Ο Άγιος Ίγκορ Όλγκοβιτς, μέγας Πρίγκιψ του Κιέβου με βαπτιστικόν όνομα Γεώργιος δεδομένον εν αγίω Βαπτίσματι, ηττήθη και αιχμαλωτίσθη το χιλιοστόν εκατοστόν τεσσαρακοστόν έκτον σωτήριον έτος. Ο νικητής πρίγκιψ Ιζιάσλαβος τον φυλάκισε σε απομονωμένον μοναστήριον του νοτίου Περεγιασλάβλ, που σήμερον φέρει την επωνυμίαν Περεγιασλάβλ-Χμελνίτσκ της Ουκρανικής επικρατείας. Εκεί, βαρύτατα ασθενών και απομονωμένος από τας ματαιότητας του κόσμου, ο μάρτυς Ίγκορ ήρχισε να μετανοεί ειλικρινώς διά τας πολλάς αμαρτίας του παρελθόντος του ηγεμονικού βίου. Εζήτησε τότε από τους φυλάσσοντας αυτόν την επίσημον άδειαν να γίνει μοναχός και να αφιερώσει την υπόλοιπον ζωήν του ολοτελώς εις τον Χριστόν τον Σωτήρα.

Κατά την πέμπτην ημέραν του μηνός Ιανουαρίου του χιλιοστού εκατοστού τεσσαρακοστού εβδόμου σωτηρίου έτους, ο επίσκοπος Ευθύμιος του Περεγιασλάβλ τον εκούρευσε. Έλαβε τότε ο μετανοών πρίγκιψ το αγγελικόν μοναχικόν σχήμα με το νέον όνομα Γαβριήλ, αρχίζοντας με ζήλον αυστηράν ασκητικήν πολιτείαν. Σύντομα ο Κύριος επεσκέφθη αυτόν με την παράδοξον ίασιν της θανατηφόρου ασθενείας του και μετεφέρθη στη Μονήν του Θεοδώρου του Κιέβου. Εκεί ενεδύθη και το μέγα και αγγελικόν σχήμα με το όνομα Ιγνάτιος, αφιερωθείς ολοκληρωτικώς και αμετακλήτως εις την μοναχικήν άσκησιν και την νοεράν ευχήν.

Ο πρώην ηγεμών της μεγάλης ηγεμονίας του Κιέβου εζούσε πλέον με ταπείνωσιν, νηστείαν και αδιάλειπτον προσευχήν προς τον δοξάσαντα αυτόν Σωτήρα Χριστόν. Όμως καταιγίς αδελφοκτόνου μίσους ηγέρθη ξαφνικά επί της ηγεμονικής και ταραγμένης πόλεως του Κιέβου, σπέρνοντας έχθραν μεταξύ συγγενών. Οι Πρίγκιπες του Τσερνίγκοβ, εξάδελφοι του οσίου Ίγκορ, εμηχανεύθησαν δολίως να παρασύρουν τον Ιζιάσλαβον προς αιχμαλωσίαν ή και προς θάνατον δι’ ενέδρας. Η συνωμοσία αύτη όμως απεκαλύφθη ενώ ο πρίγκιψ ευρίσκετο ήδη καθ’ οδόν προς το Τσερνίγκοβ της δολίας εξεγέρσεως.

Οι αμαθείς και βαθύτατα εξοργισμένοι Κιεβινοί, μαθόντες την δολιοφθοράν των συγγενών πριγκίπων, εισέβαλαν εις τον τόπον όπου ευρίσκετο ο αθώος και προσευχόμενος Ίγκορ. Έτσι, κατά την δεκάτην ενάτην ημέραν του Σεπτεμβρίου του χιλιοστού εκατοστού τεσσαρακοστού εβδόμου, ο πραότατος Παθητοφόρος εφονεύθη απανθρώπως. Ο Κύριος εδόξασε τον πάσχοντα δούλον του ακριβοδίκαια με πολλά και ουρανόπεμπτα θαύματα ενώπιον των ευλαβών πιστών. Με την ευλογίαν του μητροπολίτου Κλήμεντος Σμολυάτιτς, ο ηγούμενος Ανανίας ενεταφίασε με τιμήν τον Παθηνοφόρον στον ναό της Μονής Σιμόνωφ.

Κατά την πέμπτην ημέραν του Ιουνίου του χιλιοστού εκατοστού πεντηκοστού σωτηρίου έτους, ο πρίγκιψ Σβιατοσλάβος Όλγκοβιτς μετέφερε πανηγυρικώς τα ιερά λείψανα του οσιομάρτυρος. Ταύτα κατετέθησαν με δοξολογίας εις λειψανοθήκην εντός του καθεδρικού ναού του Σωτήρος εις την γενέτειραν αυτών πόλιν Τσερνίγκοβ. Διά πρεσβειών του οσιομάρτυρος Ίγκορ-Γεωργίου, του εν μοναχοίς Γαβριήλ και Ιγνατίου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των πιστώς σε δοξαζόντων.