος Βόρις. Ὁ μακάριος Μωυσῆς διέφυγε μόνος του ἀπὸ τὸν φοβερὸ θάνατο τοῦ μαρτυρίου μὲ τρόπο πραγματικὰ θαυματουργικὸ καὶ ἐλέους.

Ἔφτασε στὴν Πρεντισλάβα, τὴν ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου πρίγκιπα Ἰαροσλάβ, στὸ Κίεβο, καὶ κρύφθηκε γιὰ μεγάλο διάστημα φοβούμενος τὸν Σβιατοπόλκ. Προσευχόταν θερμὰ στὸν Θεόν, μέχρι ποὺ ἔφτασε ὁ εὐσεβέστατος πρίγκιπας Ἰαροσλὰβ ποὺ νίκησε τὸν ἀσεβέστατο Σβιατοπόλκ. Ὁ Ἰαροσλὰβ κινήθηκε ἀπὸ τὴν λύπη γιὰ τοὺς δολοφονημένους ἀδελφούς του, τοὺς ἁγίους Βόρι καὶ Γκλέβ, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὴν δικαιοσύνη. Ὅταν ὁ Σβιατοπόλκ ἔφυγε στοὺς Λιάχους Πολωνούς, ἐπέστρεψε μὲ τὸν Μπολεσλὰβ καὶ ἔδιωξε τὸν Ἰαροσλάβ, καὶ ξανὰ ἔγινε ἡγεμόνας στὸ Κίεβο.

Ὁ Μπολεσλὰβ ἐπιστρέφοντας στὸ πριγκιπάτο του πῆρε αἰχμάλωτες δύο ἀδελφὲς τοῦ Ἰαροσλὰβ καὶ πολλοὺς βογιάρους του στὴν Πολωνία. Ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους ἦταν καὶ ὁ μακάριος Μωυσῆς, τὸν ὁποῖον δέσανε χέρια καὶ πόδια μὲ βαριὰ σιδερένια δεσμά. Τὸν φύλαγαν ἰδιαιτέρως αὐστηρά, διότι ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους αἰχμαλώτους μὲ τὴν δυνατή του σωματικὴ διάπλαση καὶ τὸ ὡραῖο πρόσωπό του. Στὴ γῆ τῶν Λιάχων Πολωνῶν τὸν εἶδε μία πλούσια ντόπια εὐγενὴς γυναῖκα, ὡραία στὴν ὄψη καὶ νεαρὴ στὴν ἡλικία.

Εἶχε μεγάλο πλοῦτο, μεγάλη ἐξουσία, καὶ ὁ σύζυγός της εἶχε σκοτωθεῖ στὴ μάχη ἀκολουθῶντας τὸν Μπολεσλάβ. Ἡ γυναῖκα αὐτή, βλέποντας τὴν ὀμορφιὰ τοῦ ὁσίου Μωυσῆ, ἄναψε ἀπὸ ἀκάθαρτη σαρκικὴ ἐπιθυμία πρὸς ἐκεῖνον. Ἄρχισε νὰ τὸν δελεάζει, λέγοντάς του ὅτι μπορεῖ νὰ τοῦ προσφέρει τὴν ἐλευθερία ἂν δεχόταν τὶς προτάσεις της. Τοῦ ὑποσχέθηκε νὰ τὸν λυτρώσει ἀπὸ τὰ δεσμά, νὰ τὸν κάνει διάσημο σὲ ὅλη τὴ γῆ τῶν Λιάχων Πολωνῶν. Νὰ τὸν κάνει κύριο ὅλων τῶν κτημάτων της, ἂν δεχόταν νὰ τὴν παντρευτεῖ καὶ νὰ ζήσει μαζί της.

Ὁ μακάριος Μωυσῆς ὅμως, καταλαβαίνοντας τὴν ἀκάθαρτη ἐπιθυμία της, τῆς ἀντιλέγει ἥρεμα, ἀπαριθμῶντας ἀρνητικὰ παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Τῆς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ πρωτόπλαστος Ἀδὰμ ὑπακούοντας στὴ γυναῖκα του διώχθηκε ἀπὸ τὸν Παράδεισο, χάνοντας τὴν αἰώνια εὐτυχία. Ὁ Σαμψὼν ποὺ ξεπερνοῦσε ὅλους σὲ φυσικὴ δύναμη παραδόθηκε στοὺς ἀλλόφυλους ἀπὸ μία γυναῖκα ποὺ τοῦ ἔκλεψε τὸ μυστικό. Ὁ Σολομῶν ποὺ κατέλαβε τὰ βάθη τῆς θείας σοφίας, ὑπακούοντας σὲ γυναίκα του, προσκύνησε τὰ ξενικὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν.

Ὁ Ἡρώδης ποὺ νίκησε σὲ πολλὲς μάχες, εὐαρεστῶντας τὴ γυναῖκα του Ἡρωδιάδα, ἀποκεφάλισε τὸν Πρόδρομο Ἰωάννη. Πῶς λοιπὸν θὰ μποροῦσε ὁ ὅσιος νὰ γίνει ἐλεύθερος ὑποτασσόμενος σὲ μία γυναῖκα ποὺ δὲν εἶχε γνωρίσει σαρκικὰ ἀπὸ τὴ γέννησή του; Ἡ γυναῖκα ἐπέμενε λέγοντας ὅτι θὰ τὸν ἐξαγοράσει, θὰ τὸν κάνει διάσημο, καὶ θὰ τὸν τοποθετήσει κύριο ὅλων τῶν κτημάτων. Δὲν μποροῦσε νὰ ἀντέξει νὰ βλέπει τὴν τόσο μεγάλη του ὀμορφιὰ νὰ χάνεται ἀνώφελα μέσα στὰ φοβερὰ δεσμά.

Ὁ μακάριος Μωυσῆς τῆς ἀπάντησε σταθερὰ ὅτι δὲν θὰ ἐκπληρώσει τὸ θέλημά της οὔτε ἐπιθυμεῖ τὸν πλοῦτο της. Ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ καθαρότητά του εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἐπίγειους θησαυροὺς ποὺ τοῦ προσφέρει. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ καταστρέψει τὸ πενταετὲς ἀσκητικό του ἔργο, δηλαδὴ τὰ μαρτυρικὰ δεσμὰ ποὺ ὁ Κύριος τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ὑποστεῖ. Γιὰ τὰ μαρτυρικὰ αὐτὰ ἀδίκως ὑποφερόμενα δεσμά, ἐλπίζει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὶς αἰώνιες κολάσεις τῶν ἁμαρτιῶν.

Τότε ἐκείνη ἡ γυναῖκα, βλέποντας ὅτι μπορεῖ νὰ χάσει τέτοια ὀμορφιὰ, πέρασε σὲ μία ἄλλη διαβολικὴ ἀπόφαση. Σκέφθηκε ὅτι, ἂν τὸν ἐξαγόραζε ἀπὸ τὸν κύριό του, τότε θὰ ὑπακούσει ὁπωσδήποτε σὲ ἐκείνη μὲ τὴ βία. Ἔστειλε λοιπὸν στὸν ἰδιοκτήτη τοῦ ὁσίου, καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τῆς πουλήσει τὸν αἰχμάλωτο ὅσιο γιὰ ὅποιο ποσὸ ἤθελε. Ὁ ἰδιοκτήτης βλέποντας μία εὐνοϊκὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀποκτήσει πλοῦτο, πῆρε ἀπὸ τὴν γυναῖκα σχεδὸν χίλια χρυσὰ νομίσματα.

Ἔτσι ὁ μακάριος Μωυσῆς παραδόθηκε στὰ χέρια τῆς γυναίκας, ποὺ τὸν ἔσυρε χωρὶς αἰδῶ στὸ ἀκάθαρτο ἁμαρτωλὸ ἔργο της. Ἐλευθερώνοντάς τον ἀπὸ τὰ δεσμά, τὸν ἔντυσε μὲ ἀκριβὰ ροῦχα καὶ τὸν τάιζε μὲ ἐκλεκτὰ νόστιμα φαγητά. Τὸν ἀγκάλιαζε ἀπρεπῶς καὶ ἀναιδέστατα προσπαθῶντας νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ἁμαρτωλὴ σαρκικὴ συνεύρεση μαζί της στὸ κρεββάτι. Ὁ μακάριος Μωυσῆς, βλέποντας τὴν ἐμμανία τῆς γυναικός, ἀφοσιώθηκε ἀκόμη περισσότερο στὴν προσευχὴ καὶ στὴν αὐστηρὴ νηστεία.

