Στους πρώτους αιώνες των διωγμών της Εκκλησίας μια ολόκληρη χορεία πιστών αρνήθηκε ομόψυχα να θυσιάσει στα είδωλα και ομολόγησε με ένα στόμα τον Χριστό ως μόνο αληθινό Θεό. Οι Άγιοι Δύο Χιλιάδες Μάρτυρες παρουσιάστηκαν ενώπιον των άρχοντων του ειδωλικού κράτους και διακήρυξαν ανυποχώρητα την πίστη τους στον σταυρωθέντα και αναστάντα Κύριο. Δεν τους τρόμαξαν ούτε οι απειλές ούτε τα σκληρά βασανιστήρια ούτε η βέβαιη προοπτική του θανάτου που υψωνόταν επάνω από τις κεφαλές τους. Στάθηκαν όλοι μαζί ως αδιάρρηκτη φάλαγγα μαρτύρων, ενισχύοντας ο ένας τη γενναιότητα του άλλου με τα λόγια και τα παραδείγματα της πίστεως.

Ο τύραννος, βλέποντας ότι ούτε με κολακείες ούτε με βασάνους κάμπτονταν οι ψυχές τους, διέταξε να αποκεφαλιστούν όλοι δια του ξίφους ως κοινοί κακούργοι. Και έτσι οι δύο χιλιάδες ομόπιστοι παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Νυμφίο Χριστό, ποτίζοντας με τα τίμια αίματά τους τη γη της Εκκλησίας. Το συναξάριο τους ψάλλει ότι το ξίφος εκτύπησε χιλιανδρίες δύο σεπτών αθλητών, στους οποίους έμεινε μακριά κάθε δειλία και μικροψυχία. Αναδείχθηκαν έτσι λαμπροί φωστήρες της Ορθοδοξίας, αδιάσειστοι στύλοι της Εκκλησίας του Χριστού και αιώνιοι πολίτες της επουρανίου Ιερουσαλήμ που λαμπρύνουν τη χορεία των μαρτύρων.

Διά πρεσβειών των αγίων Δύο Χιλιάδων Μαρτύρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αναξίων ικετών σου.