Ο Όσιος Ιωάννης ο Ερημίτης άφησε τον κόσμο και αφιέρωσε τη ζωή του στην ασκητική μοναχική πορεία της παλαιστινιακής ερήμου. Ζούσε σε σπηλιά κοντά στα Ιεροσόλυμα και πέρασε όλες τις μέρες του βίου του με νηστεία και αδιάκοπη προσευχή. Δεν είχε τίποτε δικό του, παρά μόνον μία ευλαβική εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τον Χριστό βρέφος στην αγκαλιά της. Μπροστά στην εικόνα αυτή έκαιγε συνεχώς ένα κανδήλι, που το άναβε με ευλάβεια και προσοχή κάθε φορά.

Στο βιβλίο που λέγεται Λειμωνάριο, ο πατήρ Ιωάννης και ο μετέπειτα πατριάρχης Σωφρόνιος καταγράφουν τη διηγηση του βίου του. Ο γέροντας Διονύσιος της Ασκάλωνος μάρτυρε ότι ο Ιωάννης ζούσε σε σπηλιά κοντά στο χωριό Σεχουστά, λίγα χιλιόμετρα από την Πόλη. Συνήθιζε να επισκέπτεται τους ιερούς τόπους των Ιεροσολύμων, το όρος Σινά και τους τάφους των αγίων μαρτύρων μακριά από το κελί του. Πήγαινε ακόμα και στην Έφεσο, στον τάφο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, και στις Ευχαΐτες προς τον Άγιο Θεόδωρο.

Αγαπούσε με όλη του την καρδιά τους αγίους μάρτυρες και επιδίωκε να τιμά τα λείψανά τους με μεγάλη ευλάβεια. Έβλεπε στους αθλοφόρους εκείνους ζωντανούς συνοδοιπόρους της δικής του ασκητικής πορείας μέσα στην έρημο της Παλαιστίνης. Επισκεπτόταν επίσης τη Σελεύκεια της Ισαυρίας προς την αγία Θέκλα, μέγα κόπο αναλαμβάνοντας για την τιμή των μαρτύρων. Όταν ξεκινούσε για κάποιον προσκυνηματικό δρόμο, άφηνε αναμμένο το κανδήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας μέσα στο σπήλαιο.

Παρακαλούσε με ευλάβεια την Παναγία Δέσποινα να φυλάγει η Ίδια το κανδήλι Της κατά τη διάρκεια της απουσίας του. Ζητούσε επίσης τη βοήθεια και τη συνοδεία Της σε ολόκληρο τον επικείμενο και απομακρυσμένο δρόμο της προσκυνηματικής εκείνης πορείας. Έμενε στις προσκυνητικές πορείες του ώρες, μέρες, μήνες ή και ολόκληρα εξάμηνα, βαδίζοντας με υπομονή και ευλάβεια. Επιστρέφοντας έβρισκε πάντοτε το κανδήλι αναμμένο και γεμάτο λάδι, χωρίς ποτέ να έχει σβήσει στην απουσία του.

Αυτό το θαυμαστό σημείο της Παναγίας τον γέμιζε χαρά και τον ενίσχυε στους πνευματικούς αγώνες του στην έρημο. Φανέρωνε καθαρά τη μητρική προστασία της Θεοτόκου προς τους ασκητές που Την επικαλούνται με πίστη και αμετάθετη ευλάβεια. Έτσι η σπηλιά γινόταν ένα μικρό εργαστήριο θαυμάτων μέσα στις ξερές και απομονωμένες ορεινές περιοχές της Παλαιστίνης. Πολλοί γείτονες ασκητές ακούγοντας το θαυμαστό σημείο δοξολογούσαν τον Θεό και την Παναγία που στηρίζουν τους δούλους τους.

Ο γέροντας ο ίδιος δεν καυχιόταν ποτέ για το θαύμα αυτό, αλλά απέδιδε τη συνεχή ευλογία στην αγάπη της Θεοτόκου. Σε άλλη περίσταση, καθώς βάδιζε ο ευλαβής γέροντας στα ορεινά μονοπάτια, βρέθηκε ξαφνικά πρόσωπο με πρόσωπο με ένα μεγάλο λιοντάρι. Το μονοπάτι ήταν στενότατο, καθώς εκατέρωθεν υπήρχαν αγκαθωτοί φράχτες ολόγυρα από τα κοντινά αγρόκτημα των γεωργών της περιοχής. Ο δρόμος μεταξύ τους ήταν τόσο στενός, που δύσκολα περνούσε ένας πεζός χωρίς φορτίο, χωρίς να αγγίξει τα αγκάθια του φράχτη.

Ο γέροντας αποφάσισε να μην παραχωρήσει τη θέση του και να συνεχίσει σταθερά την πορεία του προς το προκαθορισμένο σημείο. Το λιοντάρι δεν μπορούσε να μετακινηθεί μέσα από τη στενότητα του δρόμου και έτσι έμενε αναγκασμένο μπροστά στον γέροντα. Τότε σήκωσε τα οπίσθια πόδια του και πιέζοντας με το βάρος του τον φράκτη παραμέρισε τα κλαδιά για να περάσει. Έτσι ο γέροντας Ιωάννης πέρασε ήρεμος δίπλα στο λιοντάρι αγγίζοντας απλώς με τη ράχη του τη ράχη του ζώου.

Μετά από αυτό το θαυμαστό γεγονός το λιοντάρι και ο γέροντας ακολούθησαν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Έτσι φανερώθηκε η υποταγή της φύσεως στους πνευματικούς ασκητές που έχουν επιστρέψει στην παλαιά αδαμική κατάσταση της παραδείσου. Τα θηρία τα ίδια αναγνωρίζουν την αγιότητα στους ανθρώπους που ζουν για τον Δεσπότη Χριστό μέσα στις ερήμους. Κάποτε επισκέφθηκε τον ασκητή έναν αδελφό μοναχό από την κοντινή κοινότητα, ο οποίος μπήκε με προσοχή στην ταπεινή σπηλιά.

Δεν είδε τίποτε από τα αναγκαία της ζωής μέσα στο κελί και απορώντας ρώτησε τον γέροντα πώς ζει χωρίς τα μέσα. Ο γέροντας απάντησε με χαμόγελο πως η σπηλιά αυτή είναι μία πνευματική αγορά που ταυτόχρονα δίνει και παίρνει. Δίνει την εργασία των χεριών για διάφορα εργόχειρα και παίρνει σαν αντάλλαγμα όλα τα αναγκαία για τις ταπεινές καθημερινές ανάγκες του. Έτσι έδειξε ότι μέσα στην εξωτερική πτωχεία κρυβόταν αληθινός θησαυρός μεγαλύτερος από κάθε επίγειο πλούτο της οικουμένης.

Ζώντας με αυτόν τον τρόπο πέρασε ο όσιος γέροντας πολλά χρόνια στην ησυχία και στην αδιάκοπη προσευχή της ερήμου. Έφθασε σε εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία, διατηρώντας πάντοτε ανέπαφη τη φλόγα της αγάπης του προς τον ουράνιο Δεσπότη Χριστό. Εκοιμήθη ειρηνικά κατά τον έκτο αιώνα και κατατάχθηκε στη χορεία των αγίων που παρίστανται μπροστά στην Αγία Τριάδα. Από τότε η Εκκλησία τιμά κάθε χρόνο τη μνήμη του οσίου Ιωάννου του Ερημίτη και ψάλλει την παράδοση του βίου του στους πιστούς.

Ταις αυτού πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον το ποίμνιο και σώσον τις ψυχές των δούλων Σου.