Στο πολυάριθμο και ένδοξο νεφέλωμα των αγίων μοναχικών μορφών της Εκκλησίας ξεχωρίζει η ταπεινή τετράδα των Οσίων Τεσσάρων Συνασκητών. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους κατά τη δεκάτη ενάτη Ιουλίου εκάστου έτους, μαζί με άλλους σπουδαίους Οσίους και μάρτυρες. Η συναξαριακή παράδοση δεν διασώζει εκτενείς λεπτομέρειες για την καταγωγή τους, για τον τόπο της ασκήσεώς τους ή για την εποχή στην οποία ασκήτευσαν. Διασώζει όμως ένα σύντομο αλλά γεμάτο νοήματα συναξαριακό δίστιχο που συνοδεύει τη μνήμη τους εις δόξαν Θεού.

Το αρχαίο αυτό συναξάριο μνημονεύει τέσσερις συνασκητές μοναχούς ως ακρότητα της μοναχικής πολιτείας και αντιστοιχεί στους τετραμόρφους νόες των αγγέλων. Σύμφωνα με άλλη χειρόγραφη παράδοση, οι συνασκητές αυτοί δεν ήταν τέσσερις αλλά σαράντα τον αριθμό, αμφότερες τιμώμενοι ως ένας ευλογημένος χορός. Όλοι μαζί ασκήτευσαν, προσευχήθηκαν και δάκρυσαν για τη σωτηρία της ψυχής τους μέσα σε ταπεινή και ησυχαστική κοινοβιακή ζωή. Πέρασαν τις ημέρες τους μέσα στη νηστεία, στην αγρυπνία και στην αδιάλειπτη μυστική επικοινωνία με τον σαρκωθέντα Λόγο του Θεού.

Παρέδωσαν στο τέλος ειρηνικά τις άγιες ψυχές τους στον Κύριο, χωρίς αιματηρό μαρτύριο, ακολουθώντας μακρό και αγωνιστικό μοναχικό βίο. Η αφάνεια στην οποία ζήσαν και τελειώθηκαν αποτελεί την κορυφαία τους αρετή και την πιο εύγλωττη μαρτυρία της ταπείνωσης. Η Εκκλησία τους τιμά ισότιμα με τους ονομαστούς Πατέρες της μοναστικής Παραδόσεως, διότι η αρετή τους διεκρίθη μπροστά στον αψευδή κριτή Θεό. Με τις πρεσβείες των Οσίων Τεσσάρων Συνασκητών οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν τη χάρη της σιωπηλής αγωνιστικότητας στη δική τους πνευματική πορεία.