Οι Άγιοι Δύο Ασκητές αναδείχθηκαν παράδειγμα μοναχικής αυταπαρνήσεως και αποτελούν ζωντανή μαρτυρία της δυνάμεως της προσευχητικής σιωπής στην έρημο. Τα ονόματα αυτών των φωτεινών αγωνιστών δεν διασώθηκαν από τη συναξαριακή παράδοση και έμειναν γνωστά μόνον στον Παντοκράτορα Κύριο. Η ίδια η ανωνυμία τους φανερώνει ξεκάθαρα τη βαθιά ταπεινοφροσύνη τους, καθώς ζήτησαν να κρυφθούν εντελώς από τα μάτια των ανθρώπων. Επέλεξαν να ζήσουν στην έρημο, αναζητώντας την απόλυτη ησυχία μακριά από τους θορύβους και τις μέριμνες του κόσμου.

Δεν έπλυναν τα σώματά τους ούτε άπλωναν χαλιά για ανάπαυση, κοιμώμενοι πάνω στο γυμνό χώμα της σκληρής ερήμου. Με αυτή την ασκητική επιλογή φάνηκε καθαρά η απάρνηση κάθε σωματικής ανέσεως που τους οδηγούσε στην κάθαρση των ψυχών τους. Οι αγώνες τους ήταν συστηματικοί και απαιτητικοί, καθώς αντιμάχονταν με υπομονή τους σαρκικούς και ψυχικούς τους πειρασμούς. Με αυστηρή νηστεία, ολονύκτιες αγρυπνίες και ασταμάτητη καρδιακή προσευχή πέρασαν τις μέρες και τις νύχτες τους στην έρημο.

Η ζωή τους ήταν ένα συνεχές μαρτύριο συνειδήσεως, κατάφορτο με τους πνευματικούς αγώνες της αληθινής μοναχικής διαβιώσεως. Ο στίχος του συναξαριστή τους περιγράφει ως ασκητές που ζούσαν αμέριμνοι και πλένοντας τις ψυχές τους κατοίκησαν το ύψος του ουρανού. Έφθασαν τελικά στην πληρότητα της ζωής τους και απεβίωσαν ειρηνικά μέσα στην έρημο, παραδίδοντας τις ψυχές στον Χριστό. Έγιναν φωτεινό παράδειγμα συντροφιάς, αποδεικνύοντας ότι ο μοναχικός δρόμος ωφελεί ιδιαιτέρως όταν βαδίζεται με αδελφική και πνευματική στήριξη.

Η Εκκλησία τιμά κάθε χρόνο τη μνήμη τους, αναγνωρίζοντας τη χάρη της κρυφής αγιότητας μέσα στις παραδόσεις της. Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.