Άγιοι Μάρτυρες Νίκανδρος και Μαρκιανός

Δύο γενναίοι σύντροφοι του Χριστού στάθηκαν αντιμέτωποι με τον ηγεμόνα Μάξιμο, και ένας πατέρας έδωσε το ίδιο του το παιδί στα χέρια του Θεού. Οι Άγιοι Μάρτυρες Νίκανδρος και Μαρκιανός ομολόγησαν με γενναιότητα την ορθόδοξη πίστη τους στον Χριστό μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Μάξιμο. Διά την γενναία παρρησία τους εκείνη οδηγήθηκαν αμέσως στην ποικίλη δυσκολία της σκοτεινής φυλακής εκείνης της εποχής. Παρέμειναν εκεί συνολικά είκοσι ολόκληρες ημέρες, υπομένοντας με γενναία υπομονή και αδιάλειπτη προσευχή όλες τις στερήσεις της φυλακής.

Μετά την παρέλευση των ημερών αυτών, τους έβγαλαν πάλι από τη φυλακή και προσπάθησαν να τους αναγκάσουν να αρνηθούν τον Χριστό. Επειδή όμως δεν τα κατάφεραν με τις απειλές και τα δελεαστικά λόγια, κατέφυγαν σε ωμή σωματική βία. Ξέσχισαν τότε με βία τα γενναία σώματά τους με σιδερένια μυτερά νύχια, προκαλώντας τους ανυπολόγιστους σωματικούς πόνους. Τους κρέμασαν στη συνέχεια ανάποδα από ψηλά και άναβαν φωτιά από κάτω, έτσι ώστε να καίγονται αργά τα σώματά τους.

Έπειτα έχυσαν επάνω στις ανοιχτές πληγές τους αλάτι και ξύδι και τις έτριψαν με τραχιές κεραμίδες με μεγάλη βαρβαρότητα. Στη συνέχεια συνέτριψαν με μεγάλες πέτρες τα στόματα και τα πρόσωπα των δύο μαρτύρων του Χριστού. Παρ' όλα αυτά οι μάρτυρες παρέμειναν σταθεροί στην πίστη τους και δοξολογούσαν αδιάκοπα τον Θεό μέσα στους πόνους τους. Τα φοβερά αυτά μαρτύρια παρακολουθούσε από κοντά η ευσεβής σύζυγος του Αγίου Νικάνδρου, στηρίζοντας τον άνδρα της.

Τον ενθάρρυνε επίμονα να υπομένει πρόθυμα όλα τα φρικτά βασανιστήρια για χάρη του αγαπημένου Νυμφίου της ψυχής Χριστού. Παρακολουθούσε όμως και η σύζυγος του Αγίου Μαρκιανού, η οποία όμως έκανε ακριβώς τα αντίθετα από εκείνη του Νικάνδρου. Έκλαιγε γοερά και έδειχνε στον σύζυγό της το μικρό κοινό τους παιδί, ώστε να πονέσει η πατρική του καρδιά και να κάμψει την πίστη του. Ο μακάριος όμως Μαρκιανός πήρε με γενναιότητα το παιδί, σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό και προσευχήθηκε.

Είπε με βαθιά πίστη ότι ο Παντοδύναμος Κύριος θα φροντίσει ο ίδιος για το ορφανό αυτό μικρό παιδί. Αφού φίλησε με στοργή το παιδί και τη σύζυγό του, έτρεξε με χαρά στον δρόμο του ένδοξου μαρτυρίου του. Στη συνέχεια οι σκληροί δήμιοι τους έκοψαν με μυτερά μαχαίρια τις γλώσσες των γενναίων αθλητών της πίστεως. Τελευταία ενέργεια ήταν ο αποκεφαλισμός των δύο μαρτύρων, χαρίζοντάς τους έτσι τον αμαράντινο στέφανο της ένδοξης μαρτυρικής δόξης.

Ο ιερός υμνογράφος ψάλλει χαρακτηριστικά ότι, βλέποντας τον Μαρκιανό αποκεφαλισμένο, ο Νίκανδρος είπε ότι θα τον ακολουθήσει αμέσως. Διά πρεσβειών των Αγίων Μαρτύρων Νικάνδρου και Μαρκιανού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.