Ο Όσιος ιερομάρτυς Κλαύδιος εγεννήθη κατά το εξακοσιοστόν έβδομον σωτήριον έτος και ήτο γόνος υψηλής αριστοκρατικής οικογενείας της δυτικής Ευρώπης. Ο ευγενής πατήρ του ήτο ο επίσημος κυβερνήτης της φραγκικής πόλεως της Μπεζανσόν, διοικητής μεγάλης πολιτικής επιρροής στην εποχήν αυτήν. Παρότι από νεαροτάτης ηλικίας του ο Κλαύδιος ετράφη ευλαβώς με τα ωφέλιμα συναξάρια των αγίων μαρτύρων, ηκολούθησε αρχικώς τον στρατιωτικόν δρόμον. Όμως όταν έφθασε εις την ώριμον ηλικίαν των είκοσι ετών, έλαβε σταθεράν απόφασιν να εγκαταλείψει εντελώς την επίγειον στρατείαν.

Επεθύμει με ζήλον αποστολικόν να καταταχθή πλέον εις τας πνευματικάς τάξεις της ουρανίου στρατείας του Σωτήρος Χριστού. Έγινε δεκτός με χαράν από τον ευλαβή κλήρον του καθεδρικού ναού της Μπεζανσόν, ο οποίος εκείνον τον καιρόν εζούσε μοναστικώς. Ηκολούθουν εκεί ευλαβώς τον αυστηρόν κανόνα που είχε μόλις γράψει ο επίσκοπός τους ο Άγιος Δονάτος. Πάρα πολύ γρήγορα ο νεαρός Κλαύδιος έγινε υπόδειγμα ζηλωτού πρεσβυτέρου και ωρίσθη υπό του επισκόπου διδάσκαλος της σχολής του καθεδρικού.

Μετά από δώδεκα έτη αυστηρού ασκητικού βίου, εδέχθη να γίνει μοναχός εις την περιφανή μονήν του Κονδάτου της φραγκικής γης. Η μονή αυτή είχε ιδρυθή από τον άγιον Ρωμανόν, εορταζόμενον την εικοστήν ογδόην του Φεβρουαρίου, και μαζί με την Λουξεϊλίαν ήσαν αι περιφανέστεραι. Ετρέφετο εκεί με ρίζας απλών φυτών και εκοιμάτο εις άθλιες και ταπεινές συνθήκες, ζων αληθώς τον αγγελικόν αυτόν βίον. Μετά τον θάνατον του προηγουμένου ηγουμένου το χιλιοστόν εξακοσιοστόν τεσσαρακοστόν τέταρτον σωτήριον έτος, ο Κλαύδιος έγινε ηγούμενος της μονής, με την επιθυμίαν των αδελφών.

Με την ευλαβή ηγεμονικήν βοήθειαν του βασιλέως Κλόβις του δευτέρου και της ευσεβούς συζύγου του αγίας Βαθίλδης, η μονή εγνώρισε ευρείαν επέκτασιν. Η αγία αυτή βασίλισσα Βαθίλδη εορτάζεται από την Εκκλησίαν κατά την τριακοστήν ημέραν του Ιανουαρίου, και ο όσιος ηκολούθησε τον αυστηρόν κανόνα του Αγίου Βενεδίκτου. Μετά τον θάνατον του επισκόπου Γερβασίου της Μπεζανσόν, ο λαός και ο κλήρος εφιλονείκησαν για την εκλογήν διαδόχου του πνευματικού ποιμένος. Προσευχήθησαν θερμώς και ηκουσαν φωνήν εξ ουρανού η οποία επρότεινε σαφώς τον άγιον Κλαύδιον ως ποιμενάρχην των.

Ο όσιος αρχικώς δεν εδέχθη το επισκοπικόν αξίωμα, αλλά αργότερον υπετάγη ταπεινώς εις το ιερόν θέλημα του Θεού και του ευλαβούς λαού. Εζούσε με την ασκητικήν πολιτείαν ενός απλού μοναχού, αφοσιωμένος συγχρόνως με ζήλον στα ποικίλα καθήκοντα ενός ευλαβούς επισκόπου. Μετά από επτά πλήρη έτη επισκοπικής πολυκόπου διακονίας, βλέπων ότι ο κλήρος ημελούσε την εδραίαν εκκλησιαστικήν πειθαρχίαν, παραιτήθη. Παραιτήθη επισήμως από τον επισκοπικόν αρχιερατικόν θρόνον το εξακοσιοστόν ενενηκοστόν τρίτον σωτήριον έτος και επέστρεψε εις την αγαπημένην μονήν του.

Παρέδωσε μακαρίως την οσίαν ψυχήν του εις τον Κύριον κατά την έκτην ημέραν του Ιουνίου του εξακοσιοστού ενενηκοστού ενάτου σωτηρίου έτους. Κατά τον δωδέκατον σωτήριον αιώνα, το τίμιον σώμα του ευρέθη παραδόξως αδιάφθορον και πολλά θαυμαστά σημεία ενηργήθησαν διά των ιερών λειψάνων του. Διά πρεσβειών του οσίου Κλαυδίου, μοναχού, ηγουμένου και επισκόπου της φραγκικής Μπεζανσόν, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών.