Όσιος Κύριλλος ο θαυματουργός ο εν τη Λευκή Λίμνη

Στη Μόσχα της Ρωσσίας γεννήθηκε ο όσιος Κύριλλος, που είχε στον κόσμον το όνομα Κοσμάς, από ευσεβέστατους και ευλαβέστατους γονείς. Από τη νεότητά του έμεινε ορφανός και ζούσε στο σπίτι του συγγενούς του βογιάρου Τιμοθέου, στην αυλή του μεγάλου ηγεμόνος Δημητρίου Δονσκόι. Η κοσμική ζωή της αυλής όμως δεν τον ικανοποιούσε, και η ψυχή του εζήτη με σφοδρόν πόθον τον Χριστόν στην έρημον. Γνωρίζοντας ότι ο Τιμόθεος δεν θα συγκατένευε ποτέ στο να γίνει ο Κοσμάς μοναχός, ο όσιος Στέφανος του Μάχρα τον ενέδυσε με ράσον.

Έδωσε στον νέον το όνομα Κύριλλος, εμπιστευόμενος τα υπόλοιπα στο θέλημα του Θεού και την μοναχικήν προαίρεσιν του νεοφωτίστου. Ο όσιος Στέφανος επεσκέφθη τότε τον Τιμόθεον, ο οποίος τον υπεδέχθη με χαράν και του εζήτη ταπεινά την ευλογίαν του. Ο γέρων του απάντησε με μυστηριώδη τρόπον ότι ο Κύριλλος, εκείνος που παρακαλεί τον Θεόν, του δίδει την ευχήν του. Όταν ο βογιάρος εξεπλάγη και ζήτησε εξηγήσεις, ο γέρων τού εξήγησε ότι ο Κύριλλος ήταν τώρα ο Κοσμάς.

Στην αρχή ο Τιμόθεος εθύμωσε σφοδρώς, αλλά μετά την παρέμβασιν της συζύγου του εμετανόησε και έδωσε τη συγκατάθεσίν του ολόψυχα. Ζήτησαν αμοιβαία συγχώρησιν με τον γέροντα Στέφανον, και έτσι ο Κύριλλος εδιάθεσε όλα τα υπάρχοντά του στους πτωχούς της Μόσχας. Πριν επιστρέψει στη Μάχρα, ο ηγούμενος Στέφανος έφερε τον νέον μοναχόν στη μονήν Σιμόνωβ, που είχε ιδρύσει ο αρχιμανδρίτης Θεόδωρος, ανηψιός του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ. Εκεί εκάρη επισήμως μοναχός ο Κύριλλος και άρχισε αμέσως την μοναχικήν του πολιτείαν με ζήλον και υπακοήν.

Εξετέλει τα διακονήματά του υπό τη σοφή καθοδήγησιν του γέροντος Μιχαήλ, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος Σμολένσκ. Τις νύχτες ο γέρων ανεγίγνωσκε με κατάνυξιν τους Ψαλμούς, και ο Κύριλλος εκείνες τις ώρες έβανε αμέτρητες μετάνοιες. Με το πρώτον κτύπημα του κώδωνος, έσπευδε αμέσως στην εκκλησία για τον όρθρον, χωρίς ποτέ να καθυστερήσει στο κελλί. Παρακάλεσε κάποτε τον γέροντά του να του επιτρέψει να τρώγει μόνον κάθε δύο ή τρεις ημέρες, για αυστηροτέραν άσκησιν.

Ο πεπειραμένος γέρων όμως δεν του το επέτρεψε, αλλά τον ευλόγησε να τρώγει μαζί με τους αδελφούς, χωρίς όμως κορεσμόν. Διακονούσε αρχικώς στον φούρνον της μονής, μεταφέροντας νερόν, σχίζοντας ξύλα και διανέμοντας τους άρτους στους αδελφούς. Όταν ο όσιος Σέργιος του Ραντονέζ ερχόταν στη μονή να συναντήσει τον ανηψιόν του, αναζητούσε πρώτα τον Κύριλλον στον φούρνον. Εκεί συνομιλούσαν εκτενώς για πνευματικά ζητήματα και θέματα της ασκήσεως, πριν ο Σέργιος επισκεφθεί οποιονδήποτε άλλον αδελφόν μέσα στο μοναστήρι.

Μετά από καιρόν, ο Κύριλλος μετακινήθηκε από τον φούρνον στο μαγειρείον, όπου ησκείτο νυχθημερόν στις φλόγες της φωτιάς. Ατενίζοντας την καιόμενη φωτιά, έλεγε στον εαυτόν του να δείξει υπομονήν, ώστε διά της φωτιάς αυτής να σωθεί από την αιωνίαν φωτιάν της κολάσεως. Ο Κύριλλος εκοπίασε εννέα ολόκληρα έτη στο μαγειρείον, και ο Θεός του εδώρισε τέτοιαν μαλακήν καρδίαν, ώστε δεν μπορούσε να φάει χωρίς δάκρυα. Όλοι οι αδελφοί τον έβλεπαν πλέον όχι ως άνθρωπον, αλλά ως άγγελον Θεού επί της γης μέσα στο μοναστήρι.

