Ποιος αρχιερέας της Εκκλησίας δεν θαύμασε όταν άκουσε για τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης που προτίμησε τη φυλακή από την προδοσία των αγίων εικόνων του Κυρίου; Ο άγιος Ιωσήφ ο Ομολογητής διακόνησε ως αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης στα δύσκολα χρόνια της εικονομαχικής έριδας στο βυζαντινό κράτος. Έζησε στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του πέμπτου, που βασίλεψε από το έτος οκτακόσια δεκατρία μετά τον Κύριο. Καταγόταν από ευσεβείς γονείς, τον Φωτεινό και τη Θεοκτίστη, οι οποίοι ανέθρεψαν τα παιδιά τους με χριστιανική πίστη και ευλάβεια.

Αδελφός του κατά σάρκα ήταν ο μέγας πατήρ της Εκκλησίας, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ηγούμενος της μονής Στουδίου. Από νέος ακολούθησε τη μοναχική πολιτεία και διακρίθηκε για την αυστηρή ασκητική του ζωή και τη βαθιά θεολογική του παιδεία. Λόγω της αξιέπαινης βιοτής του εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος της φημισμένης πόλης της Θεσσαλονίκης και ποίμανε το ποίμνιο με στοργή. Όταν ξέσπασε η εικονομαχική έριδα, κλήθηκε με αυτοκρατορική προσταγή να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη για να δώσει λόγο.

Παρουσιάστηκε με θάρρος μπροστά στον αυτοκράτορα και ομολόγησε χωρίς δισταγμό ότι σέβεται και τιμά τις άγιες εικόνες του Δεσπότου. Δέχθηκε τότε αμέτρητες κακοπάθειες και πολλές αλλεπάλληλες φυλακίσεις και τέλος εξορίστηκε σε ένα μακρινό απομονωμένο νησί του Αιγαίου. Αργότερα ο δυσεβής εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος του επέβαλε σκληρότερες κακοπάθειες και ακόμη πιο σκοτεινές φυλακές της εξορίας. Μέσα στην πείνα, τη δίψα και τις πολλές θλίψεις της εξορίας παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο το έτος οκτακόσια τριάντα δύο μετά Χριστόν.

Διά πρεσβειών του αγίου Ιωσήφ του Ομολογητή, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τον λαόν σου τον περιούσιον.