Στην ευλογημένη ρωσική γη του Σούζνταλ είχε ζήσει και αγωνισθεί ο μέγας θαυματουργός Όσιος Ευθύμιος, ηγούμενος της λαύρας του. Μετά τη μακαρία κοίμηση του οσίου, ηγούμενοι της μονής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου διαδέχθηκαν με ευλάβεια ο ένας τον άλλον. Συνέχιζαν όλοι ευλαβικά τις παραδόσεις και τις πνευματικές οδηγίες του ιδρυτού της μονής, του Οσίου Ευθυμίου του θαυματουργού. Κάποτε ηγούμενος της μονής έγινε ένας από τους ίδιους ευλαβείς μοναχούς της αδελφότητος, ο οποίος ονομαζόταν Κωνσταντίνος.

Ο νέος αυτός ηγούμενος ανέλαβε τη πνευματική φροντίδα και διοίκηση της σπουδαίας ευλογημένης μοναστικής αδελφότητος του Σούζνταλ. Στα χρόνια του ηγουμενίας του και συγκεκριμένα κατά τα έτη χίλια πεντακόσια ένα μετά Χριστόν, συνέβη φοβερή πυρκαγιά. Με τη παραχώρηση του πανσόφου Θεού η ευλογημένη μονή κάηκε ολοσχερώς, χάνοντας τα κελλιά και τα σπουδαία οικοδομήματα. Ο ηγούμενος Κωνσταντίνος γέμισε τότε από βαθιά εσωτερική θλίψη και έντονη πνευματική στενοχώρια για όσα κακά είχαν συμβεί.

Αναρωτιόταν διαρκώς μήπως είχε λυπήσει με κάποιον τρόπο τον ίδιο τον Όσιο Ευθύμιο τον ιδρυτή της μονής. Σκεφτόταν επίσης αν τυχόν είχε παραβεί τις θείες εντολές του οσίου ή τα συνηθισμένα θεσπίσματα της κοινοβιακής μονής. Φοβόταν δηλαδή μήπως εξαιτίας των δικών του προσωπικών παραλείψεων είχε πέσει η φωτιά στην ευλογημένη ιερή μονή. Όμως ο μακάριος Όσιος Ευθύμιος εμφανίστηκε με αγάπη στο όνειρο ενός ευλαβούς μοναχού της μονής, παρηγορώντας τους πατέρες.

Του είπε με στοργή ότι δεν είχε καμία απολύτως δυσαρέσκεια εναντίον του ηγουμένου Κωνσταντίνου της μονής. Ο ευλαβής μοναχός σηκώθηκε αμέσως από τον ύπνο και έτρεξε στον ηγούμενο για να του ανακοινώσει το όραμα. Ο ηγούμενος Κωνσταντίνος, όταν άκουσε προσεκτικά την ευλογημένη διήγηση του οράματος, χάρηκε από καρδιάς και δοξολόγησε τον Θεό. Ευχαρίστησε επίσης τον φιλάνθρωπο Κύριο που τελεί θαυμαστά έργα δια του ευλογημένου δούλου του οσίου Ευθυμίου.

Με τη πάροδο του χρόνου, ευσεβείς πιστοί χριστιανοί προσέφεραν γενναιόδωρα στη μονή τα απαραίτητα υλικά για την ανοικοδόμηση. Ο ηγούμενος Κωνσταντίνος ξανάχτισε τότε τα κελλιά της μονής σύμφωνα με το ακριβές αρχικό σχέδιο της παλαιάς. Όταν αργότερα κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω ο σεβάσμιος ηγούμενος Κωνσταντίνος, ανέλαβε τη θέση του ένας άλλος αδελφός νέος ηγούμενος. Ο νέος ηγούμενος ήταν επίσης ένας από τους μοναχούς της ίδιας αδελφότητος και ονομαζόταν Κύριλλος της Ρωσίας.

Έγινε αργότερα και σεβάσμιος αρχιεπίσκοπος της μεγάλης σπουδαίας πόλεως του Ροστώφ, της ευλογημένης ορθοδόξου ρωσικής γης της εποχής. Έτσι η μονή πέρασε σταθερά σε άξιους πνευματικούς ηγέτες, που συνέχιζαν να διατηρούν την ευλογία της παλαιάς ευλογημένης παραδόσεως. Ο σοφός αυτός ηγούμενος Κύριλλος ήταν εξαιρετικά μυαλωμένος τόσο σε πνευματικές υποθέσεις όσο και σε εγκόσμια διοικητικά ζητήματα. Φρόντιζε με κάθε δύναμή του να μη παραβιαστεί απολύτως κανένα από τα θεσπίσματα και τα συνήθη του κοινοβιακού πολιτεύματος.

