Άγιος Βλάσιος ο Ιερομάρτυς εξ Ακαρνανίας και οι συν αυτώ

Ο Άγιος Βλάσιος έζησε ως ηγούμενος και ησυχάζων επίσκοπος της Ιεράς Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου στην περιοχή των Σκλαβαίνων Ακαρνανίας. Η ιερά αυτή μονή βρισκόταν στη ζωντανή τοποθεσία της παλιάς Ζαβέρδας, η οποία σήμερα φέρει το όνομα Παλαίρου Αιτωλοακαρνανίας. Στους χρόνους του ευλογημένου ποιμενάρχη οι παράκτιες περιοχές της δυτικής Ελλάδος υπέμεναν τις φοβερές επιδρομές των Αγαρηνών πειρατών της θαλάσσης. Μία ημέρα οι αιμοβόροι Αγαρηνοί έπεσαν σαν θηρία επάνω στη μονή και αιχμαλώτισαν τον γέροντα ηγούμενο μαζί με πέντε συνασκητές του.

Συνάμα έπιασαν πλήθος χριστιανών λαϊκών, άντρες και γυναίκες και παιδιά, οι οποίοι αποτελούσαν το ποίμνιο του ευλαβούς επισκόπου. Οι βάρβαροι ζητούσαν από τον Άγιο και τους πιστούς να αρνηθούν τον Χριστό και να ασπαστούν τη μουσουλμανική θρησκεία. Όλοι όμως οι μάρτυρες ομολόγησαν την πίστη τους με γενναιότητα και προτίμησαν να χάσουν τη ζωή τους παρά τον Σωτήρα Χριστό. Οι σκληρόκαρδοι δήμιοι κάρφωσαν αργά και βασανιστικά πέντε σιδερένια καρφιά στο πανάγιο σώμα του γενναίου ιερομάρτυρος Βλασίου.

Στη συνέχεια αποκεφάλισαν τον γέροντα ποιμενάρχη και έπειτα προσπάθησαν να κάψουν εντελώς το άγιο και χαριτόβρυτο λείψανό του με φωτιά. Έτσι ο μακάριος Βλάσιος έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου μαζί με όλους τους συν αυτώ μαρτυρήσαντες αδελφούς της Ορθοδοξίας. Το άγιο σώμα του μάρτυρος δεν κάηκε με κανέναν τρόπο, παρά τις φλόγες που του άναψαν επάνω οι αδίστακτοι πειρατές. Οι λίγοι χριστιανοί που διασώθηκαν από τη φοβερή σφαγή έφτασαν τρέχοντας στο σημείο του φρικτού μαρτυρίου.

Έθαψαν με ευλάβεια τον Άγιο Βλάσιο χωριστά από τους πέντε συμμαρτυρήσαντες συνασκητές του, που ενταφιάστηκαν σε κοινό τάφο μεταξύ τους. Τους άλλους πιστούς αναγκάστηκαν να τους θάψουν φύρδην μύγδην σε μεγαλύτερο ομαδικό τάφο, εξαιτίας του πλήθους και της βιασύνης. Το μαρτύριο των Αγίων έλαβε χώρα την δέκατη ενάτη ημέρα του μηνός Δεκεμβρίου, σε ευλογημένη ημέρα Κυριακή. Σε μία πέτρινη επιγραφή που βρέθηκε αργότερα κοντά στο σημείο του τάφου του αναφερόταν το έτος χίλια έξι μετά Χριστόν.

Η επιγραφή αυτή πιθανότατα προσδιορίζει τον ακριβή χρόνο που έγινε το μαρτύριο του οσίου ιερομάρτυρος Βλασίου. Έπειτα από αυτό σιγά σιγά χάθηκε στη λήθη του χρόνου η ιστορική μνήμη του Αγίου και των γεγονότων εκείνων. Αγνοήθηκε εντελώς η αγία οντότητά του και μόνο στις προφορικές διηγήσεις των κατοίκων αναφερόταν αμυδρά η σφαγή σε απροσδιόριστο παρελθοντικό χρόνο. Από εκεί προήλθε και το νέο όνομα της περιοχής σε «Σκλάβαινα», που σημαίνει τόπο σκλαβωμένο και αιχμαλωτισμένο.

Η ύπαρξη του μεγάλου αυτού οσιομάρτυρα σκεπάστηκε σχεδόν εντελώς για περίπου εννιακόσια χρόνια από το βαρύ σκότος της λησμονιάς. Όταν συμπληρώθηκαν περίπου εννιακόσια χρόνια από το ένδοξο μαρτύριό του, ο φιλάνθρωπος Θεός θέλησε να φανερώσει εκ νέου τον δούλο Του στους πιστούς. Από το έτος χίλια εννιακόσια δεκαπέντε και εξής άρχισαν να συμβαίνουν στην περιοχή θαυμαστά και ανεξήγητα γεγονότα και ουράνιες εμφανίσεις. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής έβλεπαν στα όνειρά τους έναν επιβλητικό και ιεροπρεπή ρασοφόρο, ο οποίος τους αποκαλυπτόταν με θεία λάμψη.

