Στις γεωργιανές δυνάμεις της βασίλισσας Ταμάρας υπηρετούσε ως λαμπρός στρατιωτικός διοικητής ο Άγιος Σάλβα, ο οποίος ήταν επίσης ηγεμών του Αχαλτσίχε. Μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαμκόρι στην περιοχή της Γκάντζα, ο Σάλβα μετέφερε μαζί του τη σημαία του χαλίφη. Πήρε αυτή τη σημαία ως σύμβολο της ανίκητης δύναμης της χριστιανικής πίστης, εκφράζοντας τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Την παραχώρησε στη Μονή του Χαχούλι ως αφιέρωμα στην εικόνα της Παναγίας, μαζί με όλο τον πλούτο που είχε κερδίσει.

Για την ανιδιοτελή του υπηρεσία προς το βασίλειο, η βασίλισσα Ταμάρα τον τίμησε με τον βαθμό του αρχιστράτηγου των γεωργιανών στρατευμάτων. Στην εποχή της θυγατέρας της Ταμάρας, της Ρουσουντάν, που βασίλεψε από το χίλια διακόσια είκοσι δύο μέχρι το χίλια διακόσια σαράντα πέντε. Τότε τα στρατεύματα του Σουλτάνου Τζαλάλ αλ-Ντιν εισέβαλαν με σφοδρότητα στη Γεωργία, διαρρηγνύοντας τα σύνορα του χριστιανικού βασιλείου. Η Ρουσουντάν συγκέντρωσε τις γεωργιανές δυνάμεις και διόρισε νέο αρχιστράτηγο, τον Ιωάννη Άταμπεγκ, για να αντιμετωπίσει την εισβολή.

Έξι χιλιάδες Γεωργιανοί αντιμετώπισαν μουσουλμανικό στρατό διακοσίων χιλιάδων ανδρών κοντά στο χωριό Γκαρνίσι, σε μάχη απελπιστικά άνιση. Στους γενναίους και ανδρείους αδελφούς Σάλβα και Ιωάννη του Αχαλτσίχε ανατέθηκε η διοίκηση της εμπροσθοφυλακής του γεωργιανού στρατεύματος. Ο Ιωάννης Άταμπεγκ παρέμεινε με το κύριο σώμα του στρατού, για να αναλάβει την αποφασιστική και τελική φάση της μεγάλης μάχης. Η εμπροσθοφυλακή πολέμησε με απαράμιλλη γενναιότητα, παρόλο που ο εχθρικός στρατός ήταν συντριπτικά μεγαλύτερος σε αριθμό μαχητών.

Οι αδελφοί πολέμησαν με μεγάλη αφοσίωση, ελπίζοντας ότι ο αρχιστράτηγος Ιωάννης θα τους έστελνε ενισχύσεις από το κύριο στρατόπεδο. Ο Ιωάννης Άταμπεγκ όμως κυριεύτηκε από τον φθόνο και όχι από φόβο, και δεν τους πρόσφερε ποτέ τη βοήθεια. Ένας χρονικογράφος αναφώνησε με πόνο για το γεγονός: «Ω φθόνε, πηγή κάθε κακού στον κόσμο των ανθρώπων». Ο εχθρός κατατρόπωσε τον γεωργιανό στρατό, σκοτώνοντας τέσσερις χιλιάδες από τους πιο γενναίους στρατιώτες της ομάδας τους.

Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο Ιωάννης του Αχαλτσίχε, ενώ ο αδελφός του Σάλβα συνελήφθη από τους εχθρούς αιχμάλωτος. Παραδόθηκε στον σουλτάνο Τζαλάλ αλ-Ντιν ως δούλος, χάνοντας έτσι την ελευθερία του μετά τη φοβερή ήττα στο Γκαρνίσι. Ο Τζαλάλ αλ-Ντιν χάρηκε πολύ που έφεραν ενώπιόν του τον περίφημο πολεμιστή και στρατιωτικό διοικητή των Γεωργιανών. Τον υποδέχτηκε με την προσήκουσα τιμή, του πρόσφερε πόλεις μεγάλου πλούτου και υποσχέθηκε ακόμη περισσότερα αν αλλαξοπιστούσε.

Έτσι ο Άγιος Σάλβα βρέθηκε ενώπιον της σκληρής δοκιμασίας της επιλογής μεταξύ της ορθοδοξίας και των πρόσκαιρων ανθρωπίνων αγαθών. Ο σουλτάνος επιδίωξε με μεγάλη επιμονή να μεταστρέψει τον Άγιο Σάλβα στο Ισλάμ, υποσχόμενος όλο και περισσότερα ανθρώπινα αγαθά. Όλες όμως οι προσπάθειές του απέβησαν μάταιες, αφού ο Άγιος δεν θα δεχόταν να αρνηθεί την ορθόδοξη πίστη του. Τίποτε από τα εγκόσμια δεν θα μπορούσε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη και να προδώσει τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Όταν ο σουλτάνος αντελήφθη ότι η αποστασία ήταν αδύνατη, διέταξε να βασανιστεί ο Άγιος μέχρι θανάτου με σκληρότητα. Μετά από ώρες φοβερών βασανιστηρίων ο Άγιος δεν είχε ακόμη πεθάνει, και οι υπηρέτες του σουλτάνου εξεπλάγησαν με τη γενναιότητά του. Στο τέλος ο Τζαλάλ αλ-Ντιν διέταξε να ρίξουν τον μισοπεθαμένο μάρτυρα στη φυλακή, εγκαταλείποντάς τον στις πληγές του. Εκεί στη σκοτεινή φυλακή, ύστερα από τα φρικτά βασανιστήρια που είχε υποστεί για τον Χριστό, ο Άγιος Σάλβα εκοιμήθη ένδοξα.

Έτσι έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου, ως πιστός μάρτυρας της ορθοδοξίας ενώπιον της μουσουλμανικής εξουσίας. Η Γεωργιανή Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δεκαεπτά Ιουνίου εκάστου έτους, μαζί με τους άλλους αγίους της ημέρας. Παρά τη φαινομενική ήττα στο πεδίο της μάχης, ο Άγιος νίκησε τον σατανά μέσα από την ομολογία της πίστεως. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Σάλβα του Αχαλτσίχε, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.