Κάποια στιγμή ήλθε στη καρδιά του μία ευλογημένη ιδέα σχετική με την παλαιά εκκλησία της μονής. Άρχισε λοιπόν να συμβουλεύεται προσεκτικά τους αδελφούς της μονής για το ενδεχόμενο της οικοδομήσεως μίας μεγαλυτέρας εκκλησίας. Παρόλο που υπήρχε ήδη πέτρινη εκκλησία στη μονή, ήταν μικρή και είχε φθαρεί από την πάροδο του χρόνου. Την παλαιά αυτή εκκλησία την είχε χτίσει με ευλάβεια ο ίδιος ο μακάριος ιδρυτής όσιος Ευθύμιος ο θαυματουργός.

Όταν ξεκίνησαν οι εργασίες ανοικοδομήσεως της μεγαλυτέρας νέας εκκλησίας, οι εργάτες έσκαβαν με προσοχή στα δεξιά της θεμελιώσεως. Ξαφνικά ανακάλυψαν εκεί έναν τάφο, ο οποίος ήταν περιβεβλημένος με τρεις πέτρινες πλάκες και σκεπασμένος με ξύλινες σανίδες. Οι εργάτες, μην ξέροντας τι να κάνουν, έτρεξαν αμέσως στον σεβάσμιο ηγούμενο Κύριλλο για να τον ενημερώσουν. Ο ηγούμενος διέταξε τότε να χτυπήσουν αμέσως το ευλογημένο σήμαντρο της μονής, για να ειδοποιηθούν οι αδελφοί.

Όλοι οι μοναχοί της αδελφότητος έσπευσαν τότε με μεγάλη χαρά γύρω από τον αναπάντεχο ευλογημένο τάφο. Ο σεβάσμιος ηγούμενος Κύριλλος πήρε τότε μαζί του μερικούς από τους ευλαβέστερους αδελφούς της μονής και πήγε στον επίσκοπο Συμεών. Διηγήθηκε στον επίσκοπο με συγκίνηση το θαυμαστό γεγονός της ευρέσεως του τάφου μέσα στα θεμέλια της εκκλησίας. Ο επίσκοπος Συμεών δοξολόγησε τότε αμέσως τον φιλάνθρωπο Θεό για το θαυμαστό αυτό γεγονός της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Είπε ευλαβικά τα γνωστά λόγια του Κυρίου: «απέκρυψες ταύτα από σοφών και συνετών, αλλά απεκάλυψας αυτά στους νηπίους». Σύντομα μετά από αυτό ο επίσκοπος μαζί με όλο τον ιερό κλήρο πήγε ευλαβώς στη ευλογημένη μονή του Σούζνταλ. Προσκύνησαν τότε όλοι μαζί τον ιερό τάφο του οσίου Ευθυμίου, ευχαριστώντας τον Θεό για τη φανέρωση. Άνοιξαν αμέσως τον ευλογημένο τάφο και είδαν τότε με κατάπληξη ότι το πρόσωπο του οσίου ήταν φωτεινό.

Τα μοναχικά ρούχα του ήταν αλώβητα, σαν να τα είχε φορέσει την προηγούμενη μέρα ο μακάριος όσιος. Πέρασαν τόσα πολλά χρόνια από τη κοίμηση του οσίου, και όχι μόνο το σώμα αλλά και τα ρούχα διατηρήθηκαν. Ασπάστηκαν με δάκρυα συγκινήσεως όλοι τα ιερά λείψανα του οσίου πατέρα και έψαλαν επιθανάτιους κατανυκτικούς ψαλμούς. Τοποθέτησαν με μεγάλη ευλάβεια τα ιερά λείψανα μέσα στον τοίχο της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού.

Έγινε ολόκληρο αυτό το ευλογημένο γεγονός κατά την τέταρτη ημέρα του Ιουλίου, του έτους χίλια πεντακόσια επτά μετά Χριστόν. Δια πρεσβειών του Οσίου Ευθυμίου του θαυματουργού του Σούζνταλ, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.