Σε σκοτεινό φρέαρ ορυχείου μία βασιλική μοναχή έψαλλε ύμνους μέχρι το τέλος, ομολογώντας τον Σωτήρα Χριστόν με το αίμα του μαρτυρίου. Η αγία Ελισάβετ ήταν η μεγαλύτερη αδελφή της τσαρίνας Αλεξάνδρας και ζούσε στους δύσκολους χρόνους της επαναστατημένης Ρωσικής αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε με τον μέγα δούκα Σέργιο, ο οποίος υπηρετούσε ως κυβερνήτης της παλαιάς πόλεως της ένδοξης Μόσχας. Προσεχώρησε με δική της βαθιά πνευματική επιθυμία στην Ορθόδοξη Εκκλησία αφήνοντας πίσω τον προτεσταντισμό της δυτικής της πατρίδος.

Με μέγα ζήλο οργάνωσε γυναίκες από όλα τα στρώματα της κοινωνίας για τη βοήθεια των στρατιωτών στο μέτωπο. Ίδρυσε ομάδες εθελοντριών νοσηλευτριών και ανέπτυξε εντατική ανθρωπιστική εργασία στα φορτωμένα στρατιωτικά νοσοκομεία της δύσκολης εκείνης εποχής. Ξαφνικά όμως ο μέγας δούκας Σέργιος δολοφονήθηκε από βόμβα τρομοκρατών την ώρα που η Ελισάβετ έφευγε για τα εργαστήρια. Με αξιοθαύμαστη χριστιανική συγχωρητικότητα επισκέφθηκε αργότερα τον δολοφόνο του συζύγου της στη φυλακή και του ζήτησε επίμονα να μετανοήσει.

Έπειτα από αυτή την μεγάλη δοκιμασία αποσύρθηκε σταδιακά από την προηγούμενη κοσμική και αυλική ζωή της. Αφοσιώθηκε στην ίδρυση της μονής των αγίων Μάρθας και Μαρίας, μιας κοινότητος μοναζουσών αφιερωμένης στη φιλανθρωπία και τη λατρεία. Η νέα αυτή κοινότης εστίαζε στη λατρεία του Θεού αλλά και στη συστηματική βοήθεια προς τους πτωχούς της παλαιάς Μόσχας. Έφυγε από το ξακουστό βασιλικό ανάκτορο και εγκαταστάθηκε σε ένα ταπεινό κτίριο που είχε αγοράσει στην οδό της Ορντίνκα.

Πλήθος γυναικών από την αριστοκρατία αλλά και από τον απλό λαό προσέλκυσε στη νεοϊδρυθείσα μοναστική κοινότητα της Μόσχας. Η αγία Ελισάβετ αφιερώθηκε ολόψυχα στη φροντίδα ασθενών και τραυματιών στρατιωτών στα νοσοκομεία και στα πεδία των μαχών. Όταν επικράτησε η σκληρή κομμουνιστική επανάσταση, οι μπολσεβίκοι την διέταξαν σε αυστηρό τόνο να εγκαταλείψει τη Μόσχα. Έπρεπε σύμφωνα με τη διαταγή να ενωθεί με τη βασιλική οικογένεια κοντά στην απομακρυσμένη πόλη της Αικατερινούπολης.

Έφυγε προς την εξορία μαζί με τη δόκιμη αδελφή Βαρβάρα και με μία συνοδεία Λετονών στρατιωτών. Φθάνοντας στην απομακρυσμένη πόλη της Αικατερινούπολης δεν επετράπη η πρόσβαση στη φυλακισμένη βασιλική οικογένεια του τσάρου. Την τοποθέτησαν σε γειτονικό γυναικείο μοναστήρι, όπου οι αδελφές την υποδέχθηκαν με μεγάλη πνευματική θερμότητα και ευλάβεια. Στα τέλη του Μαΐου τη μετέφεραν στην κοντινή πόλη Αλαπάγιεφσκ μαζί με τους μεγάλους δούκες Σέργιο, Ιωάννη και Κωνσταντίνο.

Στεγάστηκαν όλοι μαζί σε ένα παλαιό σχολικό κτίριο στις απομακρυσμένες παρυφές της απομακρυσμένης σιβηρικής αυτής πόλεως. Μαζί τους κρατείτο και ο νεαρός κόμης Βλαδίμηρος Παλέη ως φυλακισμένος της σκληρής κομμουνιστικής εξουσίας στην απομονωμένη Σιβηρία. Έτσι όλοι μαζί περίμεναν με υπομονή την τελική κρίση της κομμουνιστικής εξουσίας στις παγωμένες σιβηρικές νύκτες. Η αγία βρισκόταν υπό αυστηρή φύλαξη, αλλά της επιτρεπόταν να εκκλησιάζεται και να εργάζεται στον περιβάλλοντα κήπο.

Τη νύχτα της πέμπτης Ιουλίου του χιλίου εννιακόσιου δεκάτου ογδόου τους μετέφεραν όλους σε απομονωμένο τόπο μακριά από την πόλη. Ο τόπος αυτός βρισκόταν περίπου δώδεκα μίλια μακριά από την Αλαπάγιεφσκ και ήταν παλαιό εγκαταλελειμμένο φρέαρ ορυχείου. Τον μέγα δούκα Σέργιο τον τουφέκισαν επιτόπου, ενώ τους υπολοίπους τους έριξαν ζωντανούς μέσα στο βαθύ φρέαρ του ορυχείου. Στη συνέχεια πέταξαν χειροβομβίδες μέσα στο σκοτεινό φρέαρ για να εξασφαλίσουν τον φρικτό μαρτυρικό θάνατο όλων.

Η αγία Ελισάβετ έζησε αρκετές ώρες ακόμη μέσα στο φοβερό βάθος του ορυχείου, ψάλλοντας ύμνους στον Σωτήρα Χριστόν. Οι παρευρισκόμενοι άκουσαν με βαθύ δέος τους θερμοί ψαλμούς και τις ευχαριστήριες δοξολογίες της μαρτυρικής της ευλογημένης ψυχής. Τραυματισμένη και αιμορραγούσα παρηγορούσε με θερμοί προσευχές τους συμμάρτυρές της μέχρι την τελευταία επίγεια αναπνοή της ευλογημένης μαρτυρικής ψυχής της. Έλαβε επαξίως τον αμάραντο στέφανο της μαρτυρίας ως νεομάρτυς της Ορθοδόξου ρωσικής Εκκλησίας του εικοστού αιώνος.

Τα ιερά λείψανα της αγίας Ελισάβετ μαζί με της Βαρβάρας μεταφέρθηκαν στην Ιερουσαλήμ και ενταφιάστηκαν στον ναό της αγίας Μαρίας Μαγδαληνής. Διά πρεσβειών της αγίας μεγαλομάρτυρος Ελισάβετ, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.