Άγιοι Αλέξανδρος και Αντωνίνα οι μάρτυρες

Στην πόλιν του Κροδάμνου της Μικράς Ασίας ζούσε με χριστιανικήν ευσέβειαν η νεαρά παρθένος Αντωνίνα, ζωντανόν στολίδι της Εκκλησίας του Χριστού. Ο Κύριος, βλέποντας την αρετήν και τη φοβεράν αγνότητα της ψυχής της, την αξίωσε να λάβει τον λαμπρόν στέφανον του μαρτυρίου. Όταν εξέσπασε φοβερός διωγμός κατά των χριστιανών, η Αντωνίνα συνελήφθη και ωδηγήθη ενώπιον του σκληρού άρχοντος Φήστου. Εκείνος προσπάθησε να την δελεάσει με κοσμικά αγαθά, υποσχόμενος να την κάνει ιέρειαν της ειδωλολατρικής θεάς Αρτέμιδος.

Η αγία όμως απεκρίθη με γενναίαν παρρησίαν, καλώντας τον ίδιον τον τύραννον να εγκαταλείψει την λατρείαν των δαιμόνων ειδώλων. Όταν ο Φήστος βλασφήμησε τον Χριστόν, εκείνη του εξήγησε ότι ο Κύριος εσταυρώθη όντως, αλλά ανέστη την τρίτην ημέραν. Ομολόγησε πως ο Σωτήρ κάθεται τώρα στα δεξιά του Πατρός Του, καθώς αναγγέλλει ο προφήτης Δαβίδ στους Ψαλμούς. Όταν ο τύραννος την απείλησε με βασανιστήρια και ντροπιαστικήν παράδοσιν σε πορνείον, εκείνη του είπε να κάνει ό,τι θέλει.

Ωδηγήθη με χαρούμενον πρόσωπον και ψυχήν στη σκοτεινήν φυλακήν, παραδομένη σε τέσσερις φύλακας στρατιώτας του τυράννου. Ο Φήστος έδωσε εντολήν στον δεσμοφύλακα να μην την κακοποιήσουν, αλλά να την πείσουν με γλυκύτητα να αρνηθεί την πίστιν της. Όμως η αγία παρθένος δεν απήντησε ποτέ στις προτροπές των ανδρών, αλλά εστάθη γονατιστή σε αδιάλειπτον προσευχήν προς τον Χριστόν. Η αγία Αντωνίνα έμεινε στην φυλακήν τρεις ολόκληρες ημέρες, χωρίς να φάει ούτε να πιει τίποτε, προσευχομένη γονατιστή.

Μετά τις τρεις αυτές ημέρες, ξαφνικά ηκούσθη βροντή και τα κλείθρα της φυλακής συντρίφθηκαν, και οι θύρες ανοίχθησαν αυτομάτως. Ολόκληρη η φυλακή εφωτίσθη από ουράνιον φως, και ηκούσθη φωνή από τον ουρανόν να την παρηγορεί. Της είπε να σηκωθεί, να φάει άρτον και να πιει νερό, και να μη φοβάται καθόλου τον τύραννον. Η αγία Αντωνίνα ενισχυθείσα έφαγε λίγο φαγητό και κοιμήθηκε για λίγο πάνω στο σκληρό έδαφος της φυλακής. Όταν ξημέρωσε η νέα ημέρα, ο Φήστος τη μετέφερε ξανά μπροστά στο δικαστικόν του βήμα, και εκείνη γελούσε με ηρεμίαν.

Όταν την ρώτησε γιατί γελάει, η αγία του απήντησε ότι έβλεπε σύντομα να καταρρέει ο θρόνος του και να καταστρέφεται εκείνος. Ο τύραννος εξωργίσθη και διέταξε να την κτυπήσουν με μαστίγια, αλλά η αγία προσευχόταν δοξολογώντας τον Θεόν. Έπειτα διέταξε να την οδηγήσουν σε πορνείον για να ατιμασθεί, αλλά ο Κύριος είχε ετοιμάσει θαυμαστήν διάσωσιν. Άγγελος Κυρίου εφάνη σε έναν εικοσιτριών ετών στρατιώτην ονόματι Αλέξανδρον, και τον προέτρεψε να την σώσει με θάρρος.

