Ο Όσιος Φώτας τιμάται μετά μεγάλης ευλάβειας από την Ορθόδοξη Εκκλησία την έκτη ημέρα του μηνός Ιουνίου εκάστου έτους. Από τους χαριτόβρυτους εκείνους ασκητές, του οποίου η μνήμη έχει διασωθεί ως πολύτιμος θησαυρός, χωρίς ωστόσο να μας παραδίδονται αναλυτικές βιογραφικές πληροφορίες για την επίγεια πορεία του. Οι αρχαίοι συναξαριστές της Εκκλησίας μας μεταδίδουν με σεβασμό μόνο το ευλογημένο όνομά του, μαζί με μια σύντομη μαρτυρία για το σεμνό τέλος του. Συγκεκριμένα μας πληροφορούν ότι ο Όσιος Φώτας απεβίωσε ειρηνικά, αφού ολοκλήρωσε με συνέπεια τον δρόμο της κατά Χριστόν ασκήσεως.

Η ειρηνική κοίμηση των οσίων αποτελεί στην ορθόδοξη παράδοση σαφή απόδειξη της θεάρεστης πολιτείας τους πάνω στην γη. Η Εκκλησία διέσωσε επίσης δύο χαρακτηριστικούς συναξαριακούς στίχους, οι οποίοι παρουσιάζουν τον Όσιο ως φωτεινό λύχνο των αρετών μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα. Συγκεκριμένα οι θεόπνευστοι στίχοι αναφέρουν πως των αρετών τα φώτα ο Φώτας ο μέγας, και νεκρός αυγάζοντα προς πάντας μηνύει αδιακόπως. Ο υμνογράφος δηλαδή υπογραμμίζει με ποιητική δύναμη ότι ο Όσιος, ακόμη και μετά την μακαρία κοίμησή του, ακτινοβολεί διαρκώς πνευματικό φως.

Το όνομα Φώτας άλλωστε προέρχεται από την λέξη φως και προαναγγέλλει συμβολικά την λαμπρά αυτή πορεία προς τον αιώνιο φωτοδότη Κύριο. Πρεσβείαις του Οσίου πατρός ημών Φώτα, Χριστέ ο Θεός, καταξίωσον και ημάς της φωτοφόρου ζωής των αγίων σου, αμήν.