Προτιμοῦσε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὸ ξηρὸ ψωμὶ καὶ τὸ νερὸ μαζὶ μὲ τὴν ἁγνότητα. Ἀρνήθηκε ἀποφασιστικὰ τὰ ἀκριβὰ φαγητὰ καὶ τὸ ἐκλεκτὸ κρασὶ μαζὶ μὲ τὴν ἀκάθαρτη μολυσμὸ τῆς ψυχῆς του. Ἐβγάλε ἀμέσως ἀπὸ πάνω του τὰ ὡραία ροῦχα ποὺ τοῦ φόρεσε, ὅπως ἔκανε ὁ Ἰωσὴφ ὁ Πάγκαλος μὲ τὴ γυναῖκα τοῦ Πετεφρῆ. Ἡ ντροπιασμένη γυναῖκα ξέσπασε σὲ τέτοια ὀργή, ὥστε σχεδίασε νὰ τὸν θανατώσει μὲ φοβερὴ πεῖνα μέσα στὴ φυλακή. Ἔβαλε λοιπὸν τὸν μακάριο Μωυσῆ στὰ ὑπόγεια τῆς οἰκίας της, καὶ τὸν στέρησε ἀπὸ κάθε τροφή.

Ὁ Θεὸς ὅμως ποὺ δίνει τροφὴ σὲ κάθε δημιούργημα, καὶ κάποτε ἔτρεφε τὸν Ἠλία στὴν ἔρημο μὲ τὰ κοράκια. Ὁ ἴδιος αὐτὸς Θεὸς ἔτρεφε καὶ τὸν Παῦλο τὸν Θηβαῖο καὶ πολλοὺς ἄλλους ἁγίους δούλους Του ἀκούραστα. Δὲν ἐγκατέλειψε καὶ τὸν μακάριο Μωυσῆ μέσα στὴ φυλακή, στέλνοντας ἕναν δοῦλο τῆς γυναίκας μὲ θεϊκὴ πρόνοια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δούλους τῆς γυναίκας, κινημένος ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔφερνε κρυφὰ τροφὴ στὸν φυλακισμένο ὅσιο. Ἄλλοι δοῦλοι τῆς οἰκίας ὅμως προσπάθησαν νὰ τὸν πείσουν νὰ δεχθεῖ τὴν πρόταση γάμου τῆς κυρίας τους.

Τοῦ ἔλεγαν ὅτι ἦταν ἀκόμη νέος, καὶ ἡ χήρα ἔζησε μὲ τὸν σύζυγό της μόλις ἕνα ἔτος. Τοῦ θύμιζαν ἀκόμη ὅτι ἡ ντόπια γυναῖκα ἦταν ὡραιότερη ἀπὸ τὶς ἄλλες, καὶ ὅτι τὸ πλοῦτος της ἦταν ἀναρίθμητο. Ὁ μακάριος Μωυσῆς ἀπάντησε γενναῖα ὅτι δὲν εἶναι σωστὸς ἕνας τέτοιος γάμος γιὰ ἐκεῖνον, ποὺ ἐπιθυμοῦσε τὸν μοναχικὸ βίο. Ποτὲ δὲν θὰ προσπαθοῦσε γιὰ τὴ βασιλεία τῆς Αἰγύπτου, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Πάγκαλος, ἀφήνοντας τὸν Νυμφίο Χριστόν.

Δὲν ἐπιθυμοῦσε τὴν κυριαρχία στὴ γῆ τῶν Λιάχων Πολωνῶν, οὔτε τὶς τιμὲς ἀπὸ ὅλη τὴν ρωσικὴ γῆ. Ἀρνιόταν ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια γήινα ἀγαθὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, ποὺ ποθοῦσε ὁλόψυχα. Ἂν ἔβγαινε ζωντανὸς ἀπὸ τὰ χέρια τῆς γυναίκας ἐκείνης, δὲν θὰ ἀναζητοῦσε ἄλλη γυναῖκα στὴ ζωή του. Σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γινόταν μοναχός, ἀφιερώνοντας τὴν ὑπόλοιπη ζωή του στὸν φιλάνθρωπο Σωτῆρα Χριστόν. Ὁ Σωτὴρ Χριστὸς ὑποσχέθηκε στὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο ὅτι ὅποιος ἀφήσει σπίτια, ἀδελφούς, σύζυγο γιὰ Ἐκεῖνον, θὰ λάβει ἑκατονταπλάσια.

