Στην Ουαλία γεννήθηκε ο Άγιος Νεκτάν τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν, αν και λίγες λεπτομέρειες της ζωής του διασώθηκαν στις πηγές. Ήταν ο μεγαλύτερος ανάμεσα στα είκοσι τέσσερα παιδιά του Αγίου Μπρύχαν του Μπρέκνοκ, ο οποίος εορτάζεται στις έξι Απριλίου. Ενώ ζούσε ακόμα στην Ουαλία, ο Θεός τον ενέπνευσε να μιμηθεί το παράδειγμα του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου και άλλων ασκητών. Έτσι αποφάσισε να αγκαλιάσει τη μοναχική ζωή, αναζητώντας μεγαλύτερη μόνωση και ησυχία για να ευαρεστήσει τον Κύριο.

Ο Άγιος Νεκτάν και οι σύντροφοί του εγκατέλειψαν την Ουαλία, με σκοπό να εγκατασταθούν όπου τους οδηγούσε η θεία πρόνοια. Η θεία πρόνοια τους έφερε στις βόρειες ακτές του Ντέβονσιρ, στο Χάρτλαντ, όπου έζησαν αρκετά χρόνια σε πυκνό δάσος. Η οικογένεια του Αγίου τον επισκεπτόταν τακτικά εκεί, την τελευταία ημέρα κάθε έτους, με ιδιαίτερη συγκίνηση και πνευματική χαρά. Αργότερα ο Άγιος μετοίκησε σε μια απομονωμένη κοιλάδα όπου υπήρχε φυσική πηγή νερού, για να συνεχίσει την ασκητική του πορεία.

Σε εκείνον τον τόπο της ησυχίας και της προσευχής, βρήκε νέα ευκαιρία να αφοσιωθεί στη μελέτη και την ασκητική ζωή. Έτσι ο μακάριος συνέχισε με ευλάβεια τη μοναστική του πορεία, μένοντας πιστός στις υποσχέσεις του προς τον Κύριο. Κάποτε ο Άγιος βρήκε ένα παραστρατημένο γουρούνι και το επέστρεψε στον ιδιοκτήτη του, που ήταν χοιροβοσκός, με ευγένεια. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο χοιροβοσκός χάρισε στον Άγιο δύο αγελάδες, τις οποίες δέχτηκε με χαρά αλλά και ταπείνωση.

Σύντομα όμως οι αγελάδες κλάπηκαν από δύο ληστές, που τις πήραν από τον τόπο της ασκήσεως του Αγίου. Ο Άγιος Νεκτάν εντόπισε τους κλέφτες και προσπάθησε να τους κηρύξει το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εκείνοι όμως οργίστηκαν με την παρουσία του και του απέκοψαν το κεφάλι σε ωμή πράξη μαρτυρικού θανάτου. Έπειτα ο μάρτυρας σήκωσε ο ίδιος το κομμένο του κεφάλι, μεταφέροντάς το ως μισή έδρα κοντά στην πηγή του κελλιού του.

Βλέποντας αυτό το θαύμα, ο πρώτος ληστής έχασε τα λογικά του και χάθηκε στην τρέλα ως δίκαιη τιμωρία. Ο δεύτερος όμως ληστής, μετανιωμένος, ενταφίασε τον Άγιο με σεβασμό στον τόπο όπου είχε αποθέσει το κεφάλι του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, στον τάφο του Αγίου Νεκτάν άρχισαν να γίνονται πολλά θαύματα και ιάσεις πιστών. Πλήθος προσκυνητών συνέρρεαν για να ζητήσουν τη μεσιτεία του και να λάβουν θεραπείες ψυχικών και σωματικών νοσημάτων.

Έτσι ο τόπος του μαρτυρίου του έγινε σπουδαίο προσκύνημα για τους πιστούς της ευρύτερης περιοχής της Αγγλίας. Το χίλια εννιακόσια τριάντα επτά, στην παραμονή της μάχης του Μπρουναμπούργκ, ένας νεαρός από το Χάρτλαντ προσβλήθηκε από πανώλη που μάστιζε τον αγγλικό στρατό. Σε σκηνή κοντά στη βασιλική σκηνή του βασιλέως Άθελσταν, κλαίγοντας έντονα, παρακάλεσε τον Θεό και τον Άγιο Νεκτάν για βοήθεια. Οι κραυγές του ήταν τόσο δυνατές, που ξύπνησαν τον βασιλιά και τους γύρω αξιωματικούς και στρατιώτες.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ο Άγιος Νεκτάν εμφανίστηκε στον νεαρό, άγγιξε το προσβεβλημένο μέρος του σώματός του και τον θεράπευσε. Όταν φωτίστηκε ο ορίζοντας, ο νεαρός οδηγήθηκε ενώπιον του βασιλιά και ομολόγησε ότι αυτός ήταν που ξύπνησε όλους με τις κραυγές του. Ο Άθελσταν τον ρώτησε ευγενικά γιατί φώναζε στη διάρκεια της νύχτας, και εκείνος εξήγησε ότι φοβόταν μην πεθάνει από την πανώλη. Διηγήθηκε επίσης ότι παρακάλεσε τον Άγιο Νεκτάν για βοήθεια και έλαβε αμέσως απάντηση μέσα από θαυμαστή θεραπεία.

Ο νεαρός παρότρυνε τον βασιλιά να στραφεί στον Άγιο με πίστη, υποσχόμενος ότι θα νικήσει τη μάχη που ερχόταν. Πράγματι ο βασιλιάς δοκίμασε να τιμήσει τον Θεό και τον Άγιο Νεκτάν, και η πίστη του ανταμείφθηκε από τον Κύριο. Όχι μόνο νίκησε στη μάχη, αλλά και η πανώλη εξαφανίστηκε αμέσως, και οι στρατιώτες του ανέκτησαν την υγεία τους. Όταν ο Άθελσταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Χάρτλαντ, δώρισε εκτεταμένες εκτάσεις γης στην εκκλησία του Αγίου.

Ταις πρεσβείαις του Αγίου Νεκτάν, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.