Ἄνθος εὐωδέστατο τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας ὁ Ὅσιος Ἰγνάτιος ὁ Στειρωνίτης ἐβλάστησε ἀπὸ τὴν στείρα γῆ τῆς ἀσκήσεως καρποὺς ἀρετῶν πολυτίμους. Τὸ ὄνομά του προέρχεται ἀπὸ τὴ μονὴ ἢ τὴν τοποθεσία τῆς Στειρωνίτιδος, ὅπου διῆλθε τὴν ἁγία βιοτή του ὡς εὐλαβὴς μοναχός. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διασώζει τὴ μνήμη του μέσα ἀπὸ τοὺς θαυμάσιους ἁγιολογικοὺς στίχους ποὺ τοῦ ἀφιέρωσαν οἱ εὐσεβεῖς ὑμνογράφοι. Ὁ ἁγιογράφος μᾶς λέγει πὼς ὁ ὅσιος, πρὶν ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴ γῆ, ἐβλάστησε καρποὺς ἀρετῶν, ξεφεύγοντας ἀπὸ τὴν ψυχικὴ στειρότητα.
Ἔζησε σὲ ἐποχὴ ἁγνὴ τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀφιερώνοντας ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή του στὴν ἁγία ζωὴ τοῦ μονήρους βίου. Στὴ μοναστηριακὴ ἀδελφότητα ποὺ τὸν δέχθηκε ἀσκήθηκε μὲ τὴν αὐστηρότητα ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς γνησίους μοναχοὺς τῆς ὀρθοδόξου ἁγίας παραδόσεως. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ διαρκὴς ἀναπνοὴ τῆς ψυχῆς του, ἡ νηστεία ὁ καθημερινὸς σύντροφός του, καὶ ἡ ταπείνωση ἡ βάσις ὅλων τῶν ἀρετῶν του. Μέσα στὴν εὐλογημένη ἡσυχία τοῦ μοναστηριακοῦ του κελλιοῦ ἀγωνίσθηκε νὰ φέρει τὸν χρηστὸ ζυγὸ τοῦ Χριστοῦ μὲ ὑπομονή.
Οἱ καρποὶ τῆς ἀσκήσεώς του ἀναπτύχθηκαν πλούσιοι, ὥστε νὰ ξεπεράσει τὴν στειρότητα ποὺ προξενεῖ ἡ ἁμαρτία στὴν ψυχή. Στὸ τέλος τῆς εὐλογημένης ζωῆς του ὁ ὅσιος ἀναπαύθηκε ἐν εἰρήνῃ, παραδίδοντας τὴν καθαρὴ ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἁγία Ἐκκλησία τιμᾶ τὸν Στειρωνίτη ὡς γνήσιο ἐργάτη τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν εὐλάβεια ποὺ ταιριάζει σὲ ἁγίους πατέρες. Δι' εὐχῶν τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰγνατίου τοῦ Στειρωνίτου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, ἀμήν.