Καὶ θὰ κληρονομήσει ἐπιπλέον τὴν αἰώνια ζωὴ μέσα στὴν ἀνεκλάλητη χαρὰ τῆς οὐρανίου Βασιλείας τοῦ Πατρὸς ἡμῶν. Ὁ ἀκόλουθος ἁπλοῦς λόγος τοῦ ἁγίου Παύλου εἶναι σαφέστατος: ὁ ἄγαμος φροντίζει τὰ τοῦ Κυρίου, ὁ γαμοῦντας τὰ τοῦ κόσμου. Ἀκούγοντας τὸν λόγο τοῦ ὁσίου, ἡ γυναῖκα κατέφυγε σὲ μία ἀκόμη πιὸ πανοῦργη πρόθεση τῆς καρδιᾶς της. Διέταξε νὰ τὸν τοποθετήσουν ἐπάνω σὲ ἕνα ἄλογο, καὶ μὲ συνοδεία πολλῶν δούλων νὰ τὸν περιφέρουν στὶς πόλεις της.

Ἔλεγε στὸν λαὸ ὅτι ὁ νεαρὸς αὐτὸς εἶναι ὁ ἄρχοντάς τους καὶ ὁ μέλλων σύζυγός της. Ζητοῦσε ἀπὸ ὅλους νὰ τὸν προσκυνοῦν, ἐλπίζοντας ὅτι ἡ ταύτιση μὲ τὴν ἐξουσία θὰ τὸν παρασύρει. Ὁ μακάριος Μωυσῆς γέλασε μὲ τὴν ἀσύνετη ἐνέργεια τῆς γυναίκας ἐκείνης, καὶ τῆς εἶπε ὅτι κοπιάζει μάταια. Δὲν μποροῦσε νὰ τὸν θέλξει μὲ τὰ φθαρτὰ ἀντικείμενα τοῦ κόσμου, οὔτε νὰ τὸν στερήσει ἀπὸ τὸν ἄφθαρτο πνευματικό του πλοῦτο. Ἐκείνη μὲ ὀργὴ ἀπάντησε, ἀναγκάζοντάς τον νὰ ὑποστεῖ νέα μαρτυρικὰ βασανιστήρια ἀπὸ τοὺς ἀγρίους δούλους της.

Συνέχισε νὰ τὸν βασανίζει σκληρὰ μὲ διάφορους ἀπάνθρωπους τρόπους, ἀλλὰ ὁ ὅσιος ἔμενε ἀκλόνητος στὸ θέλημά του. Ἕνας εὐλαβέστατος μοναχὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω ἔφθασε στὴ γῆ τῶν Λιάχων Πολωνῶν καὶ τὸν συνάντησε. Συμμερίσθηκε τὰ φοβερὰ μαρτυρικὰ παθήματά του, καὶ τὸν ἔντυσε κρυφὰ μὲ τὸ μέγα ἀγγελικὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ἔτσι ὁ ὅσιος Μωυσῆς ἔγινε ἐπίσημα μοναχός, καὶ ἡ θεϊκὴ χάρις τὸν στήριζε ἀκόμη πιὸ ἀποτελεσματικά. Ὅταν ἡ γυναῖκα ἔμαθε ὅτι ἐκάρη μοναχός, ξέσπασε σὲ μεγαλύτερη ὀργὴ καὶ διέταξε νέα μαρτυρικὰ βασανιστήρια.

Διέταξε νὰ τὸν εὐνουχίσουν, νὰ τὸν πληγώσουν στὸ σῶμα, καὶ νὰ τὸν ἀφήσουν αἱμόφυρτο στὰ ὑπόγεια τῆς οἰκίας. Ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς ὅμως δὲν ἐγκατέλειψε τὸν δοῦλο του στὶς δοκιμασίες αὐτές, καὶ τοῦ ἔδωσε δύναμη γιὰ νὰ ἐπιζήσει. Πέρασαν ἀρκετὰ μαρτυρικὰ χρόνια στὴν φοβερὴ δοκιμασία, μέχρι ποὺ ἐκείνη ἡ γυναῖκα ἀναπαύθηκε ἀπρόσμενα μετὰ ἀπὸ διαφορές. Ξέσπασε μεγάλη ἐξέγερση στὴ γῆ τῶν Λιάχων Πολωνῶν, ἀκόμη καὶ ὁ Μπολεσλὰβ ἀναπαύθηκε, καὶ ἡ ἐξουσία ἀνατράπηκε ἀπὸ τὸν λαό.

