Στην ευλογημένην επαρχίαν της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας εποίμανε με αγάπην και σύνεσιν το ποίμνιον του Χριστού ο άγιος Αλέξιος. Ως επίσκοπος της Βιθυνίας ανέλαβε με ιεράν υπευθυνότητα την πνευματικήν φροντίδα του ποιμνίου, σε χρόνους δύσκολους για την ορθόδοξον πίστιν. Ο συναξαριστής υμνητής του τονίζει με νόημα ότι το όνομά του Αλέξιος συνδέεται με την έννοιαν του αλεξήματος των πόνων. Πραγματικά, υπέφερε πολλούς κόπους για την Εκκλησίαν, και βρήκε στο τέλος της επιγείου ζωής του τη μακαρίαν τρυφήν στους ουρανούς.

Λίγα μόνον στοιχεία της επιγείου ζωής του έχουν διασωθεί στους αιώνες, αλλά η μνήμη του παρέμεινε φωτεινόν υπόδειγμα ποιμένος. Με τη φλογερή του διδασκαλία και το θεάρεστον παράδειγμά του, στερέωνε τους χριστιανούς στην Ορθόδοξον πίστιν. Ησκήτευσε με αυστηρότητα και υπηρέτησε αδιάκοπα τα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, με ζήλον για τη σωτηρίαν των ψυχών. Καθοδηγούσε με στοργήν και αγαπώσαν πατρικήν καρδίαν τους πιστούς της επαρχίας του προς τη σωτηρίαν εν Χριστώ Ιησού.

Δεν εδείλιασε ποτέ ενώπιον των δοκιμασιών της εποχής του, αλλά παρέμεινε ακλόνητος στον επισκοπικόν θρόνον του. Όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες της επιγείου του διακονίας, εκοιμήθη ειρηνικώς, αναπαυθείς εις χείρας του Νυμφίου Χριστού. Παρέστη ευάρεστος ενώπιον του Δεσπότου, λαμβάνοντας τον στέφανον της δόξης που είχε ετοιμασθεί για εκείνον στους ουρανούς. Η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις δέκα Ιουνίου με μεγάλην ευλάβειαν από όλους τους Ορθοδόξους πιστούς.

Άγιε Αλέξιε, επίσκοπε Βιθυνίας, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.