Ο σπουδαίος Άγιος ιεράρχης Γρηγόριος ο Διδάσκαλος γεννήθηκε σε μια πολύ ευλογημένη χριστιανική οικογένεια στο ευλογημένο Βουκουρέστι της παλαιάς Ρουμανίας. Η γέννησή του τοποθετείται από τις παλαιές ορθόδοξες πηγές με ακρίβεια κατά το χίλια επτακόσια εξήντα πέντε μετά Χριστόν. Κατά την ευλογημένη Βάπτισή του ο νεαρός Γρηγόριος έλαβε με ευλάβεια από τους ευσεβείς γονείς του το χριστιανικό όνομα Γεώργιος. Ο φλογερός νέος Γεώργιος Μινκουλέσκου σπούδασε ευσυνείδητα στις σπουδαιότερες και πιο φημισμένες ορθόδοξες σχολές της εποχής του στη Ρουμανία.

Συγκεκριμένα φοίτησε με σπουδή στην ξακουστή ηγεμονική Ακαδημία του Αγίου Σάββα στο Βουκουρέστι, σπουδαίο πνευματικό κέντρο της εποχής. Απέκτησε με τις σπουδές του μια εξαιρετικά υψηλή και πλούσια θεολογική και κοσμική μόρφωση, αφομοιώνοντας τις ορθόδοξες σπουδές. Παράλληλα με τις θεωρητικές του σπουδές καλλιέργησε εξαίρετα τη σοβαρή θεολογική του παιδεία και την ορθόδοξη πνευματική κουλτούρα. Μετά το πέρας των ευλογημένων σπουδών του, αναχώρησε αμέσως μαζί με δύο φίλους του συμφοιτητές για το ξακουστό μοναστήρι Νεάμτς.

Το ευλογημένο μοναστήρι Νεάμτς της Μολδαβίας καθοδηγούνταν εκείνη την περίοδο από τον μέγα και ξακουστό Όσιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ. Ο σπουδαίος αυτός Όσιος Παΐσιος εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε χρόνο σταθερά την δεκάτη πέμπτη ημέρα του μηνός Νοεμβρίου. Στο ευλογημένο μοναστήρι Νεάμτς ο νεαρός Γεώργιος εκάρη μοναχός κατά το ιερό έτος χίλια επτακόσια ενενήντα μετά Χριστόν. Έλαβε τότε με ευλάβεια το νέο μοναχικό όνομα Γρηγόριος, αφιερώνοντας ολόκληρη τη ζωή του στη μοναχική πολιτεία και την ησυχία.

Όντας έμπειρος γνώστης της λατινικής και ελληνικής γλώσσας, διέκρινε στον αρχόμενο πια Γρηγόριο το ξεχωριστό χάρισμα της μεταφράσεως. Με βαθιά μοναχική υπακοή προς τους πατέρες της Μονής, ο Γρηγόριος μετέφρασε αρκετά σπουδαία πατερικά συγγράμματα από την ελληνική γλώσσα. Μετά από μερικά χρόνια ο νεαρός μοναχός εστάλη μαζί με τον αδελφό του φίλο Γερόντιο στο ορθόδοξο Βουκουρέστι. Στην ευλογημένη μητρόπολη του Βουκουρεστίου του ανατέθηκε η ποιμαντική φροντίδα της εκτενούς και πλούσιας πατριαρχικής βιβλιοθήκης.

Από εκεί ο Όσιος Γρηγόριος αναχώρησε αργότερα για το αγιασμένο Άγιον Όρος του Άθω, τον εκλεκτό περίβολο της Παναγίας. Ασκήτευσε για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα στην απόμακρη ησυχαστική περιοχή Καλαμίτσι της σπουδαίας και ξακουστής ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου. Στο ευλογημένο Βατοπαίδιο ο Όσιος Γρηγόριος καθαρίστηκε ολοκληρωτικά πνευματικά και απέκτησε το προσωνύμιο ο Βατοπαιδινός για παντοτινή ιστορική μνήμη της Ορθοδοξίας. Έζησε εκεί ασκητικές μέρες, αυξάνοντας με ζήλο την προσευχητική του πορεία και την ησυχαστική του πρακτική στα ερημικά καλύβια του Αγίου Όρους.

Το χίλια οκτακόσια δώδεκα μετά Χριστόν, ο Άγιος Γρηγόριος έφυγε από τον Άθωνα και επέστρεψε στο μοναστήρι Νεάμτς της Μολδαβίας. Στο μοναστήρι Νεάμτς ο Όσιος Γρηγόριος συνέχισε ακούραστα το σπουδαίο μεταφραστικό και εκδοτικό του έργο των ιερών πατερικών βιβλίων. Παρέμεινε εκεί μέχρι το χίλια οκτακόσια είκοσι μετά Χριστόν, οπότε αποφάσισε να επιστρέψει οριστικά στο Βουκουρέστι της ευλογημένης Ρουμανίας. Για λίγο διάστημα διέμεινε με ευλάβεια στο μοναστήρι Αντίμ της ευλογημένης ρουμανικής πρωτεύουσας πόλεως του Βουκουρεστίου.

Μετέπειτα εγκαταστάθηκε στο πιο μακρινό μοναστήρι Καλνταρουσάνι, που βρίσκεται τριάντα χιλιόμετρα βορείως της πόλεως του Βουκουρεστίου. Το ησυχαστικό αυτό μοναστήρι ακολουθούσε αυστηρό τυπικό αγιορειτικού τύπου, καθιερωμένο από τον γέροντα ηγούμενο πατέρα Γεώργιο της Τσερνίκα. Ο σπουδαίος αυτός Όσιος Γεώργιος ήταν και αυτός μαθητής του Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ και τιμάται κάθε χρόνο σταθερά την τρίτη ημέρα του Δεκεμβρίου. Στο ησυχαστήριο της Καλνταρουσάνι, ο Όσιος Γρηγόριος έζησε ταπεινά μέσα σε ένα μικρό κελλί ασκητικής μοναχικής πτωχείας.

