Στους τραγικούς χρόνους του μεγάλου ξεσηκωμού του ελληνικού γένους έλαμψε με δάκρυα και αίμα ο Άγιος Μελέτιος, επίσκοπος Κίτρους και ιερομάρτυρας. Η τοπική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ευλαβικά κατά την εικοστή πρώτη Ιουλίου εκάστου έτους, ως ομολογητή της πίστεως και του γένους. Η ζωή του διασταυρώθηκε με την ταραγμένη εποχή της Ελληνικής Επαναστάσεως, όταν οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν εναντίον του τουρκικού ζυγού. Διετέλεσε επίσκοπος της παλαίφατης επισκοπής Κίτρους, η οποία βρισκόταν κοντά στη μακαρία θεσσαλονικική και μακεδονική γη του ευλογημένου ορθόδοξου γένους.

Με ζήλο πολύ ποίμανε την αγία αυτή επαρχία της Εκκλησίας, στηρίζοντας με στοργή τους πιστούς στην ορθόδοξη πίστη και στη φιλοπατρία. Η αρχιερατική του πορεία ταυτίστηκε με τους σκληρούς αγώνες του ορθόδοξου ποιμνίου του εναντίον της οθωμανικής τυραννίας. Όταν ξέσπασε ο μεγάλος ξεσηκωμός του ελληνικού γένους, οι Τούρκοι αντέδρασαν με σφαγές και διωγμούς εναντίον των ορθόδοξων κληρικών της εποχής. Στην οργή των Οθωμανών συμπεριλήφθηκε και ο γενναίος ιεράρχης, ο οποίος συνελήφθη και υποβλήθηκε σε σκληρά μαρτυρικά βασανιστήρια.

Παρά τις απειλές και τις φοβέρες των βασανιστών, ο Άγιος Μελέτιος παρέμεινε σταθερός στην ομολογία της σώζουσας ορθόδοξης πίστεως. Δεν δίστασε να ομολογήσει το όνομα του Χριστού, ούτε να σταθεί δίπλα στον δοκιμαζόμενο ορθόδοξο λαό του. Η σταθερή του στάση εξόργισε ακόμη περισσότερο τους Οθωμανούς διώκτες της Εκκλησίας και του ελληνικού γένους. Έτσι ο Άγιος ιεράρχης δέχθηκε τον στέφανο του ένδοξου μαρτυρίου το έτος χίλια οκτακόσια είκοσι ένα μετά Χριστόν.

Με τις θερμές πρεσβείες του οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν θάρρος και ομολογητική σταθερότητα μέσα στις δοκιμασίες της εποχής τους.