Οσία Άννα και Ιωάννης ο Υιός της

Δύο άγιες μορφές της Λάρισας ξεπρόβαλαν τον ένατο αιώνα μέσα στην ερημιά ενός ακατοίκητου νησιού της Αδριατικής. Η Οσία Άννα και ο υιός της Ιωάννης έζησαν εκεί μυστικό βίο μετανοίας και απαράμιλλης ασκητικής αρετής. Σύμφωνα με την παλαιά παράδοση, η Άννα καταγόταν από την πόλη της Λάρισας της Ελλάδος, σε εποχές δύσκολες και ταραγμένες. Οι γονείς της ήταν φτωχοί άνθρωποι του μόχθου και την άφησαν ορφανή σε πολύ μικρή ηλικία.

Μετά τον πρόωρο θάνατο των γονέων της, ένας από τους ευγενείς άρχοντες της Λάρισας ευσπλαχνίστηκε την ορφανή κόρη. Την περιμάζεψε με στοργή στο σπίτι του, την ανέθρεψε με προσοχή και την μόρφωσε σαν δική του πραγματική θυγατέρα. Ο Λαρισαίος αυτός άρχοντας εκτίμησε βαθιά τις σπάνιες πνευματικές αρετές της Άννας, που έλαμπαν μέσα στην ταπείνωσή της. Αποφάσισε λοιπόν να την δώσει νύφη στον ίδιο τον υιό του, χωρίς να βδελυχθεί τη φτώχεια ή τη δυσγενή καταγωγή της.

Ωστόσο η ευλογημένη αυτή επιλογή του προκάλεσε τις σφοδρές και αντιδραστικές διαμαρτυρίες των ευγενών συγγενών του γαμπρού. Εκείνοι θεωρούσαν προσβλητικό τον γάμο με μια κόρη φτωχή, ορφανή και χωρίς αξιόλογη κοινωνική ευγενική καταγωγή. Ο σύζυγος της Άννας προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποκρούει τις ανυπόφορες αντιδράσεις και τις πικρές κατηγορίες των δικών του ανθρώπων. Της εξηγούσε ότι η επιλογή του πατέρα του δεν στηρίχθηκε σε υλικό πλούτο, αλλά στις θεϊκές πνευματικές αρετές της κόρης.

Όμως οι αντιδράσεις δεν σταματούσαν, και η ίδια έβλεπε με βαθιά λύπη να θλίβεται καθημερινά ο αγαπημένος της σύζυγος. Η ευλαβής Άννα τότε αποφάσισε με βαρύ πόνο να φύγει κρυφά μακριά από το σπίτι, για να σταματήσουν οι θλίψεις. Ξεκίνησε λοιπόν από τη Λάρισα και, καθώς η ίδια ομολογεί αργότερα, ο Θεός την οδήγησε σε ένα ακατοίκητο νησί της Αδριατικής. Με την άφιξή της στο νησί διαπίστωσε με μεγάλη έκπληξη ότι βρισκόταν σε κατάσταση πραγματικής εγκυμοσύνης από τον σύζυγό της.

Κανένας άνθρωπος δεν ήταν δίπλα της εκεί, για να της συμπαρασταθεί στις στιγμές της δοκιμασίας και της μοναξιάς. Ο υιός της γεννήθηκε με θαυματουργό τρόπο μέσα στο έρημο νησί της Αδριατικής, χωρίς ανθρώπινη βοήθεια ή φροντίδα. Η ίδια έζησε μαζί με το παιδί της εκεί για περισσότερα από τριάντα ολόκληρα χρόνια ασκητικού και προσευχητικού βίου. Όλα εκείνα τα χρόνια παρακαλούσε ασταμάτητα τον Κύριο, να ελεήσει την ταπείνωσή της και να αποστείλει εκεί έναν ορθόδοξο ιερέα.

Επιθυμούσε με όλη την καρδιά της να τελειώσει ο υιός της το άγιο μυστήριο του Βαπτίσματος εν Πνεύματι. Κάποτε ο Θεός εισάκουσε με ευσπλαχνία τις θερμές δεήσεις της και ευλόγησε την έλευση ενός ευσεβούς ιερομονάχου. Ο ιερομόναχος αυτός ταξίδευε μέσω θαλάσσης από την παλαιά Ρώμη προς την βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη, με σημαντική εκκλησιαστική αποστολή. Το πλοίο που τον μετέφερε αναγκάστηκε κάποια στιγμή, εξαιτίας των ανέμων, να σταματήσει σε ακατοίκητο νησί της Αδριατικής θαλάσσης.

