Αγία Ακυλίνα η Μάρτυς της Βύβλου

Μια δωδεκάχρονη παρθένος στάθηκε άφοβη ενώπιον του τυράννου της Παλαιστίνης και ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό μέχρι θανάτου. Η Αγία Ακυλίνα έλαμψε σαν φωτεινός αστέρας στην πόλη της Βύβλου της Φοινίκης κατά την εποχή των μεγάλων διωγμών. Έζησε τον τρίτο μετά Χριστόν αιώνα στην εποχή του σκληρού αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο οποίος εξαπέλυσε φοβερούς διωγμούς. Καταγόταν από την παλαιά πόλη Βύβλο της Παλαιστίνης, όπου ζούσαν χριστιανοί ήδη από την εποχή των αγίων Αποστόλων.

Ο πατέρας της Ευτόλμιος και η μητέρα της ήταν ευσεβείς και τίμιοι Χριστιανοί, ευλογημένοι από τον Κύριο. Ο Θεός τούς χάρισε αυτή τη μοναδική κόρη, την οποία ονόμασαν Ακυλίνα με μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη. Τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της, η μητέρα την παρουσίασε στον επίσκοπο Ευθάλιο, ο οποίος κατήχησε το βρέφος. Δύο μήνες αργότερα ο ίδιος επίσκοπος βάπτισε την Ακυλίνα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Στο δεύτερο έτος της ηλικίας της η μικρή Ακυλίνα έχασε τον αγαπημένο της πατέρα, ο οποίος αναχώρησε για τα ουράνια σκηνώματα. Έμεινε υπό τη φροντίδα της ευσεβούς μητέρας της, η οποία την ανέθρεψε με τα ιερά διδάγματα της χριστιανικής πίστεως. Σε ηλικία επτά μόνο ετών είχε ήδη αφομοιώσει πλήρως όλες τις σωτήριες οδηγίες και τα παραδείγματα της μητέρας της. Καθώς μεγάλωνε, γέμιζε ολοένα και περισσότερο από τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος και κοσμούνταν με τη χάρη του Χριστού.

Με σπάνια ωριμότητα ψυχής, η νεαρή Ακυλίνα νικούσε ως ασήμαντα πράγματα τα ασεβή διατάγματα των αυτοκρατόρων για την λατρεία των ειδώλων. Όταν συμπλήρωσε τα δέκα της χρόνια, ξεκίνησε το έβδομο έτος της βασιλείας του σκληρού αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Εκείνη την εποχή ένας αξιωματούχος ονόματι Βολουσιανός ανέλαβε τη διοίκηση ολόκληρης της Παλαιστινιακής χώρας με βάναυση εξουσία. Ο άρχοντας αυτός ήταν περισσότερο γέννημα του διαβόλου παρά συνηθισμένος άνθρωπος, μη αναγνωρίζοντας τον αληθινό Δημιουργό όλων των όντων.

Με ανικανοποίητη κακία άρχισε να καταδιώκει τους ευσεβείς ακολούθους του Σωτήρος Χριστού σε ολόκληρη την περιοχή της δικαιοδοσίας του. Πολλοί γενναίοι στρατιώτες του Χριστού υπέμειναν τότε σκληρότατες δοκιμασίες και αξιώθηκαν τους αμαράντινους στεφάνους του ένδοξου μαρτυρίου. Στις ημέρες εκείνες η μακαρία Ακυλίνα, γεμάτη θεογνωσία, παρακινούσε τις συνομήλικές της φίλες προς την σωτήρια οδό του Χριστού. Τους έλεγε ότι καμία ωφέλεια δεν τους έφερνε η λατρεία των άφωνων και αναίσθητων ειδώλων της παλαιάς θρησκείας.

Ομολογούσε στις σύντροφές της ότι λάτρευε τον Έναν αληθινό Θεό, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη. Όταν εκείνες της θύμιζαν ότι ο Χριστός σταυρώθηκε από τους Ιουδαίους, εκείνη απαντούσε με βαθιά θεολογική γνώση και πειθώ. Έλεγε με σταθερότητα ότι ο θάνατος δεν είχε καμία εξουσία πάνω στον Σωτήρα, ο οποίος ανέστησε τους νεκρούς με την Αναστάσή του. Ένας από τους δούλους του άρχοντα ονόματι Νικόδημος άκουσε αυτές τις συζητήσεις και τις αναφερε τελικά στον κύριό του Βολουσιανό.