Ο Αλέξανδρος υπακούοντας στη θείαν φωνήν, ετοιμάσθηκε με γενναίαν αποφασιστικότητα να επιτελέσει την παράδοξη εκείνην αποστολήν. Ο γενναιόψυχος Αλέξανδρος έσπευσε στον Φήστον και του εζήτησε άδειαν να εισέλθει μόνος στο δωμάτιον της Αντωνίνης. Είπε ότι θα προσπαθήσει να την πείσει να υπακούσει, και αν αποτύχει, ο τύραννος θα ηδύνατο να κάνει ό,τι θέλει. Ο Φήστος του έδωσε ευχαρίστως την άδειαν, νομίζοντας ότι θα φέρει εις πέρας την ντροπιαστικήν αποστολήν.

Όταν ο Αλέξανδρος εμπήκε στο δωμάτιον, έπεσε στα πόδια της παρθένου και της ωμολόγησε ότι ο Κύριος τον έστειλε για να την σώσει. Η αγία τρόμαξε αρχικά, αλλά ηκούσθη ουρανία φωνή που την εκάλει να μην φοβάται και να φορέσει την στρατιωτικήν στολήν του Αλεξάνδρου. Η αγία Αντωνίνα φόρεσε τη στολήν του στρατιώτου, εκάλυψε το πρόσωπόν της και βγήκε από το δωμάτιον με ηρεμίαν. Ο Φήστος νόμισε ότι έβγαινε ο Αλέξανδρος, και έστειλε τέσσερις άλλους στρατιώτας μέσα για να ντροπιάσουν την δήθεν παρθένον.

Όταν εκείνοι εμπήκαν στο δωμάτιον, βρήκαν μόνον τον Αλέξανδρον, και τον ωδήγησαν αμέσως ενώπιον του οργισμένου τυράννου Φήστου. Ο Φήστος τον ηρώτησε με μανίαν πού είναι η νεάνις, και τον κατηγόρησε ότι την ατίμασε και την έκρυψε. Όταν ο Αλέξανδρος δεν απήντησε, ο τύραννος διέταξε να τον κρεμάσουν και να τον δείρουν χωρίς οίκτον στους κήπους. Ενώ τον ράβδιζαν αλύπητα, ηκούσθη ξαφνικά φωνή από τον ουρανόν, η οποία ωμίλησε ευθέως στον σκληρόν τύραννον.

Η φωνή ερωτούσε τον Φήστον γιατί βασανίζει αθώον άνθρωπον, και ο τύραννος, ταραγμένος, έδωσε εντολήν να τον κατεβάσουν από το δένδρον. Έβαλε τον Αλέξανδρον πίσω στη φυλακήν, και διέταξε γενικήν αναζήτησιν της φυγάδος Αντωνίνης σε όλην την περιοχήν. Πέντε ημέρες αργότερα, διέταξε να φέρουν ξανά τον Αλέξανδρον για ανάκρισιν, και τον ηρώτησε αν συμμετείχε. Ο γενναιόψυχος μάρτυς απήντησε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει ποτέ τη χριστιανικήν του πίστιν, παρά τις απειλές.

Στο ίδιο χρονικό σημείον, εμφανίσθη στην αγίαν Αντωνίναν ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός μέσα σε όραμα. Ο Κύριος της είπε να πάρει θάρρος και να μεταβεί στον τόπον όπου ευρισκόταν ο σκληρός τύραννος Φήστος. Η αγία επήγε αμέσως άφοβα στο δικαστικόν βήμα, και του δήλωσε ότι ήταν εκείνη που εζήτησε να ατιμώσει. Είπε ότι ήρθε μόνη της για να καταισχύνει την μάταιαν δύναμίν του και να ανατρέψει τη μανίαν του. Ο Φήστος, εξωργισμένος, διέταξε να την κρεμάσουν και να τη δείρουν, ενώ τη ρωτούσε αν παρέμενε ακόμη αγνή παρθένος.

