Άγιος Βασσιανός Επίσκοπος Λοδίου

Στις Συρακούσες της Σικελίας ήλθε στον κόσμον ο μετέπειτα ιεράρχης Βασσιανός, με πατέρα τον επιφανή ηγεμόνα Σέργιον, που ήταν ειδωλολάτρης. Από μικρό παιδί ξεχώριζε για τη σύνεσιν και την σωφροσύνην του, σαν να ήταν γέροντας από τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του τον έστειλε στη μεγάλη Ρώμην για να μελετήσει την ελληνικήν φιλοσοφίαν, ώστε να γίνει διάδοχός του στην εξουσίαν. Ο εκ φύσεως ευφυής Βασσιανός σπούδαζε με ζήλον τις φιλοσοφικές σχολές, αλλά εκεί άκουσε για το όνομα του Χριστού.

Όταν εγνώρισε τη ζωή των χριστιανών, η καρδιά του φλέχθηκε και επιθύμησε να αλλάξει την ελληνικήν φιλοσοφίαν με το χριστιανικόν φιλοσοφείν. Ο Κύριος εφανέρωσε σε όνειρον τρεις φορές σε έναν ευσεβή πρεσβύτερον της Ρώμης την επιθυμίαν του νεαρού. Ο πρεσβύτερος Γορδιανός γύρισε όλες τις σχολές της Ρώμης μέχρι που βρήκε τον νέον τον οποίον είχε δει στο όραμα. Τον αγκάλιασε με στοργήν και του εξήγησε τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως, καθώς και τα μυστήρια του ευαγγελικού βίου.

Ο νεαρός Βασσιανός κατηχήθη και άρχισε σκληράν χριστιανικήν άσκησιν, νηστεύοντας την ημέραν και μένοντας άυπνος μέσα στις προσευχές. Τα δύο τρίτα της τροφής του εμοίραζε στους πτωχούς, αναδεικνυόμενος έτσι ζωντανόν παράδειγμα χριστιανικής πολιτείας μέσα στην ειδωλολατρικήν Ρώμην. Όταν ήλθε η ώρα του αγίου βαπτίσματος, ο Βασσιανός κατέβηκε στη θείαν κολυμβήθραν με τον πιστόν δούλον του. Είδε εκεί έναν θαυμαστόν νεανίαν να λάμπει σαν τον ήλιον, ο οποίος υπηρετούσε στην ιεράν τελετή.

Όταν ετόλμησε ο Βασσιανός να ρωτήσει ποιος είναι, εκείνος του απάντησε ότι είχε σταλεί από καιρό για να τον βοηθήσει. Μετά τα λόγια αυτά, ο νεανίας έγινε αόρατος, και ολόκληρος ο χώρος εγέμισε από θαυμαστήν ευωδίαν παραδείσου. Όλοι οι παρόντες ένιωσαν ότι ευρίσκοντο όχι στη γη αλλά στους ουρανούς, για περίπου μισήν ώραν. Μετά το βάπτισμα, ο Βασσιανός εντατικοποίησε ακόμη περισσότερο την ασκητικήν του πολιτείαν, νεκρώνοντας το νεαρόν του σώμα.

Οι υπηρέται του πατρός του αρχικά εξεπλήσσοντο από τη μεγάλην εγκράτειάν του και ανησυχούσαν για την υγείαν του. Καθώς όμως παρατηρούσαν τη ζωήν του, διαπίστωσαν ότι είχε γίνει χριστιανός και ξεκίνησαν να επιστρέφουν στις Συρακούσες ένας ένας. Πληροφόρησαν τον πατέρα του Σέργιον, ο οποίος εθλίβη βαθύτατα και μηχανευόταν τρόπους για να τον αποσπάσει από την νέα πίστιν. Ο Σέργιος ετοιμαζόταν να στείλει νέους υπηρέτας στη Ρώμην ώστε να φέρουν τον υιόν του πίσω στην ειδωλολατρική Σικελίαν.