Όταν ο άρχοντας έμαθε για την τόλμη της Ακυλίνης, έστειλε αμέσως τους υπηρέτες του να συλλάβουν την νεαρή χριστιανή. Η σύλληψη της αγίας μάρτυρος έγινε κατά το δεύτερο έτος της εξουσίας του Βολουσιανού, όταν εκείνη ήταν μόλις δώδεκα ετών. Όταν την οδήγησαν στο ασεβές δικαστήριο, ο Βολουσιανός την ρώτησε αν αυτή ήταν που αντιστεκόταν στα αυτοκρατορικά διατάγματα. Της ζήτησε να αρνηθεί τον Εσταυρωμένο και να προσφέρει τιμές και θυσίες στους αθάνατους θεούς της παλαιάς λατρείας.

Η Αγία απάντησε με θαυμαστή παρρησία ότι αν την καταδίκαζε σε πικρά μαρτύρια, θα της χάριζε άφθαρτο στέφανο. Δήλωσε καθαρά ότι δεν επρόκειτο ποτέ να αρνηθεί το όνομα του Σωτήρος της, όσα κι αν ήταν τα μαρτύρια. Τότε ο Βολουσιανός άρχισε με κολακείες να προσπαθεί να μεταπείσει τη νεαρή ομολογήτρια, λυπούμενος δήθεν τη νεότητα και την ομορφιά της. Της είπε ότι τα τρυφερά μέλη της θα συντρίβονταν αμέσως, αν τα παρέδιδε στους σκληρούς δημίους.

Η Αγία Ακυλίνα όμως απάντησε ότι δεν παρακαλούσε για κανένα οίκτο από εκείνον τον ασεβή τύραννο. Τον προέτρεψε μάλιστα να συμπεριφερθεί απέναντί της με την μεγαλύτερη ωμότητα, για να φανεί η δύναμη του Χριστού της. Ο Ανθύπατος, βλέποντας ότι καμία προτροπή δεν μπορούσε να μεταπείσει τη δούλη του Χριστού, διέταξε να την χτυπήσουν στο πρόσωπο. Η ηρωίδα του Χριστού φώναξε τότε ότι ο τύραννος δεν θα έμενε ατιμώρητος, αφού χτύπησε εικόνα Θεού.

Έπειτα ο σκληρός άρχοντας πρόσταξε να γυμνωθεί η αγία παρθένος και να μαστιγωθεί ανελέητα από δύο στρατιώτες με μεγάλη βία. Καθώς δερνόταν, την προκαλούσε να καλέσει τον Θεό της να έρθει και να την απαλλάξει από τα χέρια του. Η Αγία απάντησε με σταθερότητα ότι ο Κύριος της ήταν αόρατα παρών μαζί της και της παρείχε δύναμη και υπομονή. Όσο περισσότερο υπέφερε, τόσο περισσότερη δύναμη και αντοχή της χάριζε ο φιλάνθρωπος Σωτήρας μέσα στις δοκιμασίες.

Στη συνέχεια ο τύραννος διέταξε να διατρήσουν τις ακοές της μάρτυρος με πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδους με φοβερό τρόπο. Καθώς οι ραβδιοί διαπερνούσαν τον εγκέφαλο της παρθένου, ο μυελός χυνόταν μαζί με το αίμα από τα ρουθούνια της. Παρά τις φρικτές αυτές αλγεινές οδύνες, η Αγία προσευχόταν συνεχώς στον Κύριο για ενίσχυση και τελείωση του μαρτυρίου της. Παρακαλούσε τον Σωτήρα να την οδηγήσει μέχρι το τέλος του αγώνα και να διαφυλάξει άσβεστο το λυχνάρι της παρθενίας της.

Από τις ανυπόφορες αλγηδόνες έπεσε στη γη σαν νεκρή, ενώ ο Ανθύπατος νόμισε ότι όντως είχε αφήσει την τελευταία της πνοή. Διέταξε λοιπόν να την βγάλουν έξω από την πόλη και να την εγκαταλείψουν στους πεινασμένους σκύλους. Δεν τη θεωρούσε άξια συνηθισμένης ταφής, ως παραβάτη των αυτοκρατορικών διαταγμάτων και υβρίστρια των ρωμαϊκών θεών. Ολόκληρη την ημέρα η Αγία Ακυλίνα κειτόταν εγκαταλειμμένη στην πεδιάδα δίπλα στον δημόσιο δρόμο της πόλης.

