Από τις αυλές της αποστολικής Αντιοχείας ως τις βαλτώδεις όχθες του Πάδου, ένας πιστός μαθητής του κορυφαίου Πέτρου έφερε τον Σταυρό. Διέσχισε αχανείς αποστάσεις για να φωτίσει μια ειδωλολατρική πρωτεύουσα της βόρειας Ιταλίας με το αληθινό φως του Χριστού. Ο Άγιος Απολλινάριος υπήρξε γνήσιος μαθητής του Αποστόλου Πέτρου και τον ακολούθησε από την Αντιόχεια στη Ρώμη. Έφτασε μαζί του στην βασιλίδα της Ρώμης κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Κλαυδίου, με ιεραποστολικό φλογερό ζήλο.

Στη Ρώμη εργάστηκαν αμφότεροι ως κήρυκες του Ευαγγελίου ανάμεσα στους Ιουδαίους και στους εθνικούς της πόλεως. Μετά από αρκετό καιρό, ο Απόστολος Πέτρος προσκάλεσε τον Απολλινάριο και του ανέθεσε ιερή ποιμαντική αποστολή. Τον προέτρεψε να μεταβεί στην πολυάνθρωπη πόλη της Ραβέννης και να κηρύξει εκεί το όνομα του Ιησού Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ευλογεί τη μνήμη του ως αληθινό υπόδειγμα ορθόδοξης ομολογίας μέσα στις δοκιμασίες και τις προκλήσεις της εποχής μας.

Με την προσευχή του και την επίθεση των ιερών χειρών, ο κορυφαίος Απόστολος Πέτρος τον χειροτόνησε επίσκοπο της Ραβέννης σε επίσημη τελετή. Έτσι ο Απολλινάριος έγινε ο πρώτος επίσκοπος της εκκλησίας της Ραβέννης ως γνήσιος αποστολικός διάδοχος του κορυφαίου των Αποστόλων. Με τις πάμπολλες ευχές του κορυφαίου Αποστόλου, ο Απολλινάριος ξεκίνησε την δύσκολη πορεία για την μακρινή ιταλική πόλη της Ραβέννης. Όταν ο Απολλινάριος έφτασε κοντά στη Ραβέννα, εισήλθε στο σπίτι ενός ταπεινού στρατιώτη ονόματι Ειρηναίου, και κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο επίσκοπος αποκάλυψε ποιος ήταν.

Από πού ερχόταν και ποια ήταν η αποστολή του, ο Ειρηναίος είχε έναν τυφλό υιό, και ζήτησε από τον φιλόξενο επισκέπτη να τον θεραπεύσει με τη δύναμη του Χριστού. Ο Απολλινάριος έκανε τον σταυρό πάνω στα τυφλά μάτια του παιδιού και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αμέσως ανοίχθηκαν θαυματουργικά οι οφθαλμοί του τυφλού νέου, και έπεσε με τους γονείς του στα πόδια του αγίου. Ολόκληρη η οικογένεια πίστεψε στον Χριστό και βαπτίστηκε στον ποταμό που έρρεε κοντά στην πόλη, και στη Ραβέννα τότε ζούσε μια άρρωστη γυναίκα ονόματι Θέκλα, σύζυγος του τοπικού τριβούνου.

Ταλαιπωρημένη από ανίατη ασθένεια, ο Ειρηναίος συνέστησε τον επίσκοπο, και αυτός θεράπευσε την Θέκλα με την επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ευλογεί τη μνήμη του ως αληθινό υπόδειγμα ορθόδοξης ομολογίας μέσα στις δοκιμασίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ευλογεί τη μνήμη του ως αληθινό υπόδειγμα ορθόδοξης ομολογίας μέσα στις δοκιμασίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Έτσι ο τριβούνος, η σύζυγος και τα παιδιά του πίστεψαν στον αληθινό Θεό, και πολλοί ειδωλολάτρες της πόλεως ασπάστηκαν επίσης την αληθινή πίστη και βαπτίστηκαν εν Χριστώ.