Ο φωτεινός εκείνος ιερέας έλεγε στους πιστούς πως είναι ο Άγιος Βλάσιος και τους ζητούσε να σκάψουν για να βγουν τα λείψανά του. Έδειχνε πάντοτε με ακρίβεια το σημείο του τάφου, μολονότι από επάνω είχαν χτιστεί ποιμνιοστάσια και στάβλιζαν εκεί πρόβατα. Οι κάτοικοι έχτισαν στο σημείο εκείνο ένα μικρό πέτρινο εικονοστάσι, χωρίς όμως να τολμήσουν να αρχίσουν τις σκαπτικές εργασίες. Δίσταζαν είτε από ολιγοπιστία είτε από φόβο μήπως δεν βρουν τα λείψανα και διαψευσθούν μπροστά στους συγχωριανούς τους.

Οι εμφανίσεις όμως του Αγίου άρχισαν να γίνονται πιο επίμονες και επιτακτικές, με αποδέκτες πολλούς περισσότερους κατοίκους της ευλογημένης περιοχής. Παρ' όλα αυτά οι ευσεβείς πιστοί δεν προχωρούσαν στο έργο της εκταφής του αγνώστου τάφου του ένδοξου ιερομάρτυρος. Ο Άγιος όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθειά Του, αλλά συνέχισε να εμφανίζεται στους εκλεκτούς δούλους Του. Κατά το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι τρία ευδόκησε ο πανάγαθος Θεός να δοξάσει και πάλι επί της γης τον ένδοξο ιερομάρτυρα Βλάσιο.

Αυτό έγινε με τη θαυμαστή και δια ζώσης φανέρωσή του στην πολυβασανισμένη και ευσεβή γερόντισσα Ευφροσύνη Κατσαρά. Ήταν εκείνη μια απλή και γνήσια χήρα, πολύτεκνη μητέρα, η οποία λάτρευε τον Θεό με την ίδια τη ζωή της. Τη νύκτα της εικοστής τρίτης Αυγούστου του ίδιου εκείνου έτους, η Ευφροσύνη φρόντιζε την ετοιμοθάνατη κόρη της που υπέφερε από βαρύ τυφοειδή πυρετό. Ξαφνικά μέσα στην ησυχία της νυκτός ακούστηκε δυνατός κρότος και τα πορτοπαράθυρα του σπιτιού άνοιξαν διάπλατα από αόρατη δύναμη.

Εκτυφλωτικό φως πλημμύρισε το ταπεινό σπίτι και μέσα του παρουσιάστηκε επιβλητικός ιερέας, ντυμένος με όλη την αρχιερατική στολή και κρατώντας ποιμαντική ράβδο. Ο φωτεινός εκείνος ιεράρχης απευθύνθηκε στην Ευφροσύνη και της είπε ότι είναι ο Άγιος Βλάσιος, ζητώντας της να τον ακολουθήσει. Καθώς η γερόντισσα έδειξε δισταγμό λόγω της βαριά άρρωστης κόρης της, ο Άγιος έβγαλε εγκόλπιο σταυρό και την σταύρωσε. Η ετοιμοθάνατη νεαρή κοπέλα θεραπεύτηκε αμέσως από τη φοβερή της ασθένεια και η Ευφροσύνη ακολούθησε ολόψυχα τον Άγιο.

Στο σημείο όπου είχαν χτίσει το προσκυνητάρι, ο Άγιος Βλάσιος χάραξε με τη ράβδο του έναν κύκλο στο χώμα, υποδεικνύοντας τον τάφο. Από την επομένη κιόλας ημέρα η ευλαβής γερόντισσα Ευφροσύνη άρχισε τις ενέργειες για την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του οσιομάρτυρα. Όλοι όμως την αντιμετώπιζαν στην αρχή με δυσπιστία και επιφύλαξη, καθώς δεν πίστευαν εύκολα στο μέγεθος του θαύματος. Αρωγός όμως στον αγώνα της στάθηκε ο ίδιος ο Άγιος Βλάσιος, που εμφανιζόταν και σε άλλους πιστούς για να επιβεβαιώσει τη μαρτυρία της.

Πράγματι οι προσπάθειές της απέδωσαν καρπό και άρχισαν τελικά οι σκαπτικές εργασίες με μεγάλη ένταση και πολλές εσωτερικές επιφυλάξεις. Την τρίτη ημέρα των εργασιών, ενώ ήταν για πολλοστή φορά έτοιμοι να τα παρατήσουν, η σκαπάνη χτύπησε σε μια πέτρινη πλάκα. Όταν έβγαλαν την επιτάφια πλάκα, μια ουράνια ευωδία ξεχύθηκε στην ατμόσφαιρα και κατέλαβαν όλους ρίγη συγκίνησης και ιερό δέος. Εντός του τάφου βρήκαν τα ολόκληρα λείψανα του Αγίου Βλασίου μαζί με τον σιδερένιο σταυρό του και τα πέντε καρφιά του μαρτυρίου του.

Στη συνέχεια η Ευφροσύνη ενήργησε όλα τα δέοντα για την ανέγερση του ιερού ναού και για την αγιογράφηση της εικόνας του Αγίου. Ο Άγιος Βλάσιος έκανε κατόπιν θαυμαστή εμφάνιση στον αείμνηστο αρχιμανδρίτη Αρσένιο Τσαταλιό και επίσης στον όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Η επίσημη αγιοκατάταξή του πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την τριακοστή πρώτη Αυγούστου του έτους δύο χιλιάδες δέκα έξι. Ευχαίς του ιερομάρτυρος Βλασίου και των συν αυτώ μαρτυρησάντων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.