Φεύγοντας τη δόξαν των ανθρώπων, άρχισε να συμπεριφέρεται ως διά Χριστόν σαλός για να αποφύγει τους επαίνους. Ως ποινήν παραβάσεως της ευταξίας, ο ηγούμενος τον ετιμώρησε σε σαράντα ημέρες ψωμί και νερό μόνον, και εκείνος υπεδέχθη την τιμωρίαν με χαράν. Ο πεπειραμένος ηγούμενος όμως διέκρινε ότι ο Κύριλλος δεν συμπεριφέρετο ως σαλός από υπερηφάνειαν, αλλά από ταπεινοφροσύνην και θεϊκόν ζήλον. Παρά τη θέλησίν του οι αδελφοί τον υπεχρέωσαν να δεχθεί τη χειροτονίαν εις πρεσβύτερον, και όταν δεν λειτουργούσε, εκείνος επιδιδόταν σε βαρεία εργασία.

Όταν ο Θεόδωρος έγινε αρχιεπίσκοπος Ροστώφ, οι αδελφοί εξέλεξαν τον Κύριλλον αρχιμανδρίτην της μονής το χίλια τριακόσια ογδοηκοστόν όγδοον. Σύντομα όμως ευγενείς και πλούσιοι άνθρωποι άρχισαν να τον επισκέπτονται, και ο Άγιος, ταραγμένος, εζήτη να φύγει από την ηγουμενίαν. Παρά τις παρακλήσεις των αδελφών της μονής, εκείνος δεν θέλησε να μείνει ηγούμενος, αλλά απεχώρησε στο παλαιό κελλί του. Η ψυχή του οσίου επέθυμε με σφοδρόν πόθον την μοναξιά και την ησυχίαν, και παρακαλούσε τη Θεοτόκον να του υποδείξει τόπον σωτηρίας.

Μία νύχτα διάβαζε στο κελλί του τον Ακάθιστον Ύμνον μπροστά στην ιεράν εικόνα της Οδηγητρίας, και έφθασε στον όγδοον Κοντάκιον. Τότε άκουσε φωνήν να του λέγει να μεταβεί στη Λευκή Λίμνη, στο Μπελοζέρσκ, όπου εκείνη είχε ετοιμάσει τόπον για αυτόν. Στη μακρινή και έρημον εκείνην περιοχήν της Λευκής Λίμνης, βρήκε ακριβώς τον τόπον που είχε δει στο όραμά του από πριν. Μαζί με τον σύντροφόν του όσιον Θεραπόντα του Μπελοζέρσκ, έστησαν εκεί έναν σταυρόν και έσκαψαν ένα υπόγειον κελλί.

Σε λίγο ο όσιος Θεραπών μετέβη σε άλλον τόπον, και ο όσιος Κύριλλος έμεινε μόνος του να ασκείται στο σημείον εκείνο. Δεν μπόρεσε όμως να ζήσει ούτε έναν χρόνον στο υπόγειον εκείνο κελλί, καθώς πειρασμοί και θαύματα διεδέχοντο το ένα το άλλο. Μία φορά, ταραγμένος από παράδοξον όνειρον, ξάπλωσε να κοιμηθεί κάτω από ένα πεύκο, αλλά μόλις έκλεισε τα μάτια, άκουσε φωνήν. Η φωνή τού φώναξε να φύγει αμέσως, και μόλις πρόλαβε να πηδήσει στο πλάι όταν το πεύκο έπεσε με ορμή.

Από εκείνο το πεύκο ο ασκητής έφτιαξε αργότερα έναν σταυρόν, αναγνωρίζοντας με ευγνωμοσύνην την θαυμαστήν προστασίαν του Θεού στη ζωή του. Δύο μοναχοί που ο Κύριλλος αγαπούσε, ο Ζεβεδαίος και ο Διονύσιος, ήλθαν κοντά του από τη μονή Σιμόνωβ, και κατόπιν προσετέθη ο Ναθαναήλ. Πολλοί άλλοι άρχισαν να συρρέουν προς τον γέροντα ζητώντας να καρούν μοναχοί, και ο όσιος κατάλαβε ότι ο καιρός της ησυχίας του ετελείωσε. το χίλια τριακόσια ενενηκοστόν έβδομον οικοδόμησε ναόν προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και έδωσε τυπικόν κοινοβιακής ζωής.

Κανείς δεν έπρεπε να ομιλεί μέσα στην εκκλησίαν, ούτε να φύγει πριν τελειώσει η ακολουθία, και προσέρχονταν να ασπασθούν το Ευαγγέλιον κατά τάξιν. Ο Κύριος αντάμειψε τον όσιον με χαρίσματα διοράσεως και θεραπείας, και πολλά θαύματα συνέβαιναν στην αδελφότητα. Κάποτε δεν υπήρχε κρασί για τη Θεία Λειτουργίαν, αλλά όταν άνοιξαν το άδειο δοχείον με ευχήν του οσίου, εκείνο γέμισε. Σε καιρόν φοβερής λιμοκτονίας, διένειμε άρτους σε όλους τους πεινασμένους, και όσο μοίραζε τόσο πολλαπλασιάζοντο μυστηριωδώς.

Ετέλεσε την τελευταίαν του Θείαν Λειτουργίαν την ημέραν της Πεντηκοστής, και έδωσε στους αδελφούς την τελευταίαν του παραίνεσιν για αμοιβαίαν αγάπην. Στις εννέα Ιουνίου του χιλίου τετρακοσίου εικοστού εβδόμου έτους εκοιμήθη ειρηνικώς, σε ηλικίαν ενενήντα ετών, εορτή του ομωνύμου του Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Όσιε πάτερ Κύριλλε, θαυματουργέ της Λευκής Λίμνης, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.