Στὴν διάρκεια αὐτῆς τῆς ἀναταραχῆς, ὁ ὅσιος Μωυσῆς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμά του καὶ ἐπέστρεψε ἐλεύθερος στὸ Κίεβο. Ἔφτασε στὴν Ἁγία Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, στὴν ὁποία εἶχαν ἀρχικὰ ἱδρύσει οἱ ὅσιοι Ἀντώνιος καὶ Θεοδόσιος. Ἐκεῖ ἐντάχθηκε ἐπίσημα ὡς μοναχὸς τῆς ἀδελφότητος, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Λαύρας. Ἔζησε δέκα χρόνια στὴ Λαύρα μὲ τέλεια ἁγιότητα, ἀπολαμβάνοντας τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν ἀσκητικὴ νηστεία.

Ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὸ θεϊκὸ χάρισμα νὰ θεραπεύει τὰ ἀκάθαρτα πάθη τῆς πορνείας στοὺς ἀδελφούς τοῦ μοναστηρίου. Πολλοὶ μοναχοὶ ποὺ πάσχιζαν ἀπὸ τοὺς σαρκικοὺς πειρασμοὺς ἔρχονταν στὸν ὅσιο γιὰ ψυχικὴ θεραπεία καὶ καθοδήγηση. Μὲ τὴν ἁγία προσευχή του καὶ τὴ συμβουλή του ἀπελευθέρωνε τὰ πνευματικὰ τέκνα του ἀπὸ τὰ διάφορα δαιμονικὰ πάθη. Κάποτε ἕνας μοναχὸς τὸν παρακάλεσε γιὰ θεραπεία ἀπὸ ἀκάθαρτη ἐπιθυμία, καὶ ὁ ὅσιος τὸν χτύπησε μὲ τὴν ξύλινη βακτηρία του.

Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἁγία θαυματουργικὴ στιγμή, τὸ ἁμαρτωλὸ πάθος ἐξαφανίστηκε ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ ταλαιπωρημένου ἀδελφοῦ μοναχοῦ. Ὁ ὅσιος Μωυσῆς ἔζησε στὴν Ἁγία Λαύρα ὡς ζωντανὸ θαῦμα τῆς θείας χάριτος, ἕνας μάρτυρας τῆς νίκης τῆς ἁγνότητος ἐνάντια στὴ σαρκικὴ ἁμαρτία. Ἐκλάμπρυνε τὴ Λαύρα μὲ τὴν ἁγιότητά του, διδάσκοντας τοὺς νεότερους μοναχοὺς τὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς νίκης. Στὸ τέλος τῆς ἁγιότατης ζωῆς του, ὁ μακάριος ὅσιος Μωυσῆς ἀναπαύθηκε ἐν εἰρήνῃ μὲ μεγάλη πνευματικὴ χαρά.

Παρέδωσε τὴν καθαρὴ μακαρία ψυχή του στὸν Νυμφίο Χριστόν, ποὺ τόσο πιστὰ καὶ ἀγωνιστικὰ ἀγάπησε σὲ ὅλη τὴ ζωή του. Ὁ μακάριος ὅσιος ἀναπαύθηκε στὶς εἴκοσι ἕξι Ἰουλίου τοῦ ἔτους χίλια σαράντα τρία, σύμφωνα μὲ τὴ μακρὰ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Τὰ τίμια ἄφθαρτα λείψανά του φυλάσσονται μὲ πολλὴ εὐλάβεια στὰ ἁγία Σπήλαια τῆς Ἁγίας Λαύρας τοῦ Κιέβου. Πολλοὶ προσκυνητὲς ποὺ ἔρχονται μὲ πίστη στὰ ἁγιότατα λείψανά του βρίσκουν θεραπεία ἀπὸ τὰ σαρκικὰ πάθη.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὸν ὅσιο Μωυσῆ ὡς προστάτη ὅσων ἀγωνίζονται κατὰ τοῦ ἀκάθαρτου πάθους τῆς πορνείας. Ὁ βίος του ἀποτελεῖ ἕνα φωτεινὸ παράδειγμα τῆς νίκης τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος ἐνάντια στὰ σαρκικὰ πάθη. Ἡ ἁγία ζωή του διδάσκει τοὺς πιστοὺς ὅτι ἡ ἁγνότητα μπορεῖ νὰ νικήσει κάθε σαρκικὸ πειρασμὸ μὲ τὴ θεία βοήθεια. Ἡ θαρραλέα ψυχή του στὶς δοκιμασίες τὸν ἀνέδειξε ὡς ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητοὺς ἁγίους τῆς ρωσικῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως.

Δι' εὐχῶν τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μωυσέως τοῦ Οὕγγρου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, ἀμήν.