Στο μεσάνυχτο εμφανίστηκε στη μακαρία παρθένο ένας ολόλαμπρος Άγγελος του Κυρίου με ουράνιο και άκτιστο θείο φως. Την άγγιξε με στοργή και της είπε με γλυκύτητα να σηκωθεί υγιής, για να ελέγξει τον ασεβή Βολουσιανό. Της εξήγησε ότι όλα τα σχέδια του τυράννου ήταν μηδαμινά ενώπιον του Δημιουργού του ουρανού και της γης. Αμέσως η Αγία Ακυλίνα σηκώθηκε εντελώς αβλαβής και άρχισε να ευχαριστεί τον Κύριο για τη σωτήρια θαυματουργική επέμβασή Του.

Τον εξευχαρίστησε για τη δωρεά της θεραπείας της και Τον παρακαλούσε να την στεφανώσει στο πέρας του μαρτυρίου της. Από τους ουρανούς ακούστηκε η θεϊκή φωνή του Κυρίου, η οποία της επιβεβαίωνε ότι θα εκπληρωνόταν η αίτησή της. Με αρρητη χαρά η Αγία ξεκίνησε αμέσως προς την πόλη, καθοδηγούμενη από τον φωτεινό Άγγελο του Θεού. Όταν έφτασε στις πύλες της πόλης, εκείνες ανοίχθηκαν θαυματουργικά μόνες τους χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση ή πίεση.

Η Αγία έφτασε ανεμπόδιστα μέχρι το ίδιο το παλάτι του ασεβούς Βολουσιανού και στάθηκε ενώπιον του κοιμωμένου τυράννου. Όταν ο άρχοντας ξύπνησε και αντίκρισε την Αγία, τρομοκρατήθηκε και φώναξε αμέσως τους κουβικουλάριους και υπηρέτες του παλατιού. Εκείνοι ανέβασαν τους πυρσούς και αναγνώρισαν αμέσως την Ακυλίνα, την οποία ο ίδιος είχε διατάξει να ριχτεί στους σκύλους. Ο Βολουσιανός τρομοκρατημένος διέταξε να την κρατήσουν υπό φύλαξη μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης κρίσιμης ημέρας.

Όταν ξημέρωσε η νέα ημέρα, ο Βολουσιανός την κάλεσε ξανά στο δικαστήριο και αποφάσισε να την αποκεφαλίσει έξω από την πόλη. Όταν έφτασαν στον τόπο εκτελέσεως, η μακαρία παρθένος ζήτησε λίγο χρόνο για να προσευχηθεί θερμά στον αγαπημένο της Νυμφίο Χριστό. Σήκωσε τα μάτια της προς τον ουρανό και ευχαρίστησε τον Κύριο, που την οδήγησε στο τέλος του ένδοξου μαρτυρικού αγώνα της. Σε απάντηση της προσευχής της ακούστηκε από τον ουρανό θεϊκή φωνή, που την καλούσε στην ουράνια Βασιλεία ως εκλεκτή παρθένο.

Πριν προλάβει ο δήμιος να σηκώσει το ξίφος του, η μακαρία μάρτυς παρέδωσε αμέσως την αγία ψυχή της στον Κύριο. Ο δήμιος, μη τολμώντας να παραβιάσει την εντολή του Ανθυπάτου, έκοψε τότε με το ξίφος την κεφαλή της ήδη κεκοιμημένης μάρτυρος. Από την πληγή του λαιμού της, αντί για αίμα, έτρεξε θαυματουργικά λευκό γάλα ως απόδειξη παρθενίας και αγιότητας. Οι ευλαβείς χριστιανοί που παρευρίσκονταν στην εκτέλεση πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας ως ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό αξίας.

Άλειψαν τα λείψανα με πολύτιμα αρωματικά μύρα και τα ενταφίασαν με τιμή μέσα στην ίδια την πόλη της Βύβλου. Από τον τάφο της Αγίας Ακυλίνης άρχισαν αμέσως να επιτελούνται πολλές θαυμαστές ιάσεις στους πάσχοντες πιστούς προσκυνητές. Αργότερα τα λείψανα μεταφέρθηκαν στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκαν με τιμές σε ναό αφιερωμένο στο όνομά της. Πρεσβείαις της Αγίας Ακυλίνης της παρθενομάρτυρος, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές των πιστών δούλων σου, αμήν.