Ο Απολλινάριος μετέτρεψε ένα δωμάτιο στο σπίτι του τριβούνου σε μικρή κατ οίκον εκκλησία, και εκεί τελούσε τη Θεία Λειτουργία και κοινωνούσε τους πιστούς του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Παρέμεινε στη Ραβέννα δώδεκα ολόκληρα χρόνια εργαζόμενος αδιάκοπα για το Ευαγγέλιο της σωτηρίας, και χειροτόνησε δύο πρεσβυτέρους, τον Αδέρετο και τον Καλόκυρο, για τις ποιμαντικές ανάγκες του ποιμνίου. Έκανε επίσης διακόνους τον ευγενούς καταγωγής Μαρκιανό και τον φιλόσοφο Λευκάδιο, και κατέστησε έξι κληρικούς για τις ανάγκες της εκκλησίας. Όταν ο αριθμός των χριστιανών αυξήθηκε σημαντικά, οι ειδωλολάτρες ιερείς υπέβαλαν καταγγελία στον τοπικό άρχοντα Σατορνίνο.

Ο Απολλινάριος συνελήφθη και οδηγήθηκε στους κορυφαίους ιερείς του Καπιτωλίου της Ραβέννης, και όταν ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό, οι ειδωλολάτρες τον οδήγησαν στον ναό του Διός. Έτσι η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά πανηγυρικά τη μνήμη του ευλογημένου ιερού προσώπου με βαθιά ευλάβεια και ψυχική κατάνυξη κάθε χρόνο. Οι ορθόδοξοι πιστοί επικαλούνται τη χάρη του στις δυσκολίες του καθημερινού βίου με ταπείνωση και βαθιά εσωτερική πίστη στον Κύριο. Εκεί ο άγιος εμφανώς ειρωνεύθηκε τα είδωλα και τη ματαιότητα των χρυσών αναθημάτων, και οι παγανιστές τον χτύπησαν αλύπητα και τον πέταξαν δεμένο στην ακρογιαλιά ως νεκρό.

Οι μαθητές του βρήκαν τον επίσκοπο μόλις ζωντανό και τον έκρυψαν στο σπίτι μιας ευσεβούς χήρας χριστιανής. Έξι μήνες μετά, ένας επιφανής άνδρας ονόματι Βονιφάτιος έχασε ξαφνικά τη φωνή του και έγινε άλαλος. Η σύζυγός του βρήκε τον Απολλινάριο, ο οποίος εξεδίωξε δαιμόνιο από μια μικρή υπηρέτρια του οίκου. Στη συνέχεια προσευχήθηκε για τον Βονιφάτιο, και η γλώσσα του δεσμωμένου ανδρός λύθηκε άμεσα, και εκείνη την ημέρα πάνω από πεντακόσιοι άνδρες πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Οι ειδωλολάτρες συνέλαβαν ξανά τον άγιο, τον χτύπησαν με ραβδιά και τον έβαλαν να σταθεί ξυπόλυτος πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Ο Απολλινάριος συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση να κηρύσσει τον Χριστό, ώσπου τον έσυραν έξω από την πόλη. Στη συνέχεια ο επίσκοπος μετέβη στην επαρχία της Αιμιλίας, όπου συνέχισε για ένα διάστημα την αποστολική του διακονία. Όταν επέστρεψε στη Ραβέννα, ένας νέος άρχοντας Ρουφίνος ζήτησε τη βοήθειά του για την ασθενή του κόρη.