Η νεάνις δεν έδινε σημασία στις βρισιές και τις απειλές, αλλά εδοξολογούσε σιωπηλά τον ουράνιον Νυμφίον της. Με κάθε νέον κτύπημα η ψυχή της έτρεχε προς τον Χριστόν, αναζητώντας εκεί τη δύναμιν για το αποκορύφωμα του μαρτυρίου. Η αγία Αντωνίνα υπέμεινε τα κτυπήματα χωρίς να εκβάλει στεναγμόν, και όταν την κατέβασαν, ωμολόγησε ότι ο Θεός τη διεφύλαξε αγνήν. Ο τύραννος εξεπλάγη και της επρότεινε ξανά μαζί με τον Αλέξανδρον να θυσιάσει στους ψεύτικους θεούς, υποσχόμενος ασφάλειαν.

Οι δύο άγιοι μάρτυρες όμως απήντησαν ωσάν με ένα στόμα, ότι κανένα βασανιστήριον δεν θα τους έκαμπτε. Είπαν ότι δεν θα προσκυνήσουν ποτέ τους αμαθείς και αδύναμους ψεύτικους θεούς, που στερούνται κάθε δυνάμεως. Ο τύραννος, εκτός εαυτού, διέταξε να τους κόψουν τα χέρια, και οι μάρτυρες έτειναν τα χέρια τους με γενναιότητα. Έπειτα τους εκρέμασε σε ξύλον και διέταξε να τους κτυπούν δυνατά, και ταυτόχρονα να ορύξουν έναν βαθύν λάκκον.

Έβαλε ξύλα και ξερά κλαδιά στον λάκκον, καθώς ετοιμαζόταν να τους ρίξει εκεί και να τους κάψει ζωντανούς. Οι άγιοι όμως μάρτυρες δεν αισθάνοντο πόνον από τα χτυπήματα, αλλά εδοξολογούσαν τον Σωτήρα Χριστόν με δυνατή φωνή. Όταν τους έριξε στη φωτιά, μετά τους ραντίσαν με πίσσαν, ώστε ούτε τα οστά τους να μη διασωθούν. Η μακαρία τελείωσις των αγίων Αλεξάνδρου και Αντωνίνης συνέβη στις τρεις ημέρες του Μαΐου, ημέρα Σάββατον, και ώρα ενάτη της ημέρας.

Έλαβαν τότε με χαράν τους ουρανίους στεφάνους από τον αληθινόν Νυμφίον, και ενετάχθησαν στην χορείαν των αθλοφόρων μαρτύρων. Ο σκληρός τύραννος Φήστος, αφού εξετέλεσε τη μανιώδη του απόφασιν, επέστρεψε στο σπίτι του χωρίς να μπορεί να φάει ή να πιει. Έγινε αμέσως άφωνος και βωβός, καθώς πονηρόν πνεύμα εστάλη επάνω του από τους αγίους αγγέλους ως δίκαιον τιμώρημα. Επί επτά ολόκληρες ημέρες ο τύραννος εβασανίζετο με δαιμονικά μαρτύρια, χωρίς καμίαν ανακούφισιν από τους πόνους.

Στο τέλος των επτά αυτών ημερών εξέβαλε με βία την ψεύτικην και αμαρτωλήν του ψυχήν, παραδίδοντάς την στις φλόγες της κολάσεως. Από τον θάνατόν του, ο διωγμός των χριστιανών στην περιοχήν εκείνη εκόπασε, και ο λαός του Θεού ευρήκε ησυχίαν. Τα πανίερα και τίμια λείψανα των αγίων Αλεξάνδρου και Αντωνίνης μετεκομίσθησαν αργότερα στην βασιλεύουσαν πόλιν της Κωνσταντινουπόλεως. Εναπετέθησαν εκεί με τιμές στην ιστορικήν μονήν του Μαξίμου, όπου εθαυματούργουν επί αιώνας ολοκλήρους, παρηγορώντας τους πιστούς.

Στο Προλόγιον της Εκκλησίας η μνήμη τους αναγράφεται στις δέκα Ιουνίου, αν και εμαρτύρησαν τον Μάιον. Ο Σωτήρ Χριστός εδόξασε τους πιστούς δούλους Του με αμαράντους στεφάνους και με την ουρανίαν αγαλλίασιν. Έτσι, η ιερά αυτή συζυγία αναδείχθηκε ένδοξον στολίδι της αγίας του Χριστού Εκκλησίας, ανθίζοντας στους αιώνες των αιώνων. Άγιοι ένδοξοι μάρτυρες, στρατιώτη Αλέξανδρε και παρθενομάρτυς Αντωνίνα, πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Νυμφίος Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.