Σε ένα χωράφι κοντά στην εκκλησία της Κοιμήσεως ένας ευσέβεστος ιερέας έκοψε το χορτάρι με νέο δρεπάνι και αντίκρισε εικόνα της Παναγίας να λάμπει με ουράνιο φως. Η εικόνα της Παναγίας του Αχτύρ εμφανίστηκε με θαυμαστό τρόπο στο δεύτερο εικοστό αιώνα του δεκάτου ογδόου αιώνος στο χωριό Αχτύρ, ανατολικά του Κιέβου. Το γεγονός συνέβη στην περιφέρεια του Χάρκοβο της σημερινής Ουκρανίας, μια περιοχή με βαθιά ορθόδοξη ευλάβεια στη Θεοτόκο. Ο πατήρ Βασίλειος Δανίλωφ ήταν ο αξιοσέβαστος ιερέας του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και άνθρωπος δικαίου βίου και ισχυρής πίστεως.

Ένα πρωί θέλησε να δοκιμάσει νέο δρεπάνι και βγήκε στο χωράφι κοντά στον ναό για να κόψει το ψηλό χορτάρι. Καθώς ξεκινούσε το θερισμό αντίκρισε ξαφνικά μια εικόνα της Θεοτόκου να λάμπει με ακτινοβολούν ουράνιο φως ανάμεσα στα χόρτα. Άφησε αμέσως το δρεπάνι από τα χέρια του και γονάτισε στο έδαφος, αρχίζοντας να προσεύχεται με συντριβή και κατάνυξη. Έπειτα σήκωσε με ευλάβεια την ιερή εικόνα και τη μετέφερε στο σπίτι του για φύλαξη και τιμή.

Στο σπίτι όμως κανείς δεν μπορούσε να περάσει τη νύχτα στο ίδιο δωμάτιο με την εικόνα. Ένας ανεξήγητος και ιερός φόβος ανάγκαζε όλους όσους έμπαιναν εκεί να βγουν αμέσως έξω από το δωμάτιο. Μια νύχτα εμφανίστηκε η Θεοτόκος στον πατέρα Βασίλειο σε όνειρο και τον επέπληξε επειδή δεν είχε καθαρίσει την εικόνα. Πέρασαν τρία ολόκληρα έτη από τη μέρα που τη βρήκε, χωρίς να αφαιρέσει τη σκόνη και το χώμα. Όταν ο ιερέας ξύπνησε, καθάρισε την εικόνα από τη σκόνη και την έπλυνε προσεκτικά με καθαρό νερό.

Έπειτα ξάπλωσε ξανά για να συνεχίσει τον ύπνο του και είδε δεύτερο όνειρο τόσο αληθινό και ζωηρό όσο και το πρώτο. Είδε τον εαυτό του να πηγαίνει προς το ποτάμι για να ξεχύσει το νερό που είχε χρησιμοποιήσει για το πλύσιμο. Η Παναγία του εμφανίστηκε για δεύτερη φορά και τον διέταξε να επιστρέψει αμέσως πίσω στο σπίτι με το αγιασμένο νερό. Του εξήγησε ότι το νερό αυτό θα θεραπεύει τους πιστούς από την επιδημική ελονοσία και τον υψηλό πυρετό.

Όταν λίγο αργότερα η μικρή κόρη του πατρός Βασιλείου αρρώστησε από την ίδια ελονοσία, της έδωσε λίγο από το νερό. Η κόρη ήπιε με πίστη και θεραπεύτηκε αμέσως, ενώ και άλλοι πιστοί δέχθηκαν την ίδια θαυμαστή ίαση. Ο ιερέας αποφάσισε τότε ότι η εικόνα δεν έπρεπε να μένει πια στο σπίτι του και τη μετέφερε στον ιερό ναό. Ένας έμπειρος αγιογράφος ονόματι Ιωάννης ανέλαβε με μεγάλη ευλάβεια την επιμελή αναστήλωση και την προσεκτική επεξεργασία της θαυματουργής εικόνας.

Όταν ο μικρός γιος του Ιωάννου αρρώστησε από ελονοσία, εκείνος θυμήθηκε τη θεραπευτική δύναμη του νερού του πλυσίματος της εικόνας. Έπλυνε ξανά την εικόνα και έδωσε στον γιο του να πιει, και ο νέος έγινε αμέσως υγιής. Η Εκκλησία διεξήγαγε επίσημες έρευνες για τα θαύματα της εικόνας τουλάχιστον τρεις φορές πριν την αναγνωρίσει επίσημα. Στα μέσα του δεκάτου ογδόου αιώνος η Ιερά Σύνοδος της Ρωσίας έκρινε ότι οι αναφορές των θαυμάτων ήταν αληθινές και αναμφισβήτητες.

Διακήρυξε επίσημα ότι η εικόνα είναι θαυματουργή και άξια ιδιαίτερης τιμής σε όλη την επικράτεια της Ρωσικής Εκκλησίας. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ διέταξε να ανεγερθεί λίθινος ναός στο Αχτύρ ειδικά αφιερωμένος στη θαυματουργή αυτή εικόνα. Η ίδια προσέφερε δύο χιλιάδες ρούβλια από τα προσωπικά της κεφάλαια για την οικοδόμηση του ιερού ναού. Ο άγιος Ιωάσαφ του Μπέλγκοροντ ευλόγησε επίσημα τον θεμέλιο λίθο της νέας εκκλησίας με αρχιερατική παρουσία και θεία λειτουργία.

Ο ναός εγκαινιάστηκε με μεγάλη λαμπρότητα και πανήγυρη στα τελευταία έτη της δεκαετίας του εξήντα του δεκάτου ογδόου αιώνος. Αργότερα ο τσάρος Νικόλαος ο πρώτος θέσπισε εορταστική περιφορά της εικόνας κάθε Σάββατο πριν την Πεντηκοστή. Από τον καθεδρικό ναό της Σκέπης η εικόνα μεταφερόταν στη μονή της Αγίας Τριάδος του Αχτύρ. Επέστρεφε στον καθεδρικό ναό την Κυριακή των Αγίων Πάντων με μεγάλη πομπή ευσεβών πιστών και ιερέων του κλήρου.

Πολλά αντίγραφα της εικόνας του Αχτύρ φιλοτεχνήθηκαν με ευλάβεια από αγιογράφους πριν από τη μυστηριώδη κλοπή της. Δυστυχώς η αυθεντική εικόνα κλάπηκε από τον καθεδρικό ναό της Σκέπης στις αρχές του εικοστού αιώνος. Στη δεύτερη ημέρα του Ιουλίου πολλοί ορθόδοξοι ναοί τελούν αγιασμό σε ανάμνηση των θαυματουργών θεραπειών της εικόνας. Η αυθεντική εικόνα είχε σταλεί στην Αγία Πετρούπολη για επιμέλεια αναστηλώσεως όταν εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από τους κλέφτες.

Αργότερα κατέληξε σε ταξίδια μυστηριώδη στην πόλη Χαρμπίν της Κίνας, όπου αγοράστηκε από τον ευσεβή ομογενή Στέπανωφ. Στα μέσα του εικοστού αιώνος ο γιος του Στέπανωφ μετέφερε την εικόνα στη Βραζιλία και στη συνέχεια στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί την παρέδωσε με ευλάβεια στην Επιτροπή της Ρωσικής Ορθόδοξης Νεολαίας για ασφαλή φύλαξη, τιμή και προσκύνηση. Η ακριβής τοποθεσία της θαυματουργής εικόνας έγινε ευρύτερα γνωστή στους πιστούς μόλις στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα.

Ένα ακριβές και πιστό αντίγραφο φιλοτεχνήθηκε αργότερα από αγιογράφο και μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό της Σκέπης στην πόλη του Αχτύρ. Με αυτό το πιστό αντίγραφο επανέλαβε η Εκκλησία την παράδοση της λιτανευτικής περιφοράς προς τη μονή της Αγίας Τριάδος. Στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνος ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας προσέφερε επίσημα τη θαυματουργή εικόνα στη μονή της Αναστάσεως της Μόσχας. Εκεί φυλάσσεται μέχρι τις μέρες μας στον καθεδρικό ναό της Αναστάσεως ως πολύτιμος και αγλαός θησαυρός της Ορθοδοξίας.

Διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αχτύρ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και ίασαι ημάς τους ασθενούντας δούλους σου.