Η ιερά παράδοση της Εκκλησίας διασώζει τις ευλογημένες πτυχές της ζωής του μέσα στο Συναξάρι και στις λειτουργικές ακολουθίες των πιστών. Όμως η κόρη πέθανε πριν φτάσει ο επίσκοπος, και ο Απολλινάριος την ανέστησε με την επίκληση του Χριστού. Ο αυτοκράτωρ έλαβε αναφορά από τους ειδωλολάτρες της Ραβέννης για το τρομερό κήρυγμα του Απολλιναρίου, και έστειλε τότε τον αξιωματικό Μεσσαλίνο, για να εξορίσει τον επίσκοπο σε μακρινές περιοχές. Ο Μεσσαλίνος υπέβαλε τον Απολλινάριο σε φοβερά βασανιστήρια στη Ραβέννα, και έδωσε εντολή να τον φυλακίσουν.

Ο Άγιος έμεινε στη φυλακή χωρίς τροφή, αλλά ένας Άγγελος Κυρίου του έφερνε φαγητό κρυφά, και μετά από τέσσερις ημέρες ο Μεσσαλίνος τον επιβίβασε σε πλοίο για εξορία στο Ιλλυρικό. Μαζί του ταξίδεψαν τρεις πιστοί κληρικοί που δεν θέλησαν να αποχωριστούν τον γέροντά τους, και όταν ξέσπασε φοβερή τρικυμία, το πλοίο διαλύθηκε και πνίγηκαν όλοι, εκτός από τον Απολλινάριο. Ο επίσκοπος, οι τρεις κληρικοί και δύο ρωμαίοι στρατιώτες σώθηκαν θαυματουργικά και έφτασαν ζωντανοί στην ξηρά. Έτσι η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά πανηγυρικά τη μνήμη του ευλογημένου ιερού προσώπου με βαθιά ευλάβεια και ψυχική κατάνυξη κάθε χρόνο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ευλογεί τη μνήμη του ως αληθινό υπόδειγμα ορθόδοξης ομολογίας μέσα στις δοκιμασίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Οι δύο στρατιώτες πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν αμέσως στο όνομα της Αγίας Τριάδος, και ο Απολλινάριος συνέχισε το κήρυγμα στη Μυσία, στη Θράκη και κοντά στον Δούναβη ποταμό. Μετά από τρία ολόκληρα χρόνια εξορίας, ο Απολλινάριος επέστρεψε ξανά στη Ραβέννα, και οι πιστοί τον υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά, αλλά οι ειδωλολάτρες σχεδίαζαν νέες παγίδες εναντίον του. Όταν τελούσε τη Θεία Λειτουργία, οι παγανιστές τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ναό του Απόλλωνος.

Με την προσευχή του Αγίου, ο ναός κατέρρευσε εις έδαφος και το είδωλο διαλύθηκε σε σκόνη. Τότε τον οδήγησαν στον νέο άρχοντα Ταύρο, του οποίου ο τυφλός εκ γενετής υιός θεραπεύτηκε από τον επίσκοπο. Ο Ταύρος, ευγνώμων αλλά φοβούμενος τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό, μετέφερε τον Άγιο σε αγρόκτημά του έξι μίλια έξω από την πόλη. Εκεί ο Απολλινάριος έζησε ελεύθερος για τέσσερα έως πέντε χρόνια, βαπτίζοντας πολλούς ειδωλολάτρες, και τέλος οι ειδωλολάτρες τον έπιασαν εκτός πόλεως και τον χτύπησαν θανάσιμα με σπαθιά και ραβδιά.

Παρέδωσε ειρηνικά την μαρτυρική του ψυχή στις είκοσι τρεις Ιουλίου, μετά από είκοσι οχτώ χρόνια αρχιερατείας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ευλογεί τη μνήμη του ως αληθινό υπόδειγμα ορθόδοξης ομολογίας μέσα στις δοκιμασίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Η ιερά παράδοση της Εκκλησίας διασώζει τις ευλογημένες πτυχές της ζωής του μέσα στο Συναξάρι και στις λειτουργικές ακολουθίες των πιστών. Άγιε Απολλινάριε ιερομάρτυς της Ραβέννης, πρέσβευε υπέρ ημών στον Δεσπότη Χριστό μαζί με τον διδάσκαλό σου Πέτρο, αμήν.