Στις περιοχές της Λιθουανίας γεννήθηκε ο Όσιος Τύχων, στον κόσμο γνωστός με το όνομα Τιμόθεος, και υπηρέτησε εκεί στο στρατό. Καταγόταν από ευγενή οικογένεια, αλλά διακρινόταν για τη βαθιά ευσέβειά του και την αφοσίωσή του στην ορθόδοξη πίστη. Δεν ανεχόταν τις πιέσεις και τους εξαναγκασμούς εκ μέρους των Λατίνων, που προσπαθούσαν να επιβάλλουν την Ουνία στους ορθοδόξους πιστούς. Το χίλια τετρακόσια ογδόντα δύο, αρνούμενος την Ουνία, εγκατέλειψε τη Λιθουανία και κατέφυγε στη Ρωσία για χάρη της πίστης.

Στη Μόσχα, την ένδοξη βασιλεύουσα πόλη, άρχισε να ζει με ευσέβεια και αυστηρότητα, εφαρμόζοντας τις εντολές του Ευαγγελίου. Από την υπερβολική του ταπεινοφροσύνη μοίρασε όλη την περιουσία του στους πτωχούς, μη κρατώντας τίποτε για τον εαυτό του. Στη συνέχεια έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάστηκε Τύχων, αρχίζοντας έτσι τη νέα του πορεία στην ασκητική ζωή. Εγκαταστάθηκε στην επαρχία της Κοστρόμα, στην περιοχή του Λούχοβ, αναζητώντας ησυχαστική ζωή μακριά από τον κοσμικό θόρυβο.

Η πόλη του Λούχ είχε δοθεί τότε στον πρίγκιπα Θεόδωρο Μπέλσκυ, με τον οποίο ο Όσιος είχε έρθει μαζί από τη Λιθουανία. Στις όχθες των ορίων του ποταμού Κοπιτόβκα, ο Άγιος Τύχων έχτισε με τα ίδια του τα χέρια το πρώτο κελλί. Όταν δύο μοναχοί, ο Φώτιος και ο Γεράσιμος, ήρθαν να ζήσουν μαζί του στην ερημιά του Λούχοβ, ο Όσιος αποφάσισε να μετακινηθεί. Μετακινήθηκε τρία βέρστια από την Κοπιτόβκα σε ένα πιο κατάλληλο μέρος, ώστε να συνεχίσουν εκεί τον μοναχικό βίο.

Οι μοναχοί κέρδιζαν τη ζωή τους μέσα από τη χειρωνακτική εργασία των χεριών τους, αρνούμενοι κάθε δωρεά. Ο Όσιος Τύχων αντέγραφε ιερά βιβλία με τέχνη και επιμέλεια, και ήταν επίσης πολύ καλός τορνευτής ξύλου. Με τη χειρωνακτική αυτή εργασία ζούσαν λιτά, εξασφαλίζοντας τα απαραίτητα χωρίς να εξαρτώνται από εξωτερικές δωρεές πιστών. Από ταπεινοφροσύνη ο Όσιος αρνήθηκε κατηγορηματικά να γίνει ιερέας, παρά τις προτροπές των μοναχών και των άλλων πατέρων.

Παρά τη μακρά ζωή του στην ερημιά, διατήρησε ταπεινό φρόνημα μέχρι το τέλος, πρότυπο μοναχικής σιωπής και εργατικότητας. Πριν από την κοίμησή του γνώρισε προφητικά τον χρόνο της αναχωρήσεως και νουθέτησε τους μαθητές του με σωτήρια λόγια. Έτσι ο Όσιος Τύχων κατάφερε να καταρτίσει τους μαθητές του σε όλα τα απαραίτητα για την πνευματική τους ωφέλεια. Παρέδωσε τελικά την αγία ψυχή του στον Κύριο, αφήνοντας ισχυρή πνευματική κληρονομιά στους αδελφούς της σκήτης του στην ερημιά.

Με αυτόν τον τρόπο η σκήτη που ίδρυσε εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο μοναχικής ζωής στην επαρχία της Κοστρόμα. Στις δεκαέξι Ιουνίου του χίλια πεντακόσια τρία, ο Όσιος Τύχων εκοιμήθη ειρηνικά μέσα σε τέτοια φτώχεια, ώστε οι μαθητές δεν είχαν τα στοιχειώδη. Δεν γνώριζαν με ποιον τρόπο θα τον ενταφίαζαν, αφού δεν διέθεταν τα απαραίτητα για την οσία ταφή του Γέροντά τους. Προς παρηγοριά τους όμως, ο Αρχιεπίσκοπος του Σούζντακ έστειλε ένα μοναχικό σάβανο, με το οποίο τον ενταφίασαν με ευλάβεια.

Λίγο μετά την κοίμησή του, στον τόπο όπου είχε αγωνιστεί, χτίστηκε μοναστήρι προς τιμή του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Η Μονή αυτή έγινε προσκύνημα και ευαγές καθίδρυμα, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη του Οσίου Τύχωνος για τις επόμενες γενεές. Ο Όσιος μνημονεύεται επίσης στις είκοσι έξι Ιουνίου, που είναι η ημέρα ανακομιδής των ιερών λειψάνων του. Η ανακομιδή αυτή έγινε το χίλια πεντακόσια εξήντα εννέα, αποκαλύπτοντας ότι το σώμα του παρέμεινε άφθορο.

Έκτοτε από τα τίμια λείψανά του πηγάζουν θαύματα και ιάσεις, για όσους πιστούς προστρέχουν με ευλάβεια στον Άγιο. Παρά τη φτωχή και ταπεινή ζωή του, ο Όσιος Τύχων δοξάστηκε από τον Θεό με τιμές αμάραντες στον ουρανό. Έτσι η μνήμη του παραμένει ζωντανή, διδάσκοντας τη σωτήρια αξία της ταπεινοφροσύνης και της ασκητικής ζωής για τον κόσμο. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Τύχωνος του Λουχόβσκυ, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.