Ο ιερομόναχος τότε αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τον αναγκαστικό ελλιμενισμό, περπατώντας λίγο στο εσωτερικό του ερημικού αυτού νησιού. Δεν είχε προχωρήσει αρκετά μέσα στο νησί, όταν αντίκρισε με μεγάλη έκπληξη το αποσκίαμα ενός γυμνού ανθρώπου να τον πλησιάζει. Η ίδια η Οσία τού αποκάλυψε ότι ήταν γυναίκα και τον παρακάλεσε ευσχήμως να της δώσει κάποιο από τα δικά του ενδύματα. Ο ευλαβής ιερομόναχος υπάκουσε αμέσως στην παράκληση της Οσίας και της πρόσφερε με σεβασμό ένα από τα ιερατικά του ενδύματα.

Τότε εκείνη στράφηκε με ευλάβεια προς την ανατολή, γονάτισε ταπεινά και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Θεό για τη μεγάλη οικονομία της. Ο ιερομόναχος δεν έχασε την ευκαιρία να την ρωτήσει με σεβασμό για την ταυτότητα και την προέλευσή της σε αυτόν τον τόπο. Η ευλαβής Οσία πρόθυμα του απάντησε ότι καταγόταν από τη χώρα της Ελλάδος και ειδικότερα από την περίφημη πόλη της Λάρισας. Στη συνέχεια του διηγήθηκε ολόκληρη τη συγκλονιστική ιστορία της ζωής της, από την παιδική ορφάνια μέχρι την ασκητική φυγή της εκεί.

Παρακάλεσε τότε με δάκρυα τον ιερομόναχο να επιστρέψει αμέσως στο πλοίο και να φέρει την ιερατική του στολή και τον άγιο άρτο. Επιθυμούσε διακαώς να βαπτιστεί ο υιός της και να αξιωθούν αμφότεροι την κοινωνία του τιμίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου. Από τον ευλαβή ιερέα ζήτησε επίσης μία ιδιαίτερη χάρη, να μην αναγγείλει σε κανέναν άνθρωπο τα όσα είχε δει και ακούσει εκεί. Ο ιερομόναχος έβαλε μετάνοια στην Οσία με βαθύ σεβασμό, επέστρεψε στο πλοίο και ετοίμασε όλα τα σχετικά για το άγιο μυστήριο.

Δεν είπε όμως απολύτως τίποτε σε κανέναν συνεπιβάτη του, σεβόμενος απόλυτα τη ρητή επιθυμία της κρυμμένης Οσίας ασκήτριας. Στη συνέχεια ο ιερομόναχος βγήκε ξανά από το πλοίο, για να συναντήσει την Οσία και να τελέσει τα ιερά μυστήρια. Η Οσία τον περίμενε με χαρά και τον οδήγησε στο σημείο όπου βρισκόταν ο φυλαγμένος υιός της Ιωάννης. Ζήτησε τότε από τον υιό της να φανερωθεί με ταπείνωση μπροστά στον ιερέα του Θεού και να τον προσκυνήσει με σεβασμό.

Σε μία κοντινή πηγή νερού ο ιερομόναχος κατήχησε προηγουμένως και βάπτισε στη συνέχεια τον υιό της, δίνοντάς του το όνομα Ιωάννης. Σύμφωνα με τα παλαιά Συναξάρια και τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, αυτό ήταν το ευλογημένο όνομα του παιδιού. Μετά το άγιο μυστήριο του Βαπτίσματος, ο ιερέας τέλεσε με κατάνυξη τη θεία Λειτουργία επάνω στο ερημικό εκείνο νησί. Μητέρα και υιός μετέλαβαν μαζί του αχράντου Σώματος και Αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με μεγάλη συγκίνηση.

Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, η Οσία Άννα του ζήτησε ταπεινά να μην αποκαλύψει σε κανέναν τη θέση του ερημικού νησιού. Ο ιερομόναχος δάκρυσε από συγκίνηση και προσκύνησε ευλαβικά τον Θεό, ο οποίος επιτελεί ξένα και θαυμαστά πράγματα μέσα στους Αγίους του. Σύμφωνα με τις παλαιές πηγές της Εκκλησίας μας, η Άννα και ο υιός της Ιωάννης ευχαρίστησαν τον ιερέα μετά τη Λειτουργία. Λίγο αργότερα παρέδωσαν με ηρεμία τις άγιες ψυχές τους στα φιλεύσπλαχνα χέρια του Κυρίου και Θεού των αγίων Πατέρων.

Έτσι αναδείχθηκαν αμφότεροι κάτοικοι του Ουρανού, σύμφωνα με το συναξαριστικό δίστιχο μήτηρ και υιός Άννα και Ιωάννης. Πρεσβείαις της Οσίας Άννης και του υιού της Ιωάννου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές των πιστών δούλων σου, αμήν.