Ο Βασσιανός όμως έμεινε ανυποχώρητος στη νέα του πίστιν, και μέσω άυπνης προσευχής εζητούσε ουρανίαν προστασίαν. Μία νύκτα, καθώς εκοιμάτο εξαντλημένος μετά τη μεγάλην προσευχήν του, άκουσε ουρανίαν φωνήν να τον επαινεί ως πιστόν στρατιώτην του Χριστού. Στον ναόν του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, μία νύκτα ο Βασσιανός είδε τιμημένον γέροντα στολισμένον με γκρίζα μαλλιά να του εμφανίζεται. Ο γέροντας του ωμολόγησε ότι ήταν ο ίδιος ο απόστολος Ιωάννης, και του είπε να φύγει αμέσως προς τη Ραβέννα.

Ο Βασσιανός, χαρούμενος από την αποστολικήν εμφάνισιν, προσευχήθηκε ολονυκτίως, εμοίρασε τα υπάρχοντά του στους πτωχούς της Ρώμης. Με την ευλογίαν του πνευματικού του πατρός Γορδιανού, αναχώρησε το ίδιο βράδυ μαζί με τον πιστόν δούλον του προς τη Ραβέννα. Στην οδοιπορίαν τους είδαν μία ελαφίνα με δύο ελαφάκια που εκυνηγούντο από κυνηγούς, και τα ζώα είχαν εξαντληθεί από τη σκληρή καταδίωξιν. Ο άγιος, κινηθείς από συμπάθειαν, διέταξε στο όνομα του Κυρίου να σταματήσει η ελαφίνα και να έλθει κοντά του.

Η ελαφίνα έγινε ήμερη και έγλειφε με στοργήν τα πόδια του αγίου, ενώ ο Βασσιανός την έφερνε με το χέρι του ήρεμα. Ένας σκληρός κυνηγός άπλωσε χέρι να την αρπάξει, αλλά αμέσως κατελήφθη από δαιμόνιον και έπεσε ξεψυχισμένος. Ο άγιος προσευχήθηκε με δάκρυα στον φιλάνθρωπον Θεόν, εξώρισε το δαιμόνιον στον τάρταρον και αποκατέστησε υγιή τον θεραπευμένον κυνηγόν. Όλοι οι κυνηγοί έπεσαν στα πόδια του αγίου με σεβασμόν, και η ελαφίνα με τα ελαφάκια απελευθερώθησαν για πάντα.

Φθάνοντας στη Ραβένναν, ο Βασσιανός παρουσιάσθηκε στον επίσκοπον Ούρσον, ο οποίος ήταν συγγενής του και τον εδέχθη με μεγάλην χαράν. Ο επίσκοπος του παραχώρησε ένα ήσυχον τόπον έξω από την πόλιν, κοντά στον ναόν του αγίου ιερομάρτυρος Απολλιναρίου της Ραβέννης. Εκεί ο όσιος ασκείτο σε νηστείαν και αδιάλειπτον προσευχήν, και ο Κύριος του εδώρισε τη χάριν να θεραπεύει σώματα και ψυχές. Όταν ένας δικαστής ονόματι Βιθίμνιος ωδηγήθη για αποκεφαλισμόν, επικαλέσθη τον άγιον Βασσιανόν, και το ξίφος έπεσε τρεις φορές από τα χέρια του δημίου.

Ο αυτοκράτωρ Ουαλεντινιανός έδωσε τότε επίσημον αυτοκρατορικήν εντολήν να απελευθερωθεί ο δικαστής, αναγνωρίζοντας τη θείαν προστασίαν του οσίου Βασσιανού. Οι κάτοικοι της πόλεως άρχισαν να βλέπουν τον Βασσιανόν ως άγγελον Θεού, και ο κλήρος εζήτησε να χειροτονηθεί ιερεύς. Έτσι, παρά τη θέλησίν του, ο όσιος ανέβη στον βαθμόν της ιερωσύνης και εξυπηρέτησε τον λαόν επί καιρόν. Όταν εκοιμήθη ο πιστός υπηρέτης του από τη Ρώμην, ο Βασσιανός ετέλεσε επιμνημόσυνη Λειτουργίαν επί επτά ημέρες.

Άκουσε τότε ουρανίαν φωνήν να του ανακοινώνει ότι η ψυχή του υπηρέτου είχε καταταχθεί στους αγίους. Ο όσιος ευρισκόταν ήδη σε υψηλήν πνευματικήν κατάστασιν, και ο Θεός ετοίμαζε ακόμη μεγαλύτερην δοκιμασίαν και διακονίαν για αυτόν. Σύντομα η μεγάλη του δόξα θα τον ωδηγούσε να γίνει επίσκοπος μιας μεγάλης πόλεως της Λιγουρίας. Στην πόλιν του Λοδίου της Λιγουρίας πέθανε εκείνον τον καιρόν ο επίσκοπος, και οι κάτοικοι ενήστευσαν τρεις ημέρες ζητώντας από τον Θεόν διάδοχον.