Το κρεβάτι του ήταν μια απλή σανίδα σκεπασμένη με ψάθα και μια κουβέρτα, ένα ταπεινό τραπέζι και μια καρέκλα. Στο ταπεινό κελλί του υπήρχε επίσης μια ιερή εικόνα και δύο μικρά δισάκια όπου φύλασσε τα ιερά πνευματικά του βιβλία. Όταν ήταν ακόμα ιεροδιάκονος, το χίλια οκτακόσια είκοσι τρία ο ηγεμόνας Γρηγόριος Δημήτριος Γκίκας πληροφορήθηκε την ταπείνωση και τη σοφία του. Τον κάλεσε λοιπόν στο Βουκουρέστι, για να τον εγκαταστήσει με τιμές στον αρχιερατικό θρόνο της ευλογημένης μητροπόλεως Ουγγροβλαχίας.

Με μεγάλη δυσκολία ο ταπεινός Άγιος δέχθηκε τη βαριά ευλογητική ευθύνη της εκλογής του στο σπουδαίο αρχιερατικό αξίωμα του Μητροπολίτη. Αρνήθηκε όμως πεισματικά να ταξιδέψει με την πολυτελή άμαξα που του έστειλε ο ηγεμόνας και αναχώρησε για το Βουκουρέστι πεζός. Λέγεται μάλιστα ότι, καθώς ο νέος Μητροπολίτης ταξίδευε προς το Βουκουρέστι, τον έπιασε η νύχτα κοντά σε ένα κοντινό χωριό. Ζήτησε λοιπόν με ευλάβεια φιλοξενία στον τοπικό ιερέα του χωριού, που όμως βλέποντάς τον ως απλό σκονισμένο μοναχό αρνήθηκε να τον δεχτεί.

Ο σκληρός εκείνος ιερέας τον έστειλε αντίθετα να κοιμηθεί στον στάβλο των γουρουνιών μαζί με τα ζώα της οικογενείας του. Όταν αργότερα ο ίδιος εκείνος ιερέας ήρθε να ασπασθεί το χέρι του νέου Μητροπολίτη, αναγνωρίζοντάς τον, άρχισε να τρέμει από φόβο. Ο Άγιος Γρηγόριος όμως, αναγνωρίζοντάς τον με τη σειρά του, του είπε με ταπεινή πραότητα μερικά αξέχαστα και χαριτωμένα λόγια. Του είπε χαρακτηριστικά να ησυχάσει, διότι τα γουρούνια της αγιωσύνης του ήταν αληθινά πολύ καλώς πεποιημένα και δεν τον ενόχλησαν καθόλου.

Έτσι ο πραότατος Άγιος Γρηγόριος παρέμεινε ταπεινός και στοργικός, χωρίς να κρατήσει καμία απολύτως κακή διάθεση εναντίον του ασεβούς ιερέως. Η επίσημη ενθρόνιση του στον αρχιερατικό θρόνο του Βουκουρεστίου έλαβε χώρα την δεκάτη πρώτη Ιανουαρίου του χίλια οκτακόσια είκοσι τρία. Ως νέος Μητροπολίτης ο Άγιος Γρηγόριος ο Διδάσκαλος ανέπτυξε ένα τεράστιο και πολύπλευρο ποιμαντικό και πνευματικό έργο για όλη τη Ρουμανία. Εγκατέστησε ευσεβείς και αγαπητούς νέους επισκόπους στους θρόνους της Άρτζες, της Ράμνικ και της Μπουζάου της ευλογημένης χώρας.

Επιπλέον οικοδόμησε αναρίθμητες νέες ορθόδοξες εκκλησίες και ίδρυσε με τη φροντίδα του πολλά ορθόδοξα σχολεία στα χωριά και στις πόλεις. Με δική του προσωπική πρωτοβουλία ιδρύθηκαν επίσης τα Ιερατικά Σεμινάρια του Βουκουρεστίου, του Μπουζάου, της Κούρτσα ντε Άρτζες και του Ράμνικ. Φρόντισε ιδιαιτέρως με στοργή και αγάπη τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά παιδιά της ευλογημένης ρουμανικής χώρας. Άρχισε επίσης την επισκευή και αναπαλαίωση του καθεδρικού μητροπολιτικού ναού του ευλογημένου Βουκουρεστίου, η οποία ολοκληρώθηκε λίγα χρόνια μετά.

Φρόντισε επιπλέον για την έκδοση των ιερών βίων των αγίων σε δώδεκα τόμους προς πνευματική ωφέλεια του ορθόδοξου ποιμνίου του. Το χίλια οκτακόσια είκοσι εννέα ο Άγιος Γρηγόριος εξορίστηκε με ωμότητα στη Βεσσαραβία από το ασεβές ρωσικό καθεστώς. Επιτράπηκε να επανέλθει στο αγαπητό του Βουκουρέστι μόλις το χίλια οκτακόσια τριάντα τρία και κοιμήθηκε ειρηνικά την εικοστή δευτέρα Ιουνίου του χίλια οκτακόσια τριάντα τέσσερα. Ενταφιάστηκε στον αρχιερατικό θρόνο σε σημείο που ο ίδιος είχε διαλέξει, στη βορεινή πλευρά του ιερού βήματος του ναού.

Πρεσβείαις του Αγίου Ιεράρχου Γρηγορίου του Διδασκάλου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας, αμήν.