Πώς ένας ταπεινός χριστιανός των δυσχειμέρων χρόνων της τουρκοκρατίας ομολόγησε με ηρωικόν τρόπον την πίστιν του στον Χριστόν; Πώς η ειλικρινής μεταμέλεια και η θερμή μετάνοια οδήγησαν τον γενναίον νεομάρτυρα Λάμπρον στο μαρτυρικόν στεφάνι της αγιότητος; Ο άγιος Λάμπρος καταγόταν από την νησιωτικήν Σαμοθράκην του βορείου Αιγαίου και έζησε στους πικρούς χρόνους της τουρκικής δουλείας του ελληνισμού. Στις δύο Ιουλίου του χιλίου οκτακόσιου τριακοστού πέμπτου σωτηρίου έτους εμαρτύρησε ο νεομάρτυς αυτός στην Μάκρην του νομού Έβρου παρά την παραλίαν.

Μαζί του ωμολόγησαν θαρραλέως τον Χριστόν και άλλοι πέντε συμμάρτυρες, ο Θεόδωρος, άλλος Θεόδωρος, ο Γεώργιος, ο Ιωάννης και ο Μιχαήλ. Όλοι αυτοί οι ταπεινοί χριστιανοί είχαν εκβιασθεί προ καιρού από τους σκληρούς Τούρκους κατακτητάς και είχαν αναγκασθεί να εξωμόσουν την ορθόδοξον πίστιν τους. Ο εξωμοτικός εκείνος λόγος όμως δεν τους έφερε καμμίαν εσωτερικήν ειρήνην, αλλά τους εβασάνιζε νύκτα και ημέραν με τύψεις βαθυτάτης συνειδήσεως. Μετενόησαν λοιπόν εν τέλει με δάκρυα ολοκαρδίως διά την στιγμιαίαν εκείνην ολισθηράν παράλειψίν τους και εζήτησαν θερμώς το έλεος του Χριστού.

Επανήλθαν μαζί με τον γενναίον Λάμπρον στην ιεράν ομολογίαν του Χριστού δημοσίως ενώπιον των Τούρκων εξουσιαστών της περιοχής. Παρέδωσαν με γενναιότητα την ψυχήν τους εις χείρας του Δεσπότου Χριστού, λαβόντες παρ’ αυτού τον αμάραντον στέφανον της ουρανίου αγιότητος. Διά πρεσβειών του αγίου νεομάρτυρος Λάμπρου και των συν αυτώ μαρτυρησάντων ευσεβών συμμαρτύρων, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.