Σε όραμα ενός πρεσβυτέρου ονόματι Κλήμεντος εφανερώθη φωτεινός άγγελος, ο οποίος ανήγγειλε ότι ο Θεός είχε εκλέξει τον Βασσιανόν ως νέον επίσκοπον. Ο Κλήμης εξύπνησε και κάλεσε τους εξέχοντας του κλήρου και του λαού, και απέστειλαν αμέσως ευγενείς αντιπροσώπους στη Ραβέννα. Ο Θεός είχε ήδη φανερώσει στον Βασσιανόν την έλευσίν τους με ουράνιον όραμα, και τον προέτρεψε να μην αρνηθεί την κλήσιν. Όταν έφθασαν οι αντιπρόσωποι, ο όσιος εδέχθη ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να εναντιώνεται στο θέλημα του Θεού.

Ξεκίνησαν αμέσως μαζί προς το Λόδιον, όπου ο λαός εξήλθε με χαράν να υποδεχθεί τον νέον ποιμένα. Στο πλήθος, ένας παράλυτος που δεν μπορούσε να ομιλήσει ασπάσθη το χέρι του οσίου, και αμέσως εθεραπεύθη πλήρως. Για την επίσημον χειροτονίαν του Βασσιανού σε επίσκοπον ήλθαν στο Λόδιον ο άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων και ο συγγενής του Ούρσος Ραβέννης. Έγινε η επίσημη επισκοπική χειροτονία την πρώτην ημέραν του Ιανουαρίου, με μεγάλην χαράν και πανηγυρισμόν για ολόκληρην την πόλιν.

Ο όσιος Βασσιανός άρχισε να ποιμαίνει το ποίμνιόν του με λόγον και έργον, υπερέχοντας στο παράδειγμα της ενάρετης ζωής. Ο επίσκοπος Βασσιανός έκτισε στα ανατολικά της πόλεως μεγαλοπρεπή ναόν προς τιμήν των αγίων Αποστόλων, και κάλεσε τον άγιον Αμβρόσιον για τα εγκαίνια. Κατά την τέλεσιν των εγκαινίων, μία δαιμονισμένη παιδίσκη φώναξε με τη φωνήν του δαίμονος εναντίον των τριών ιεραρχών. Οι άγιοι έπεσαν στα γόνατά τους και προσευχήθηκαν θερμώς, και ο δαίμων εξήλθε με κραυγήν από την παιδίσκην, η οποία απεκαταστάθη υγιής.

Άλλοτε πάλι, ένα παιδί που εδαγκώθη από φίδι και απέθανε, μεταφέρθηκε στον νέον ναόν για κηδείαν. Ο όσιος Βασσιανός έδιωξε όλους έξω, προσευχήθηκε με δάκρυα και έπιασε το παιδί από το χέρι, και εκείνο εξύπνησε σαν από ύπνον. Όταν αρρώστησε ο φίλος του Αμβρόσιος, ο Βασσιανός έσπευσε στο Μεδιόλανον να τον επισκεφθεί και τον υπηρέτησε ως το τέλος. Μετά την κοίμησιν του Αμβροσίου, τον έθαψε με τιμές, και προσέφερε στη μνήμη του την αναίμακτον θυσίαν.

Σε άλλην επίσκεψιν στο Μεδιόλανον είδε με πνευματικά μάτια έναν νάνον δαίμονα να βαραίνει τη ζυγαριά ενός ανέντιμου ζυγιστού. Με την προσευχήν του ο άγιος εξώρισε τον δαίμονα και ωδήγησε σε μετάνοιαν τον αμαρτωλόν ζυγιστήν. Παρέμεινε στον επισκοπικόν θρόνον τριάντα πέντε χρόνια, και εκοιμήθη ειρηνικώς το τετρακοσιοστόν ένατον έτος, σε ηλικίαν ενενήντα ετών. Άγιε Βασσιανέ, επίσκοπε Λοδίου, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.